Lieve lezers...wij gaan verhuizen!
 
Zo, dat is even een geweldige binnenkomer voor jullie, niet waar?
 
Wat er in drie maanden al niet kan gebeuren.
 
Halverwege januari lazen jullie de laatste blog en graag pak ik met terugwerkende kracht op wat er sinds die tijd is gebeurd en wat er actueel speelt.
De highlights worden graag weer door mijn typgrage vingers via deze blog aan ieder die het wil lezen meegedeeld.
 
Zit je lekker?
Haal een kop thee of koffie, sit back and relax...en leef mee met de laatste belevenissen van over de oceaan.
 
Toen we in Januari terugkwamen van onze vakantie in Europa en de shock hadden verwerkt van onze spoorloos verdwenen hond, kregen we die week nog ander, minder prettig nieuws te horen.
Een bouwondernemer had voor ons uitgezocht wat de kosten zouden gaan worden van ons bouwproject op het grondstuk waar we nu wonen.
We keken er met zijn allen naar uit om de fase van wonen in de mobile home af te sluiten en vanuit ons keukenraam toe te gaan kijken naar hoe er op eigen grondstuk een combinatie zou gaan oprijzen van stallen met daarboven op woonruimte.
De tekeningen waar we meer dan een half jaar in 2019 samen met een architect aan haden gewerkt en op hadden gewacht, waren veelbelovend
 
                                                                        

                               
Toen in januari het nieuws kwam dat de constructiekosten erg omhoog waren gegaan in het algemeen en we konden gaan bouwen voor DE DUBBELE PRIJS van wat de architect in eerste instantie had berekend, viel ons plan  direct als een kaartenhuis ineen.
Zowel de bouwondernemer, die via zijn subondernemers alle getallen had binnen gekregen, als wijzelf zagen dat dit plan écht niet kon doorgaan.
Natuurlijk ging het hele gezin even door een combinatie van gevoelens van teleurstelling en boosheid, maar we realiseerden ons ook dat dat ons weinig verder bracht en we tijdig moesten gaan overstappen op plan B.
 
Plan B werd ter plekke bedacht omdat we hier nog niet eerder overna hadden gedacht.
 
We zijn hier nu in ons derde emigratiejaar.
Ons visum verloopt over twee jaar en daarom moeten/willen we nu echt de volgende stap kunnen gaan realiseren die nodig is voor het businessplan waarmee we het land zijn binnengekomen.
Daarvoor hebben we ruimte nodig om  paarden  voor quarantaine onder te kunnen brengen
en zal Oliver iemand in dienst moeten gaan nemen die voor hem werkt.
Dat zou bijvoorbeeld een stalmanager kunnen zijn die voor een paar uur bij ons komt werken.
We wilden echter niet nog meer tijd verliezen aan het opnieuw ontwerpen van een (goedkoper) gebouw en hiermee een nieuwe periode van wachten ingaan.
We voelden enigzins druk om vlot met plan B te starten.
 
Plan B luidde: op zoek naar een andere woonlocatie!
 
Verbazingwekkend goed  lukte het ons om een plan, waar we al aardig lang mee bezig waren geweest, compleet los te laten en de blik naar voren te richten.
We voelden instinctief dat het ergens goed voor was dat plan A een doodlopend spoor was en waren er van overtuigd dat het andere plan (door ons gezin ook graag God’s plan genoemd) vast nog veel beter zou gaan uitpakken.
 
Nog in diezelfde week namen we, op aanraden van een locale Duitse vriend,  en makelaars echtpaar bij de hand.
Brandon and Diannah Perry luisterden naar ons verhaal en begrepen meteen de urgentie van ons verzoek.
 
 Nog geen week later bezochten we samen met hen twee grondstukken op ongeveer 10 minuten afstand tot onze huidige woonplek.
 
 Een volgende week later, kwamen daar weer twee andere bij.
 Oliver en ik raakten op slag verliefd tijdens de rondleiding op het laatste grondstuk.
 
  De energie hier voelde heel goed.
En we zagen direct het potentieel van het grondstuk, waar naast een woonhuis ook stallen en een gastenverblijf aanwezig was.
 
 De kinderen kregen uiteraard mee dat papa en mama naar huizen aan het kijken waren, maar omdat dit onder schooltijd gebeurde, kregen zij meestal een mondelinge versie van onze bevindingen te horen.
 
Februari had inmiddels zijn intrede gedaan toen Oliver terugkwam van een werktrip.
Na alle indrukken die we van de vier grondstukken hadden gehad enigzins te hebben verwerkt, belsoten  we dat we het laatste grondstuk en de gebouwen nog eens  nader wilden gaan bekijken,.
En deze keer zouden de kinderen meegaan!
Uiteraard hoopten we dat zij net zo enthousiast zouden reageren als wijzelf!
 
We wilden de kinderen van te voren de  keuzedruk besparen en pas meenemen wanneer we beiden voor 100 % voor hetzelfde huis wilden gaan.
In het fotoalbum zie je foto’s van de dag waarop de kinderen zowel kennismaakten met Brandon en Diannah en het betreffende grondstuk.
Wat ons zo aansprak aan deze woonplek, sprak de kinderen ook erg aan.
  • De oprit licht slingerend naar het huis onder kronkelende takken van machtige bomen en Azaleastruiken langs weerzijden.
  • De sprookjesachtige ligging van het woonhuis , verscholen in schaduwrijke omgeving.
  • Een schattige, witte cottage voor het ontvangen van gasten.
  • Een privé (vis)vijvertje (Nelson ontdekte meteen een schildpad in het water)
  • Stallen met een ruimte waar Oliver les zou kunnen geven.
  • Prachtig onderhouden groen en uitgestrekte paddocks voor de paarden.
Nadat we dat moois met zijn zessen hadden bekeken en de visualisaties van ons als gezin vanzelf kwamen, gingen we terug naar de realiteit van het NU en zouden we het proces moeten gaan starten met de bank voor een hypotheek.
Tot nu hebben we namelijk zonder hypotheek geleefd.
Ons huidige grondstuk en mobile home waren door Oliver destijds compleet betaald met de financien die vrijkwamen uit de verkoop van zijn praktijk in Duitsland.
We zouden een spannende tijd van (af)wachten tegemoet gaan en hopen op gunstige getallen.
Zowel voor de lening van de bank als tijdens het proces van bieden op het huis.
 
In deze tijd van wachten, hielden ons diverse andere activiteiten bezig. 
Het kan soms verdraaid lastig zijn als je graag vooruit wil en je dan merkt dat  instanties als banken en belastingkantoor uitgebreid op zich laten wachten!  Toch zie ik het ook als  een uitnodiging om het leven in het NU niet te vergeten en zoveel mogelijk plezier te halen in de 'wachttijd'.
In beweging blijven is vaak de beste remedie tijdens  situaties in het leven wanneer je geduld op de proef word gesteld...
Met de huidige Corona opschudding, weten jullie allemaal wat ik hiermee bedoel.
 
Geen ander in ons gezin weet het ' in beweging blijven' zo goed en natuurlijk tot uitdrukking te brengen als Nelson.
Met zijn liefde voor buiten spelen (naast zijn tweede liefde...achter de playstation zijn natuurlijk;), steekt hij hier en daar ook de rest van het gezin aan.
Regelmatig worden we door hem uitgenodigd een balletje te gooien richting de basket of  een balletje te slaan met tennisrackets.
Naast zijn enthousiasme voor basketballen en tennis, pakte hij ook weer zijn oude liefde op voor rijden op een step.
Hij ontdekte een relatief nieuw skatepark in Ocala dat hij graag wilde gaan verkennen.
Binnen de kortste keren maakte hij hier gemakkelijk wat vrienden die zijn liefde voor trucs met de step (in het Engels: scooter) deelden.
Ik als moeder wil dat dan graag stimuleren en zo reden we met regelmaat naar de stad of koos hij andere plekjes uit om te : tailwhippen/ grinden/ barspinnen (zo... mijn vocabulaire is de laatste tijd behoorlijk uitgebreid met deze nieuwe sport ;).
 
Nu het skatepark uiteraard gesloten is vanwege de virusomstandigheden, gaat de stalen vriend standaard mee de auto in,  zodat er bij de betonnen plaatsen rondom de winkels nog even aan de beweging voldaan kan worden.
 
Beweging kregen Nelson en ik ook met behulp van vier wieltjes onder de voeten.
Op een leuke ouderwetse rollerskatebaan, vierden we in februari een feestje in jaren 80 stijl.
Georganiseerd door the Pearl Project.
Dit is een groep initiatiefnemers die werkt voor kinderen in het Foster-systeem en voor ouders met kinderen die geadopteerd zijn.
The Pearl Project is nog maar jong, maar wilden hun tweejarig jubileum vieren omdat ze in die korte tijd al ontzettend gegroeid zijn.
Er komen namelijk steeds meer trainers bij die ouders helpen om te gaan met getraumatiseerde kinderen of kinderen waarbij drugs en/of alcohol in het systeem zit.
Nele en Nelson, net als ikzelf, zijn aangesloten als vrijwilliger en begeleiden zo af en toe de kinderen tijdens bijeenkomsten wanneer hun ouders training krijgen.
Als vrijwilliger mochten we daarom ook bij dit feestje zijn.
Als je op de rode tekst klikt kun je een videocompilatie zien van deze middag vol bewegingplezier.
 
 
Niet lang daarna vierden we nog een feestje.
En wel van onze eigen dochter die de mooie leeftijd van 16 had bereikt.
Met haar geboortedatum van 3 maart had de maand waarop de lente begint zijn intrede gedaan.
Het was voor ons als ouders dubbel speciaal, want op deze dag leerden we namelijk ook Nele’s vriendje kennen!
Ze had al over hem verteld in de weken eraan vooraf en gaf duidelijk aan dat het een beginnende vriendschap was die wel eens op meer kon uitdraaien.
Een mooie gelegenheid voor ons om bij de taart en de thee een kennismakingsgesprekje te hebben.

Nele nodigde Trevor uit om diezelfde avond met ons te gaan uit eten.

Ook al missen we op dit soort dagen onze fijne familie uit Europa, voor Nele was het uiteindelijk toch een heel speciale dag.
Een dag die begon met het uitpakken van een heerlijk gevulde doos die weer zorgvuldig door Jos en Marian vanuit Millingen aan de Rijn was opgestuurd en waaraan tantes, ooms neven en nichten ook hun bijdrage aan hadden geleverd. Dit blijft een heel speciale (en lekkere) verrassing waar we nooit genoeg van zullen krijgen.
Bekijk hier de videocompilatie! klik op de tekst hieronder:
 Het was een dag die werd afgesloten met een voldane lach,omdat nu de spanning eraf was van de eerste kennismaking tussen ouders en vriendje:)
 
Een groepje tienervrienden mocht het weekend erop meevieren en stond zichzelf warm te houden bij een groot kampvuur achter het huis.
De avonden en nachten kunnen hier in Florida in maart namelijk nog erg koud zijn!
 
 
Een week na deze festiviteiten  werd ons wachten beloond:)
We kregen van de bank de begeerde brief waarin werd meegedeeld voor welk bedrag we een hypotheek konden gaan opnemen en dat betekende dat we groen licht kregen om te gaan bieden op het mooie grondstuk, onze - hopelijk- toekomstige woonplek.
Het spel van bieden en tegenbieden begon.
 
Parallel in dit proces,  kwam de fotografe met de makelaars om foto's te maken van ons grondstuk en huisje.
Er werd ook een drone meegebracht die behoorlijke tijd de lucht in werd gestuurd.
Zo werd heel duidelijk hoe mooi ons huidige grondstuk erbij ligt en hoe bosrijk de omgeving is.
De link hieronder leidt je naar de site van de makelaar waar je deze foto's kunt bewonderen.
 
 Woensdag 25 maart ging deze link online.
 
Op dezelfde dag kregen we een positieve reactie van de makelaar dat ons derde bod op het huis was geaccepteerd!!
We hadden flink laag ingezet en kregen op deze wijze een deal waarbij de verkoper 45.000 van de vraagprijs omlaag ging.
Deze dag deelden we het heuglijke nieuws met de kinderen en met naaste familie in Europa. 
De dag daarna en de vrijdag die volgde kwamen verzoeken van de makelaar om ons huis te showen aan twee geinteresseerde partijen.
 
Zaterdag 28 maart kregen we nieuws dat onze monden deed openvallen.
 
Tijdens een groepscall waarbij de makelaar Oliver vanuit New Jersey aan de lijn had en ikzelf deelnam vanuit Florida, gaf hij aan dat er twee biedingen waren gedaan. Beide partijden wilden ons grondstuk erg graag kopen.
De makelaar deelde beide partijden mee dat er twee biedingen waren en vroeg hen om hun beste prijs te geven.
Later die middag volgde weer een groepscall en werd meegedeeld dat beide partijen bereid waren omhoog te gaan tot de eigenlijke vraagprijs van  $140.000 !!!
Aangezien er een partij bij was die met cash geld op tafel kan komen, werd dit voor ons allen de doorslaggevende factor.
Ons huisje...binnen 3 dagen verkocht!
 
Het gevoel wat ons nu overvalt is niet anders te beschrijven dan : surrealistisch...
Het past wel een beetje bij deze aparte tijd waarin we allen gedwongen worden om anders te leven dan we gewend zijn.
Misschien is deze tijd juist wel in ons voordeel? 
Mensen hebben nu tijd om na te denken...stil te staan bij de volgende stap of het volgende project in hun leven? Tijd om actie te ondernemen! 
Tijd om in beweging te komen
Waar de gunstige wind voor ons ook vandaan mag komen, een verhuizing rond het midden van de maand Mei kondigt zich aan
en wij zijn blij dat de kinderen juist  nu extra tijd hebben om ons te gaan helpen met de voorbereidingen. 
Dit zal een welkome afwisseling zijn met het thuis hokken en digitaal werken voor school.
 
De lente kriebelt,
mijn buik kriebelt ,
we are moving on....
 
klik op de foto om het album te bekijken!
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (9 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in