39. Patience, patience, patience

Zoals de titel van deze blog al aangeeft, hebben jullie even wat geduld moeten opbrengen voor een update via een nieuwe blog.
 
Maar het woord patience (geduld)  is op veel meer facetten van ons (en waarschijnlijk ook jullie) leven van toepassing.
Terwijl heel de wereld collectief wacht op beterschap, herstelling en genezing van het Covid virus, zijn er ook zo persoonlijke struggles waar ‘geduld hebben’ van toepassing is.
 
In deze blog lees je over onze persoonlijke gedulds-testen (is dat een woord?) in combinatie met de vorderingen van onze woonplek.
Behalve dat we GEDULDIG hebben gewacht tot President Trump EINDELIJK van het toneel verdween, waren en zijn er nog vele andere zaken die om 'patience' vroegen

Zo zijn we in ons gezin allen het vorige jaar geindigd en het nieuwe jaar begonnen met het Covid virus.
Net nadat de keukenkastjes waren geplaatst op 23 december en kerst + Nelsons verjaardag achter de rug waren, begonnen de eerste verkoudheids symptomen te verschijnen in huize Dicks.
De enige die er met zeer weinig symptomen vanaf is gekomen, was onze jarige job.
 
 

 

De dagen na zijn verjaardag klonk zijn keel wel wat schor,
maar we hadden al snel door dat dit eerder te maken had met de zogenaamde ‘voice-cracks’.
Ook wel bekend als “ de baard in de keel krijgen”.
Eindelijk waren daar de eerste tekenen van een fase waarop Nelson in 2020 lang op heeft gewacht dat dit EINDELIJK zou gebeuren (jawel...een persoonlijk puntje van geduld voor Nelson).
 

Onze zoon groeit bijna aan me voorbij.  

Hij wordt een boom van een kerel;) 

Ik denk dat degenen die ons de eerst volgende keer in Nederland voorbij zien komen, het feit gaan inzien dat onze jongste telg NIET MEER DE KLEINSTE van het gezin is.
Dat was wel anders toen we naar Amerika vertrokken!
Regelmatig staat hij rug aan rug met zijn zus om te kijken of hij haar al heeft ingehaald...
 
Om nog even bij Nelson te blijven...deze fijne knul heeft de afgelopen maanden zijn liefde voor de golf sport ontdekt.
Naast voetbal spelen, is hij nu ook regelmatig met zijn vader op ‘het green’ om 18 holes te spelen.
In september en oktober mocht hij voor het High School team spelen,  waar hij echt de smaak te pakken kreeg.
Maar ook deze sport vroeg vooral in het begin -je raad het al- veel GEDULD om de slag te pakken te krijgen.
 
Daarnaast werd Nelson twee keer voor een quarantaine periode van 14 dagen naar huis gestuurd van school.
Gezond en wel als hij was, hij kon een risico zijn omdat hij dichtbij iemand in de klas had gezeten die positief getest was op het virus.
 
De derde quarantaine  periode viel voor het grootste gedeelte in de kerstvakantie en was omdat we zelf ziek waren.
 
Opnieuw vroeg dit om geduld, omdat het voor Nelson betekende dat hij ook niet mee mocht doen aan de naschoolse sporten.
Geen trainingen, geen wedstrijden!
We hebben maar het beste van zijn -thuis blijf tijd- gemaakt door hem aan te melden voor de online cursus theorie voor zijn studenten rijbewijs.
Daar had hij nu immers mooi tijd voor!
 
Zodra kinderen hier 15 jaar worden, mogen ze het theorie examen doen, na een uitgebreide online cursus.
Slagen ze hiervoor, dan krijgen ze het studenten rijbewijs en mogen ze gaan oefenen met rijden onder begeleiding van één van de ouders.
 
Zo “cruist” Nele (bijna 17! alweer) al sinds een paar maanden ALLEEN over de wegen.
Ook heeft ze sinds kort een pas waarmee ze de auto op de studenten-parkeerplaats van de High School mag parkeren.
 
Vooralsnog delen Nele en ik een auto samen.
Onze dochter heeft geluk dat ik zoveel aan het huis aan het renoveren ben, dat ik niet vaak van het erf af hoef.
Daarnaast gun ik het haar dat ze veel oefen ervaring in het rijden opdoet.
Maar er zal een tijd gaan komen dat een extra autootje toch wel praktischer word.
Het is in elk geval heerlijk dat ik de kinderen samen op pad kan sturen voor boodschappen.
Elk tochtje dat ze zelf mag maken word uiteraard erg begroet (en het liefst gecombineerd met donuts halen bij de drive through van Dunkin Donuts!)
 
Onderwijl de kinderen dus in een prima vel zitten, zit ik dat de laatste tijd wat minder.
Het werken in het andere huis is fysiek goed te voelen en HET GEDULD dat we bij diverse zaken moeten opbrengen is een ware test.
Dat maakt het velletje soms wat dun en prikkelbaar.
Rustig blijven ademen.....dat helpt. (en soms ook even lekker schreeuwen)
 
Zo werd ons tot drie keer meegedeeld dat de levering voor apparatuur in de nieuwe keuken (besteld in November via de gigant Wayfair) moest worden uitgesteld. Toen we het bericht voor de derde keer lazen, heb ik toch maar even telefonisch contact opgenomen omdat we het gevoel hadden dat we ‘aan het lijntje’ werden gehouden.
Na dit telefoontje met vriendelijke doch directe toon van mijn kant, bleek dat het in plaats van Maart TOCH eind Januari bezorgd kon worden. (????????!!)
Rustig blijven ademen...
 
Via een andere firma was ondertussen al wel het electrische kookveld gearriveerd.
Maar toen we de doos openden...je raad het al, zagen we een behoorlijke kras op een van de kookvelden.
Ook daar moest mee worden getelefoneerd.
Ik weet niet hoe dat in Nederland zo is, maar alle service-desks zijn erg traag op het moment in het reageren vanwege onderbezetting (Covid).
Zo gaat er al gauw weer een week voorbij waarin er niets gebeurt.
Rustig blijven ademen...
 
En dan is er nog Ram....
We zijn nog steeds heel blij met zijn vriendelijke en goede hulp...maar duidelijk communiceren is niet zijn sterkste kant.
Gelukkig staat hij open voor opbouwende kritiek van mijn kant en probeert zijn best te doen beter te communiceren!
Hoe mooi is dat. 
Echter ...met de electricien, die hij zelf had ingehuurd voor de bedrading in het huis, was hij blijkbaar toch weer in de fout gegaan.
 
Nu het keukeneiland was geplaatst en alle bedrading via het beton onder de vloer naar het eiland was geleid...was toch de sterkste stroomkabel VERGETEN die ervoor moet zorgen dat we op het eiland kunnen koken.
Tja, met de vloer dichtgestort , betegeld en al...stond Ram daar toch even met zijn hand in het haar.
Hij was van mening dat hij dat had gecommuniceerd naar de elektriciën.
De elektricien (nee hoofdschuddend) dacht dat er langs de muur gekookt zou worden.
En temidden van dit voorval stond ik...rustig ademend.... te bedenken dat dit niet mijn probleem was.
Zij moesten het maar oplossen.
En dat staat deze week te gebeuren!
 
Gelukkig was er ook iets dat WEL goed lukte!
Oliver en ik waren het namelijk snel eens over een mooi granieten keukenwerkblad dat met een zeer vlot proces op succesvolle wijze werd geinstalleerd.
We zijn erg blij met het resultaat. Je ziet het op de foto's in het album onderaan.
 
Ik ben benieuwd hoeveel geduldsproeven (ah...ik heb het juiste woord gevonden!) ons nog te wachten staan.
Oliver is heel ambitieus begonnen aan het leggen van een nieuwe houten vloer in (5!) kamers.
En ik heb nog heel wat oude lijmresten weg te krabben voordat de vloer overal kan komen te liggen.
 
We zijn blij dat we een gezin zijn dat een oogje blijft houden op elkaar als het op welbevinden aankomt.
Zowel de kinderen als Oli voelen het goed aan als ik even 'mijn space' nodig heb om te ontladen of te relaxen.
En andersom is dat uiteraard ook het geval.
We steunen elkaar door dik en dun en communiceren duidelijk onze 'wants en needs'.
 
De regelmatige facetime belletjes met familie of vrienden helpen ook!
 
Tot slot heb ik ook steun van de woorden op ons krijtbord dat in de cottage  aan de keukenmuur prijkt.
Iets dat ik overigens iedereen kan aanraden, die door een uitdagende periode heen gaat (of herstellende is van Covid)!
 
Ik wens jullie veel geduld met waar jullie doorheen slaan
en ondertussen...
Do more of what makes you happy!
   

 

 

 klik op de foto hieronder om het hele album te bekijken.

 
 
 
 

 

Reacties mogelijk gemaakt door CComment

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in