35. Coming Home

 
We zijn alweer enige tijd in het nieuwe jaar "geland".
Op het moment van dit schrijven zitten de eerste twee weken erop en is iedereen die we spreken en appen alweer in het gewone ritme na de feestdagen van 2019.
Het is grappig om te lezen en te horen hoe verschillend men hiermee omgaat.
De een vind het heerlijk en kan niet wachten om het dagelijkse (werk)ritme weer op te pakken, de ander heeft duidelijk moeite om weer te wennen aan vroeg opstaan, de draad weer op te pakken.
Sommigen doen alle kerstdecoratie in een dag de deur uit, anderen kiezen ervoor de lichtjes nog even te laten hangen voor de gezelligheid.
(Ik behoor tot de laatste categorie ;)
 
Ook hier in huis word het terugkomen in het ritme ook verschillend ervaren.
Vooral na een jetlag en een heerlijke tijd die we in Europa mochten beleven tijdens de feestdagen.
De flow van het leven vraagt van ons dit nu weer achter ons te laten en de blik op 2020 te richten.
Zowel de familie in Millingen en Kleve, als ook wij, gaan even door een wat leeg en stil gevoel heen in de dagen van transitie.
Echter, we zijn allen vervuld van mooie en warme herinneringen aan ons samenzijn.
In deze blog deel ik een paar leuke herinneringen naar aanleiding van de reis die we hebben gemaakt in de kerstvakantie en staat de titel Coming Home centraal die vanuit diverse standpunten bekeken word.
In de inspiratie die er deze keer weer eens bij zit, lees je hoe “coming home” extra speciaal aanvoelt als het om een ‘verloren’ huisdier gaat.
Al een aantal weken voor onze geplande reis naar Schiphol Amsterdam en vandaar uit met de trein naar Nijmegen en de auto naar Millingen, waren Jos en Marian al bezig met de voorbereidingen voor een gespreid bedje in hun herberg.
Toepasselijk rondom de tijd van Advent, maakten zij hun ‘wachttijd’ gezellig door het inrichten van een zoldervertrek.
Elke keer als hen spraken via Facetime werd even benoemd wat er gekocht was of gemaakt was om zowel de logeerkamer en het zoldervertrek knus en huiselijk te maken voor Nele en Nelson.
Op een gegeven moment zei ik dat ze maar moesten stoppen met het nog gezelliger maken,
omdat ik bang was dat de kinderen anders niet meer met ons mee naar huis zouden willen in Amerika!;)
 
Parallel werd er door Rodger, Oliver’s jongere broer, druk geklust aan zijn huis in Kleve (Dld). Het huis waar hij en zijn broers zijn opgegroeid.
Rodger was al enkele maanden druk aan het renoveren om het huis naar zijn stijl en smaak in te richten en daar hoorde ook een gastenkamer bij.
Oliver en ik waren van harte uitgenodigd hier gebruik van te maken
Het is dus mede dankzij twee geweldige grootouders en Rodger dat Coming Home de titel moest worden van deze blog.
 
     
 
Terwijl opa en oma en Rodger bezig waren met de laatste voorbereidingen voor onze “thuiskomst”, begaven wij ons in de auto op weg naar het vliegveld.
Uit het niets begon Nelson over het gevoel van ergens thuis voelen en ergens op vakantie voelen. Zijn woorden waren deze:
“ Nu heb ik voor het eerst het gevoel dat we op vakantie gaan naar Nederland!
De vorige keer voelde het nog als ‘naar huis gaan’, maar nu is het andersom en heb ik het gevoel dat we ons huis verlaten om op vakantie te gaan”.
 
Rijdend door de natte, grauwe straten van Nijmegen voelde het voor mij alsof ik er vorige weer nog had gereden (in werkelijkheid was het anderhalf jaar geleden).
Het grijze weer, de wind en de kou op deze aankomstochtend brachten mij direct weer in verbinding met dit thuisland en de koffie/thee en taart
(broodje met kaas voor Oli), lokten ons na wat warmer te zijn geworden in de auto van Jos.
Wat voelde het toch weer vertrouwd aan om terug te rijden naar de Schubertstraat.
Dit voelde voor mij persoonlijk als ‘coming home!’
 
In de dagen die daarop volgden kregen we van bijna elk persoon dezelfde vraag te horen, soms een beetje verpakt in andere woorden.
“En, hoe voelt het om weer terug te zijn?”
“Is het niet raar?”
“Voelt het nu aan alsof je weer thuiskomt of heb je dat juist niet?”
“Waar voel je je nu meer thuis?”
En zo ging het nog wel even door.
Het blijkt dat het onderwerp emigratie toch bij vele mensen leeft en velen ons geinteresseerd blijven volgen in dit avontuur.
Veelal gaf ik hetzelfde antwoord, soms ook in andere woorden verpakt.
“ Het is zo vertrouwd”
“Je merkt dat hier toch je roots liggen, dus blijf je je thuis voelen”
“Als we met ons gezin zijn of met familie zijn, dan maakt het niet uit waar we zijn, dan voelen we ons thuis”
 
Ook het weerzien van vrienden, kennissen, oud collega’s en zelfs oud leerlingen van mij, gaven dat heerlijke vertrouwde gevoel van ‘weer even thuis zijn’.
Jos gaf op een gegeven moment aan dat hij NIET het gevoel had dat we bij hen op vakantie waren.
Als Oliver en ik hun huis verlieten om naar Rodger’s huis te gaan dan gaf hem dat het gevoel dat wij gewoon naar ons huis in Duffelward reden.
 
En inderdaad zijn we een keer naar Duffelward terug gegaan.
Een voormalige achterbuurman had ons uitgenodigd hen te vergezellen bij het jaarlijks Gluhwein drinken. Een gezellig groepje mensen dat zich op straat verzamelt bij de vuurkorf op de avond voor 24 december.
Ons hele gezin nam hier aan deel en het was erg leuk om over de laatste updates in Binnenfeld te horen en gesprekken in het Duits te voeren.
Nelson heeft zelfs nog een kleine piano-show weggegeven in het huis van onze voormalige buren.
Heel fijn om te ervaren dat we nog steeds van harte welkom waren en de deuren van de buurtjes nog steeds openstonden voor ons;)
 
Ook de deuren van mijn zussen Emily en Esther stonden ook liefdevol open, zodat we er heerlijk samen konden zijn met kerst en om er samen Nelson’s veertiende verjaardag te vieren. Deels gebeurde dit ook bij Rodger thuis.
 
       
Voor het eerst beleefde ik de ontspanning van ergens thuis zijn, maar niet de rommel hebben achteraf van alle feestelijkheden!
Wat een luxe;)
 
We hebben gemerkt dat hoe langer we weg zijn uit het vroegere thuisland, hoe meer de contacten die overblijven intenser en waardevoller worden.
Het is een natuurlijk proces, een natuurlijke schifting zou je kunnen zeggen, waarbij sommige contacten van het toneel verdwijnen en anderen juist meer betekenisvol worden.
Van deze laatste categorie mensen hebben we heus niet iedereen live kunnen bezoeken in de 18 dagen van ons verblijf.
We weten gelukkig dat ons dit niet kwalijk word genomen. Contact vind immers ook op diverse andere waardevolle manieren verplaats en FaceTime is daar een prachtig hulpmiddel bij.
 
Toen we de kinderen voor de zomer aankondigden dat we in de kerstvakantie naar Nederland zouden gaan, werden er al direct plannen gesmeed.
Hoe dichterbij de datum kwam, hoe langer de lijst werd die Nelson in zijn hoofd had gemaakt van voedsel en gerechten waar hij zich weer op verheugde;
-oma’s kip-kerrie rijst, - een broodje knakworst,- de Duitse broodjes met kaas, -een hollands patatje,- oliebollen...
(enkele voorbeelden van waar hij op afstand al bij watertandde).
Nele had het over de traditionele oudjaarswandeling die elk jaar met een grote groep mensen word uitgevoerd.
Daar wilde ze graag aan meedoen.
Een impressie hiervan zie je in het fotoalbum.
Het was een groot genot om de kinderen zo in hun voorpret mee te mogen maken:)
 
Omdat er zoveel plannen leefden bij de kinderen, hebben Oliver en ik de kinderen dan ook bijna niet gezien gedurende onze tijd bij familie!
Een half uur na aankomst in Millingen, zat Nelson al op de fiets van oma om even ene rondje door het dorp te gaan.
Wat had hij dit gemist!
De kou, wind en regen deerde hem daarbij niet.
Vrienden bezoeken, logeerpartijen, mee naar een kerstmarkt, schaatsen, een feestje van de oude klas, stadten in Nijmegen, nog meer logeren, kerst vieren met de familie inclusief een mis op eerste kerstdag en Nelson’s verjaardag op tweede kerstdag, naar de bowlingbaan en de bioscoop maakten van deze 18 dagen de meest veelzijdige vakantie ooit voor hen.
 
Toen Oliver en ik op een van deze prachtige dagen samen naar de sauna gingen, telden we onze zegeningen van al het moois dat is gebeurd of is overgebleven na onze emigratie. De sauna is altijd al een fijne plaats geweest voor ons om bij te praten, met elkaar te verbinden. Tel daarbij op dat de wintertijd sowieso een tijd is van bezinning en introspectie en je hebt de juiste ingredienten voor een goede gesprekken.
 
Waar ik in deze blog mee naar een afronding wil werken is dat er naast al dit moois en alle zegeningen, toch ook op bepaalde momenten gemixte gevoelens blijven.
Gemixte gevoelens die vooral komen als de tijd nadert dat je je vertouwde familieleden en omgeving weer moet gaan verlaten.
Gedachten over waar het nu beter wonen is ( vergelijking blijft vaak toch een menselijk dingetje waar ik vast niet alleen mee worstel).
 
Deze gevoelens verdwenen echter weer als sneeuw voor de zon, toen we de eerste mijlen via de Interstate/Turnpike van Florida bereden.
De zon, de palmbomen een zalige temperatuur en de rust die de omgeving uitstraalt gaf direct een ontspannen en blij gevoel.
Een gevoel van: “het is goed zoals het is”.
Vergelijkingen werden door mij overboord gegooid en ik besloot alleen nog maar in mijn hoofd plaats te maken voor de positieve aspecten van elk thuisland.
Er zijn gewoon op dit moment twee plaatsen waar voor mij het “Coming Home” gevoel heerst. 
Nawoord:
Bij aankomst thuis in Reddick, werd ons ook bewust dat het ook heel belangrijk was voor Amerikaanse vrienden dat we weer thuis kwamen.
Terwijl we vermoeid onze koffers binnenrolden in ons huisje, viel ons direct een groot “Welcome Home” bord op dat als verrassing boven het keukenraam was gehangen.
Vrolijk versierd, bloemetjes op tafel.
Niet veel later na deze leuke ontdekking en met het plan in mijn hoofd water in de ketel op te zetten voor een kop thee, hoorden we ineens een paar luide knallen en hoge fluitgeluiden.
“Vuurwerk?, wie doet dat nu nog op 6 januari !” was mijn gedachte.
Maar toen we tegelijkertijd koplampen op ons erf zagen verschijnen, begrepen we dat ons welkomstcommitee nog niet klaar was met hun verrassingen.
Terwijl Anamaria het inmiddels donkere erf opreed, was Jacob uitgestapt om zijn vreugde over onze thuiskomst met wat overgebleven vuurwerk te vieren.
Anamaria die vervolgens binnenstapte en zo lief was om ons een paar boodschappen te brengen “omdat we vast niets in huis zouden hebben”
En terwijl Jacob de kamers van Nele en Nelson in dook waar vervolgens hoge geluiden van pret en vreugde uit klonken, dronken wij aan tafel een glaasje ( thee) op onze thuiskomst met onze lieve vriendin.
Ja, ook dit draagt bij aan een heerlijk gevoel van “Coming Home”.
 

Bekijk alle foto's 

Reacties mogelijk gemaakt door CComment

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in