×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

26. Peculiar things part 2

Zoals beloofd is hier het vervolg op de vorige blog.
De blog die eindigde met hoe ik dit jaar in het laatste weekend van September mijn verjaardag heb mogen vieren. Voor de tweede keer!
Een stroom van felicitatiekaartjes en een geweldige verrassingsdoos die in de eerste dagen van Oktober arriveerden, maakten dat ik me veel langer jarig voelde dan op mijn geboortedag zelf. Bijzonder!
 
Ook dit “ dagboek-blog” zit weer vol bijzondere dingen.
Peculiar things,
*waar we blij van werden,
*verrast door werden,
*die met een “sisser” afliepen en ...
*die ons (media)bewustzijn weer hebben vergroot.
Je leest het allemaal in deel 2.
Dus...neem lekker een kop thee en geniet maar weer mee!
Dagboek: uit het leven van the 4 of us
 
Maandag 1 oktober:
Om 9.30 zitten Oliver en ik met onze twee honden Blue en Mex bij de dierenarts.
In de wachtkamer, op een bankje schuin naast ons, wacht nog een persoon.
Het is een skelet met een kattenkooitje.
Het deurtje van het kooitje staat open en we zien daar het skelet van een kat in staan.
Het is de maand die eindigd met het feest Halloween.
Vanaf deze dag zien we de decoraties bij huizen om ons heen, dagelijks toenemen.
 
Beide honden krijgen een onderzoek, worden getest op wormen.
Blue wordt nog eens extra gecheckt vanwege haar huid.
Alles is gelukkig oke met deze twee rakkers.
 
Woensdag 3 oktober:
Er wordt een grote doos vol cadeautjes afgeleverd op ons adres.
Ik wist ervan en ik wist ook dat deze niet op tijd mijn verjaardag zou bereiken, omdat het pakket eerst weer terug gestuurd was naar de afzenders!
Mijn oom en tante in Zevenaar waren uiteraard nogal verrast toen zij erachter kwamen dat een flesje met vloeistof de reden van terugzending was.
Dit onderdeel van het pakket had in Olivers handen zullen belanden, maar daar dacht de douane anders over!
Al het andere moois en vooral lekkers (!!) heeft ons in goede staat bereikt.
Wat was het uitpakken een feest!
Eerst een lekker lang getypte brief mogen lezen en daarna met vier nieuwsgierige neuzen boven de doos gehangen.
Eén voor eén werden de schatten op tafel uitgestald.
We hebben de inhoud van het pakket gefotografeerd en het resultaat zie je terug in het fotoalbum onderaan.
 
Zaterdag 6 oktober:
De kids maken zich al vroeg in de ochtend klaar.
De YOUTH GROUP verzamelt deze dag op het plein voor de kerk, omdat zij een educatieve uitstap gaan maken.
Rond half tien buigen 26 hoofden (20 kids en 6 begeleiders) . Er valt even een stilte.
Kort daarop spreekt een leider hardop een kort gebed uit voor een veilige reis en een leerzame dag.
Daarna vertrekken een stuk of vijf autos naar st. Petersburg bij Tampa.
Daar is een Holocaust Museum.
Nelson neemt de digitale fotocamera mee en maakt de foto’s voor deze blog.
Onder de indruk hiervan, zijn zij ’ s avonds rond een uur of zeven terug gekomen.
Wij zijn dankbaar dat er zulke bijzondere dingen worden georganiseerd voor al onze kids van de Brick City Church Community.
 
 
Dinsdag 9 oktober:
Oliver is een paar dagen geleden weer vertrokken voor een werktrip richting het noorden.
Daarom ga ik deze avond alleen naar een ouderavond op de Ambleside school.
Deze avonden worden Campus Meetings genoemd.
Alle ouders van de hele school komen samen in de ruimte waar op vrijdag elke week “Chapel” wordt gehouden.
De ouders die kunnen komen, mogen dan plaats nemen aan een groepstafel.
Elke tafel heeft een “Tablehost” een soort van groepsleider.
Dit jaar ben ik gevraagd ook een tafelleider te zijn. Een van de taken is dat je coordineert, wie welk eten mee brengt.
Er wordt namelijk altijd begonnen met het gezamelijk nuttigen van een maaltijd.
Ik vind dit nog steeds heel bijzonder!
Met zijn allen eten en socializen. Mensen beter leren kennen die aan je tafel zitten.
Dit kenden we niet van ouderavond op de scholen in Nederland.
 
Nadat we konden genieten van chili’s/tortilla’s/salade/ verse guacamole en sour cream, werd het gespreksonderwerp van de avond bekend gemaakt door de directrice.
 
                                                           “Hoe ga je wijs om met media”.
Het boek : the techwise family wordt ons allen aangeraden te lezen en deze avond worden er enkele highlights uit het boek besproken.
Na het delen van meningen, het bekijken van een videofilmpje en reacties geven in de groep, wordt er een opdracht bekend gemaakt:
De school vraagt ons om enkele aanpassingen te gaan doen in het gezin op het gebied van mediagebruik.
Het wordt een commitment (afspraak) die we voor 6 hele weken met het gezin aangaan.
Het wordt de AAA-challenge genoemd: de Almost Almost *Amish- challenge.
De zaal lacht hartelijk om deze benaming.
De school laat ons vrij in wat we gaan kiezen, maar geeft wel enkele suggesties die in het boek ook worden voorgesteld.
We kunnen deze afspraken diezelfde avond nog op een briefje schrijven en bij de directrice inleveren.
Ik ga aan het eind van de avond naar haar toe en vertel dat ik het briefje mee naar huis neem, omdat ik dit uiteraard met Oliver en de kinderen samen wil bespreken.                                                                                                                 
                                                                                                                        * De Amish zijn een volk in Amerika die bekend staan om hun
                                                                                                                          sobere wijze van leven zonder elektriciteit.
 
 
Vrijdag 12 oktober:
We hebben het allemaal niet in de gaten.
De honden zijn lekker buiten, maar als we ze roepen komen alleen onze twee kleinste donderstenen aanrennen.
We weten dat onze oude hond Mo best wel doof aan het worden is, maar ook dat zijn gehoor nogal selectief wordt ingezet.
Dat wil zeggen...als hij iets op het spoor is, dan kun je nog zo hard roepen ook al sta je pal naast hem...hij gaat zijn eigen gang.
Het hele gezin verspreid zich over het grondstuk, de lange oprit, het grondstuk naast ons en de verder gelegen oprit van andere omwonenden.
Dit is niet de eerste keer dat we onze Labrador ergens anders moeten ophalen.
Gelukkig draagt hij een halsketting met zijn naam en Olivers telefoonnummer erop.
 
We zijn al een keer gebeld.
Meneer was toen bij een wel heel sjieke farm onder de poort doorgekropen en mocht van de eigenaar in een luxe paardenstal op een bedje van stro liggen wachten tot wij hem kwamen halen.
 
Na een behoorlijke poos zoeken, roepen en fluiten met een hondenfluitje, verschijnt hij in het hoge gras bij een grondstuk verderop.
Terwijl de rest van de familie ver uit mijn buurt nog drifting aan het verder zoeken is, lok ik hem mee.
Op zijn sjoktempo duurt het een poosje voordat we weer thuis zijn.
Mo is voor de rest van de dag helemaal uitgeteld!
 
Zaterdag 13 oktober:
Bijgekomen van de zoekactie en de ‘ontsnappingspoging” van Mo, verwachten we niet dat we vandaag nogmaals in actie moeten komen !
Tijdens een heerlijk ritje dat Oliver maakt op ons paard Q, wordt Q waarschijnlijk door een steekvlieg geprikt omdat hij zeer wild zijn hoofd begint te schudden.
Vervolgens schud hij Oliver van zich af, die met een klap op de grond komt, maar gelukkig direct weer opstaat.
Natuurlijk wel met een vertrokken gezicht en behoorlijk wat beenpijn.
 
De rest van ons is binnen, en krijgt van dit alles niets mee, totdat we ineens het gedender van paardenhoeven horen.
Nele ziet hoe Q van de oprit afsjeest. Maar dan zonder Oli op zijn rug.
Je snapt dat de kinderen en ik zowat naar buiten vlogen om te kijken waar al deze commotie vandaan kwam.
 
Ik besluit in de auto te stappen om Oliver en Nele te hulp te schieten.
Eenmaal bovenaan de oprit gekomen, stapt Oliver in en zie ik dat de buurman ook lucht heeft gekregen van “het wilde paard” en rijdt met de auto achter ons aan.
Op de grote straat heeft Q al aardig wat meters afgelegd en staat rustig langs de kant van de weg bij een hek van een andere farm.
Hoezo nieuwsgierig!?!
 
Uiteraard ziet hij het plan van gevangen worden niet zo zitten.
Hij laat zich niet tegenhouden door twee auto’s aan weerszijden van hem.
Hij draait zich om, om met een snelle galop weer terug te gaan naar waar hij vandaan kwam.
Hij schiet een oprit in die richting het bos gaat en waar het doodloopt.
Weer doen we een poging tot blokkeren met de auto’s.
En hoewel Q er toch weer tussensdoor weet te schieten, lukt het mijn man door zijn rustige benadering uiteindelijk om hem te pakken.
En Oli,
Die gaat alsof er niets is gebeurt direct weer op het paard zitten om Q te laten voelen dat hij niet de winnaar is van dit spelletje....
 
Zondag 14 oktober:
We besluiten na Oli’s val voorzichtig en mindful te wandelen in het Sjolom park.
Het park waar ik ook met mijn ouders ben geweest toen zij hier waren afgelopen Januari.
Een park waar de vrede en de stilte bijna tastbaar is. Honden zijn hier niet welkom, vanwege het meditatieve karakter van het park
.Dus nemen we alleen een stelletje apen mee (de kids ?.)
 
Tijdens een rustig zitmomentje, bespreken we onze Media-wijze regels die we de komende 6 weken gaan toepassen in huis.
Als we de wandeling voortzetten, lopen de kinderen in eigen tempo een stuk van ons vandaan.
Ze moeten deze regels duidelijk even laten bezinken en verwerken....
In het album zie je nog enkele foto’s van het bezoek aan het park.
 
Donderdag 18 oktober:
Alweer een cultureel uitje in sint Petersburg bij Tampa.
Ditmaal van school uit en alleen voor Nelsons klas.
Ze gaan naar het Museum of Art.
In sint Petersburg zijn een hoop interessante musea te bezoeken.
Zo is er ook een museum van Salvador Dali. Daar wil ik graag nog eens heen!
 
Vrijdag 19 oktober:
Op vrijdagochtend rijd ik elke week naar een ouderen verzorgingstehuis.
Daar masseer ik Gloria(75) , die aan haar rolstoel verbonden is vanwege een hartaanval zo’n tien jaar geleden.
Gloria is de mama van Anamaria, die jullie hebben leren kennen als de Spaanse lerares van Ambleside.
Gloria ontvangt wekelijks ,en soms twee maal per week , een massage voor hoofd/schouders/nek/armen en handen, terwijl haar voeten in een lekker lavendelbadje weken.
In haar gebrekkig Engels/Spaans , vraagt ze altijd naar mijn man en kinderen en hoe het met mij gaat.
Daarna geeft ze zich over aan de stilte en het rustige massagemuziekje dat ik meeneem.
Aan het einde is ze vaak emotioneel.
Vandaag zegt ze, terwijl ik haar schouderspieren kneed...” You are the best thing, that ever happened to me”.
Ik glimlach en zeg tegen haar dat ik van haar houd.
Daarop krijg ik het antwoord: “ I love you more”.
We lachen samen veel en we eindigen mijn bezoek altijd met ‘het onze vader’ in het Spaans en in het Engels.
Volgende week wil ze dat ik het met haar in het Nederlands oefen.
Dat wordt nog wat.....
 
 
Dinsdag 23 oktober:
En weer verbrengen we een avondje op school.
Samen met Nelson woon ik de voorlichtingsavond van Ambleside Highschool bij.
Nelson zal volgend jaar Nele gaan opvolgen en naar Highschool gaan.
Op dit moment bespreken we met de kinderen de mogelijkheid voor hen beiden te switchen naar een Public Highschool waar de populatie hoger in aantal is en waar het aanbod op het gebied van sport groter is. Als voetbalfan kan dit in Nelsons voordeel zijn.
Toch bespeur ik enige onzekerheid bij onze zoon bij dit idee. Hij voelt zich zo veilig en prettig in de Ambleside school.
Misschien dan toch maar het eerste jaar Highschool op Ambleside doorbrengen.
Wordt vervolgd......
 
Vrijdag 26 oktober:
Bij de Aldi een reuzenpompoen gekocht...
Daar gaan we eens een mooie herfst/Halloween decoratie van maken.
Het resultaat zie je in het album hieronder.
 
Dinsdag 30 oktober:
Aan het eind van de campusmeeting van 9 oktober j.l zijn er vouwpakketjes uitgedeeld.
Nelson en ik vouwen deze pakketjes vandaag tot schoendozen.
Het betreft de jaarlijkse schoendozenactie van Samaritan’s Purse / operation Christmas Child.
In de Walmart (zeer groot winkelketen in Amerika) heb ik deze ochtend spulletjes gekocht waarmee we de schoendozen gaan vullen.
We gaan kinderen in arme landen blij maken met bruikbare spullen voor school en vermaak.
Ook hygiene produkten gaan erin, zoals een stukje zeep en een tandenborstel.
Nele vult een doos voor een meisje in haar leeftijdscategorie en Nelson voor een jongen van 5-9 jaar.
Het geslacht en de leeftijd mag je zelf kiezen,zodat je de juiste spullen kunt kopen voor het kindje.
De dozen breng ik aan het eind van deze week naar school, vergezeld met een check die de vervoerskosten dekken plus nog een extra donatie.
Het voelt altijd weer goed om je voor dit soort acties in te zetten.
 
Woensdag 31 oktober:
Eindelijk....
Naar deze dag hebben de kinderen erg uitgekeken.
Weken van te voren wordt er al over gepraat. Kinderen wisselen uit hoe ze verkleed zullen gaan...
Zelfs twee weken voor deze dag werd ik tijdens het afrekenen van mijn boodschappen door de dame achter de kassa bevraagd of “ik al klaar was voor Halloween”.
Halloween zit als feest nog niet zo in mijn systeem.
Maar de kinderen vinden het geweldig!
Net als vorig jaar verzamelen we ons in een gezellige buurt, waar de kinderen bij vele deuren de woorden: “Trick or Treat!” laten klinken.
Ouders lopen met hen mee of blijven gezellig bij het verzamelpunt zitten met een hapje en een drankje.
Gezien de temperaturen hier, kunnen alle feesten het hele jaar door buiten worden gevierd.
Zelf Kerstmis, als je dat wilt....
 
Tegen het eind van de avond wordt de stemming onder de volwassenen alleen maar gezelliger.
Er wordt een hoop gelachen.
Als ik met de rest van mijn spookjescakejes aan kom lopen, wordt er argwanend gekeken (als grap).
Ze vertellen dat ze mijn cakejes niet vertrouwen, dat ze vergiftigd zullen zijn of zoiets (opnieuw gelach).
En als ze aan mijn reactie merken dat ik hen niet kan volgen (schatergelach),
leggen ze uit dat er een  tijd lang een nare reeks van incidenten heeft plaatsgevonden tijdens Trick or Treat.
Er werden scheermesjes en spuitjes of gif  in traktaties verstopt door een paar "zieke geesten".
Als gevolg werd dan eerst al het snoep thuis gecontroleerd door ouders en mocht men het daarna pas opeten.
 
Tja, zo leren we steeds meer peculiar things erbij van de Amerikaanse bevolking.
De meeste dingen zijn heel leuk en verfrissend, maar het vreemde traktatieverhaal hoort hier duidelijk niet in het rijtje thuis!
[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.
 

Reacties mogelijk gemaakt door CComment

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in