Wat waren we graag naar Nederland gevlogen deze zomer.

 
Serieuze plannen waren er.
De familie aan de andere kant van de oceaan was zeer verheugd toen we deze plannen meedeelden en verzekerden ons van genoeg slaapplaats voor ons vijven.
Nele’s vriend Trevor zou namelijk ook meevliegen.
Hij zou ‘opa en oma’ en andere familie leden gaan ontmoeten en was daarom very excited!
 
Hij werd hier bij ons thuis al voorbereid op wat hij kon verwachten qua Nederlandse en Duitse eet-tradities.
Dingen die hij volgens Nele en Nelson écht zou hebben moeten geprobeerd tijdens ons verblijf.
Voorover gebogen zittend aan de eettafel, met zijn blik intens gericht op een bucket-list van eet-plaatjes met tekst die Nele had opgezocht, werden woorden als
Tom Pouce en bwoodje Fwrikandel met Amerikaans accent zacht fluisterend uitgesproken.
Het kopen van vliegtickets bleven we echter uitstellen omdat steeds niet helemaal duidelijk werd of we met de geldende restricties het land wel binnen zouden komen.
 
En toen er meer duidelijkheid kwam, stegen niet alleen de Coronagevallen in Nederland weer drastisch maar ook de prijzen van de vliegtickets.
De bedragen van tickets die we op het oog hadden, werden ineens dubbel zo duur.
Het voelde voor een moment even heel zuur aan, echter de reactie van vliegmaatschappijen op hun verlies tijdens alle lock-downs, was uiteraard begrijpelijk.
We hadden de familie al van te voren verteld dat we een plan B hadden voor het geval de voortekens niet gunstig zouden zijn.
Een vakantie – even weg uit de omgeving van renoveren- voelde namelijk hard nodig voor ons.
Als we niet naar Europa zouden kunnen gaan, dan zouden we vakantie gaan vieren in eigen land.
 
Dit tweede plan hadden we samen met de kinderen gemaakt.
Eenstemmig werd gekozen voor een verblijf in Boston/ Massachusetts.
We deelden de familie mee dat we onze geplande reis zouden doorschuiven naar de winter.
Onder het motto: ‘wat in het vat zit, verzuurt niet’, gaven we aan dat we elkaar dan hopelijk onder betere omstandigheden zouden weerzien.
Hoe graag we elkaar ook allemaal weer in de arm zouden willen nemen voor een stevige knuffel, iedereen begreep dat het zinvol was om hiermee nog even wat langer te wachten.
 
Als we geen Facetime of iets soortgelijks hadden, was het allemaal nog lastiger geweest.
Althans, voor mezelf gesproken, want deze momentjes heb ik persoonlijk regelmatig nodig om díe relaties aandacht te geven die echt belangrijk voor me zijn.
Zo ook het schrijven van de blogs voor jullie.
Al vier jaar lang in ons emigratie-avontuur zijn deze blogs voor mij een grote steun geweest.
Tegelijkertijd was en is het voor jullie een leuk momentje van vermaak.
Ook voedt het de nodige nieuwsgierigheid van hoe het leven er aan toe gaat in een ander land.
 

Op 1 augustus jongstleden is dit avontuur het vijfde jaar in gegaan.

Het laatste jaar dat we hier volgens ons huidige visum legaal mogen verblijven.
Maar als wij het voor het zeggen hebben, wordt het niet het laatste jaar.
Ook al blijft het gemis naar familie, de bekende en vertrouwde, mooie omgeving van Gelderland en Nordrhein Westfalen zo nu en dan de kop opsteken, het leven hier biedt ons ook veel positiefs.
Daarom zijn we nu al aan het kijken hoe we onze tijd hier kunnen verlengen.
 
We hebben daarvoor advies gevraagd van dezelfde emigratie-advocaat die Oli destijds heeft geholpen met het maken van een gedegen businessplan.
Deze man, Glenn, heeft er toen voor gezorgd dat we serieus werden genomen door het Amerikaans Consulaat in Frankfurt.
We vertrouwen erop dat hij ons nu weer de helpende hand kan bieden (en daarvoor uiteraard rijkelijk dollars vraagt ‘in return’).
Ik ga er daarom ook sterk van uit dat ik op dit laatste thema in een of meerdere van mijn toekomstige blogs terug zal komen.
 
Nele gaat tegelijkertijd met het vijfde emigratiejaar ook het laatste jaar van Highschool in.
Ze draagt dan de titel: Senior Highschool.
Onlangs werden we bij een fotografie zaak verwacht om haar mooie gezicht vast te leggen voor het zogenaamde ‘YEARBOOK’ van school.
Een aandenken aan de Senior- tijd, die de meesten van ons wel kennen uit de Amerikaanse Highschool-films.
Als tiener, kijkend naar films als Grease/ Fame of High School Musical, had ik nooit bedacht dat mijn kind(eren) zelf ooit in zo’n omgeving of in een yearbook terecht zouden komen.
 
Voor deze foto krijgen de jongens een witte blouse en zwarte blazer aan, de meiden een kortarmig zwart velours hesje dat op de foto doet vermoeden of ze in een sjieke galajurk zitten.
We gaan er maar gewoon vanuit dat we volgend jaar om deze tijd nog steeds hier wonen en zullen dit jaar met de stroom meegaan om een passende College/University te zoeken.
 
Nele heeft niet het niveau, noch de ambitie om naar een mega-Universiteit als Harvard te gaan.
Hoe indrukwekkend groot deze campus is, zagen we tijdens onze vakantie in Boston.
Harvard is gelokaliseerd in het district Cambridge, dat we te voet hebben bezocht nadat de ondergrondse metro ons op het Harvard Square afleverde. (Harvard Square is een driehoekig plaza met de leukste winkeltjes en een Harvard boekenzaak.
In een winkeltje kwamen we zelfs een aantal pakken ‘de Ruijter’ hagelslag tegen voor de knallende prijs van $8,99!
Na deze even verlekkerd te hebben aangekeken besloten we toch dat onze Nederlandse gierigheid de overhand nam en lieten we het pak eenzaam op het schap achter.
Vervolgens liepen we in een ander gangetje tegen een rij aan met een diversiteit aan zakjes Venco-drop.
Oooh, de schoolkrijtjes!
Toch voelden deze bijna $8 voor een klein zakje ook aan als een oneerlijk grote aanslag op onze vakantie-portomonnee.
 
Wat Nelson en het nieuwe schooljaar betreft, die verheugt zich op alle sporten die hij weer voor school mag gaan spelen.
Achtereenvolgens zal hij zich als Junior Highschool aansluiten bij het school-golf team(sept-okt ’21 ), het voetbal team (nov ‘21-jan’22).
Tennis wil hij dan ook nog ergens tussendoor doen.
We zullen zien of al deze leuke plannen in zijn hoofd ook werkelijkheid gaan worden.
 

Wat mij zelf betreft in dit vijfde emigratiejaar...

Ik heb besloten dat dit het laatste jaar zal zijn waarin ik me nog zal toe wijden aan het schrijven van de blogs voor jullie.
Helaas pindakaas, zal daarna de website uit de lucht gaan.
Maar niet getreurd...via het versturen van kortere berichtjes (denk aan het format van een korte email-nieuwsbrief) blijf ik hoogstwaarschijnlijk voor de dan nog steeds geinteresseerden onder jullie updates aanleveren.
 
Verder kreeg ik nog een andere mooie ingeving waar ik mijn hart en ziel aan wil gaan toewijden.
Het leek me mooi om ons vijf-jarig Amerika jubileum te vieren met.....
tatatata (stel je even wat tromgeroffel voor...)
een zelfgeschreven emigratie boek!
Of we hier nu mogen blijven wonen of niet!
Met vriendelijke aandacht vraag ik om jullie aanmoediging, geduld en steun in dit schrijfproces.
Aan iets beginnen is namelijk niet moeilijk, maar om het vol te houden en te volbrengen is een ander verhaal!
 
Die laatste zin slaat trouwens ook helemaal op ons huis-renovatie-project.
Het is namelijk verre van compleet af, er mag nog  steeds aardig wat gebeuren!
Toch beginnen we ons al heerlijk in te leven in ons gerenoveerde nieuwe huis en hebben we er ook al regelmatig gezelschap over de vloer.
We slapen er heerlijk, we koken en bakken er lustig op los en we kunnen douchen en kleding wassen.
Internet en t.v is er nog niet.
( by the way ...wat is dat een heerlijk rustig gevoel om in een prikkelarme omgeving je kopje thee te drinken of deze blog te typen.
Volgens mij ben ik de enige van ons gezin die hier zo over denkt trouwens;)
 
Ik heb weer wat laatste foto’s in een slide show gezet zodat jullie wat nieuwe details kunnen bekijken.
Je zult er ook een nieuw gezinslid in tegenkomen.
Nele heeft namelijk ervoor gezorgd dat onze adoptiepoes een vriendje heeft gekregen.
Dit heerlijk ondernemend kitten-mannetje is al aardig gewend aan onze oudere poes.
De honden worden één voor één aan hem geintroduceerd, omdat zij meest van de tijd nog in de cottage verblijven, terwijl poes en kitten met ons al de vaste bewoners van het woonhuis zijn.
Je zou kunnen zeggen dat de kleine rakker zich nog in de “blaas en bolle rug met alle haren overeind-fase” bevindt met ons honden-trio, doch ook een leuke vorm van nieuwsgierigheid naar hen laat zien.
 
En met eenzelfde vorm van leuke nieuwsgierigheid wacht ik ook deze keer weer af naar reacties van jullie op deze blog met beelden.
Ik hoop je (reactie) terug te zien op de website of in de mailbox!
Thanks for reading en dat jij nog steeds onze trouwe lezer bent.
Een warme hug vanuit Florida, waar we in de warmste maand van het jaar zitten en de knallende onweersbuien dagelijks onze ramen doen laten trillen.
 
Voor diegenen die (nog) op vakantie zijn of gaan, maak er wat moois van en blijf veilig en gezond!
Kom “negatief” weer terug en pak daarna weer positief de draad op.
 
Tot blogs!
xoxo Rachel.
(duur van de video 5 minuten)
 
 
Schrijf reactie (5 Reacties)

Pagina 1 van 41

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in