×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

" It's my party and i cry if i want to..."
                  Lesley Gore
 
De eerste verjaardag die we hier mogen vieren is de mijne.
We vieren dat het mijn 42e levensjaar is dat ik hier op aarde mag doorbrengen.
Leeftijd noemen doet er voor mij niet toe, want je bent zo oud of jong als je je voelt. Het is maar getal.
We mogen blij zijn dat we op aarde zijn en dat elk jaar dat je gezond en met de nodige uitdagingen op je pad hebt weten te volbrengen, een zegening is.
Wat doet leeftijd er dan toe...
 
Al een paar dagen voor mijn geboortedag gevierd zal worden, komt het lied in me op waarvan de titel bovenaan de blog staat.
Het lied zullen de meesten van ons wel kennen, een oude klassieker.
Ik voel aan dat het een dag, anders dan anders gaat worden.
Niet meer in het bijzijn van familie, niet meer zoals je het gewend bent te vieren:(
Het vraagt om het openstaan voor een andere energie op deze dag.
 

We wilden op deze dag van de gelegenheid gebruik maken om mensen uit te nodigen die ons geholpen hebben tijdens de hurricane en tijdens de rest van het stormachtige begin hier. Om met hen het leven te vieren dat hier voor ons is begonnen.

Het vuur aan te steken waarmee we de overblijfselen van  Hurricane Irma zouden verbranden.

En deze keer dus niet de feestelijke en lekkere voorbereidingen voor mijn familie en vrienden in Europa,
maar voor onze nieuwe vrienden hier in Florida.
Dat voelt wel heel dubbel!
In de nieuwe inspiratietekst lees je dat mijn verjaardagsvoorbereidingen zich niet alleen beperken tot het doen van boodschappen en taart maken. Hier lees je dat ik ook andere dingen onderneem om de belangrijkste dag van je leven te eren.
 
En in die week vooraf, vond ik drie dagen voor mijn verjaardag een kaartje op ons terras (de zaklamp die nog buiten stond was er bovenop gezet).
Neergelegd door de postbode, waardoor ik wist dat hij aan de deur had gestaan om te proberen een pakketje af te leveren.
De dag erop ging ik naar het postkantoor om het pakket af te halen, dat was verzonden vanuit Millingen aan de Rijn.
Tot grote vreugde van de familie, omdat ze al vurig hoopten dat het cadeau op tijd aan zou komen!
Daar was mijn verjaardagsgeschenk, dat ik deels zelf uitgezocht/bedacht had, omdat het boekjes met vragen bevatte die ik voor mijn ouders en beide zussen had gemaakt. Voor de hele maand augustus, de maand van ons vertrek, had ik hen elke dag bestookt met een vraag, waarop zij met pen antwoord op konden geven. Mijn leesvoer kwam eraan!
 
 
                                                                     Ook dit was een deel van de voorpret.
 
En toen kwamen de tranen....
op 30 september, de dag zelf, bij het ontbijt,
na het uitpakken van het pakket, waarbij onder andere een prachtige fotocollage tevoorschijn kwam van mijn familie.
En een mooie ketting die meteen om mijn hals werd gedaan.
De leesboekjes nog onaangeroerd, te speciaal om meteen gretig ter hand te nemen.
Tranen die bij de geschreven teksten zouden vloeien, moesten even wachten. Eerst moest dit gevoel even doorleefd worden.
Aan de ontbijttafel te zitten in de wetenschap dat je familie vandaag niet zal komen......
 
De familie is desondanks bij elkaar gekomen. Mijn lieve moeder heeft desondanks een appeltaart gemaakt.
Onder het genot van een drankje en een hapje, hebben zij de iPad ter hand genomen en een groeps-facetime moment gecreerd om "bij me te zijn" deze speciale dag. Daar ben ik heel dankbaar voor.
En ook ik heb twee grote appeltaarten, naar hollands en moeders recept gemaakt, om de Amerikanen mee te verwennen.
Of zij dit ook zo konden waarderen als de gasten die we normaal gewend waren te ontvangen?
 
De ballonnen aan de mailbox wezen de weg naar ons grondstuk, omdat je ons huisje immers niet vanaf de weg kunt zien. Alle uitgenodigde gasten waren namelijk ook nog nooit bij ons in Reddick geweest!
We waren klaar voor de invasie die zou komen, maar hadden geen idee welke energie dit met zich mee zou brengen.
Van te voren was me duidelijk geworden dat iedereen die uitgenodigd was ook zou komen, wat een flinke groep mensen opleverde.
Ook werd me duidelijk dat je vooral niet moeilijk moest doen op je verjaardag, er zou eten en drinken worden meegebracht .
Op mijn aarzelende opmerking, dat we niet genoeg zitgelegenheid zouden hebben in onze nogal simpel uitgeruste mobile home, werd met vreugde gereageerd en er werd gezegd dat men wel eigen campingstoelen mee zou brengen. Dat zijn ze immers gewend te doen!
 
Terwijl de ene helft de campingstoelen in een halve cirkel opzette, verspreidde de andere helft van degasten  zich over het riante grasveld, om een blik te werpen op het ontstoken vuur, maar vooral om te doen wat Amerikanen graag doen: Sporten en spelen!
Geen mobiele telefoon (een enkele misschien) is er deze dag ter hand genomen.
Een trend die ik de laatste jaren op verjaardagen in Nederland steeds meer zag toenemen en zeer betreurde.
Als er iets is dat ik niet heb gemist, dan is het dat.
De foto's in album 8 onderaan de blog, geven een impressie van de sfeer.
 
Andere opmerkelijkheden die ons opvielen en waar we op het feest zelf achter kwamen:
* er werd geen koffie gedronken, althans...er werd niet om gevraagd.
  Er was water, sap, fris en sommige mannen hadden zelfs speciale biertjes meegebracht (o.a.Hoegaarden!) in een koeltasje.
* er word begonnen met het meegebrachte en zelf gemaakte eten, de taart wordt echt als toetje gegeten (en de twee grote appeltaarten zijn helemaal opgekomen! met hier en daar het verzoek of het recept verspreid kan worden)
* alles gebeurt spontaan en iedereen mengt zich met iedereen.
  Volwassenen die meesporten, een helpende hand bieden in de keuken, een easy way of life.
* bij het afscheid word je omhelsd en word er nogmaals " happy birthday" gewenst.
* ouders die hun (jongste)kinderen stimuleren om je een hand te geven, in de ogen te kijken en te danken voor het feest.
  Oudere kinderen bij wie dat er al helemaal vanzelf inzit komen je ook nog eens een kuffel geven.
* en er was een luide, vreugdevolle, jubelende energie.
 
Wij dachten dat we wel wat gewend waren met de familieverjaardagen in Nederland...
 
Het feest leverde ook nog spontaan drie " sleep-overs" op. Twee meiden voor Nele en een vriend van Nelson.
Dat de kinderen het naar hun zin hebben gehad deze dag was overduidelijk.
 
De feestenergie zat er laat op de avond nog goed in en de avond werd dan ook afgesloten met een kussengevecht in de kamer van de meiden.
Zelfs de lerares Spaans, die ook uitgenodigd was met haar gezin op het feest, kon het niet laten om zich hier in te mengen en even mee te doen...
 
Wat een energie en een enerverende dag.....
 

Fotoalbum 8

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 

 
Schrijf reactie (7 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in