×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

Na de vorige blog, waarin jullie lazen over de komst van Jos, Marian en Lars, nam ik jullie al mee in onze vakantiestemming.
In deze blog lezen jullie hoe de vakantiestemming werd voortgezet in huize Dicks te Reddick, met de komst van een nieuwe gast.
 
Elke gast die we in ons huis ontvangen, begroeten we met een warm hart.
De komst van deze 15-jarige gast bezorgde ons toch een extra speciaal gevoel.
Speciaal, omdat ze voor Nele kwam en daarmee ons als gastgezin koos.
Deze tiener, die haar tijdelijke vervangende “moeder” nog niet eens zo goed kende en zelfs Oliver nog nooit had ontmoet!
 
Even voorstellen....
Suzie Hermse, nu bijna 16 jaar
Vriendin van Nele sinds het eerste jaar op de middelbare school in Nederland
woonachtig te Nijmegen,
vond de moed en durf om helemaal in haar eentje naar Florida te reizen, om drie weken bij een vervangend gezin te wonen.
Dit, nadat ze net zolang bij haar ouders met overtuiging had gevraagd en gevraagd om alsjeblieft Nele te mogen bezoeken in de verre USA.
En op 4 juli was het dan zover...op de Amerikaanse onafhankelijkheidsdag reden we naar Orlando Sanford om Suzie op te wachten.
Ik weet niet wat het is, maar om de een of andere reden komen gasten voor ons altijd als een van de laatsten door de schuifdeuren !!
Ons geduld werd opnieuw aardig op de proef gesteld.
 
Mijn telefoon ging af, terwijl Nele probeerde een glimp van Suzie op te vangen als de schuifdeuren opengingen.
Door de telefoon hoorde ik Suzies stem en meteen spoelde er een gevoel van geluk en opluchting door me heen.
Ze vertelde dat ze in een apart kamertje was en de douane haar pas naar buiten zou laten als ze wisten dat de volwassen persoon voor haar buiten klaar stond.
Enkele minuten later was het niet Suzie die kwam, maar een douane beamte.
Deze man keek met een vriendelijk, doch kritisch oog naar mij en wilde weten wie ik kwam ophalen.
 Na enkele testvragen was duidelijk dat ik was ‘ goedgekeurd’ !
Toch wel goed,dit veiligheidsbeleid bij het alleenreizen van minderjarigen.
Suzie kon nu eindelijk naar buiten.
 
Ook hier gingen toch nog zeker 10 minuten overheen voordat de schuifdeuren opengingen.
Een blij lachende tiener, in een heerlijk comfortabele outfit en twee trek-koffertjes  bleef stilstaan om haar vriendin naar zich toe te laten rennen.
De begroeting die volgde was een mengeling van vreugdedans en “ik laat je niet meer los” samen!
 
Omdat er zoveel is gebeurd in de drie weken dat ons gezin uit vijf leden bestond, besluit ik deze blog een bijzondere week (of eigenlijk 9 dagen) er uit te lichten.
Nadat Suzie de eerste vijf dagen bij ons had doorgebracht om te acclimatiseren en de omgeving een beetje te verkennen,
zijn we met zijn allen op onze eerste ROADTRIP gegaan.
 
We hadden deze trip een soort van voorbereid door enkele punten uit te kiezen waar we enige tijd zouden doorbrengen.

 

Zo wilde Nele ons dolgraag de stad Washington DC laten zien.
 Met haar highschoolklas had ze hier immers een hele week doorgebracht en vele mooie musea bezocht.
Ook wilde de meiden graag New York City zien.
En omdat we eerder in dit jaar een uitnodiging hadden gehad van vrienden om bij hen langs te komen in de zomer, stond ook de plaats Cohasset, net onder Boston, op het programma.
Deze Roadtrip was er dus een langs de oostelijke staten en de oostkust van Amerika. 
Het boekje wat ik een jaar of drie geleden cadeau kreeg van onze vrienden Trudy en Dennis is van grote dienst geweest bij de voorbereiding en als raadpleeg-gids onderweg.
 
Omdat Suzie en haar ouders dit al wisten, kwam zij goed voorbereid met een reisdagboek en reispillen tegen wagenziekte.
Nog op de dag van aankomst in ons huisje, las Suzie me voor welke dingen ze op haar bucketlist had geschreven. Een flinke lijst met niet alleen bezienswaardigheden, maar ook activiteiten of highlights zoals; “Nele’s Amerikaanse vrienden ontmoeten”.
Nadat we alle zorg rondom de dieren hadden geregeld, werden kleine koffertjes of weekendtassen ingepakt.
Een grote gevulde koelbox op wielen deed onderweg dienst voor de verzorging van ons lichamelijke welzijn.
Met drie tieners en drie kussens, alles enigzins samengesperst op de achterbank, besloten de twee volwassenen voorin deze trip maar gewoon over zich heen laten komen. De reis van staat tot staat te bekijken en intuitief aan te voelen wat de volgende stap of stop zou zijn.
 
De eerste overnachting was alvast gereserveerd en de rest zou uit “ de flow’ gaan ontstaan.
Na de eerste mijlen op weg te zijn kwamen er uit Rachels rugzak, drie identieke doosjes met mini-mintjes tevoorschijn.
Blij verrast werden deze doosjes met liefde op de achterbank ontvangen.
En om onenigheid te voorkomen, vooral denkend aan onze eigen twee pubers;)  waren deze doosjes voorzien van een klein stickertje met naam.
Geregeld werd er gewisseld van zitplaats. Dan weer zat Nelson in het midden, dan Nele en dan Suzie.
Dit ging gelukkig zonder al te veel strijd of weerstand.
Ze wisten namelijk dat ze de opdracht hadden gekregen als team samen te werken daar achterin de Jeep Cherokee.
 
Dag 1
Die eerste dag verlieten we Florida na een uur of twee rijden.
We reden achtereenvolgens de staat Georgia binnen, South Carolina en North Carolina. In NC eindigde onze eerste dag.
 
In Georgia was onze eerste grote stop na 4 uur te hebben gereden.
Een picknick lunch  en een wandeling in een groot park in het historische deel van de plaats Savannah, laadde ons weer op.
Fonteinen en waterspoeiers verfristen onze voeten op deze erg warme dag.
   
Lange broeken van het vroege vertrek in de ochtend werden op het toilet omgewisseld voor korte broeken met teenslippers.
De airco in de auto, zou een van de grootste, dankbare vrienden worden tijdens deze reis.
In South Carolina hielden we een wat kortere stop, zodat we in de avond nog wat meer tijd hadden op ons B and B adres in North Carolina.
We werden hartelijk ontvangen door een gastgezin.
Een knus huisje in een bosrijke omgeving deed Nelson denken aan het centerparks in Heijderbos!
Mijlenver van Nelderland en dan toch een stukje ‘Heimat” ervaren.
De hoogzwangere moeder van al drie kinderen maakten voor ons de bedden in orde terwijl wij het alternatieve “hippie”stadje Carboro in gingen voor een gezamelijk avondmaal.
Terug in het huisje, gingen de volwassenen samen in overleg voor een nieuwe slaapplek voor die volgende dag.
RIJTIJD IN TOTAAL DEZE DAG: 8 a 9 uur
 
Dag 2
Voor mijzelf begon deze dag in verstilling met een wandeling in de wijk van het B en B adres.
Omdat ik vroeg was en de natuur nog onverstoord was, stond ik op een gegeven moment oog in oog met een moederhert en kalf.
Ze stonden bij iemand in de achtertuin ietwat tussen bomen en struiken verscholen, toch redelijk dichtbij de weg.
Op mijn weg terug richting de oprit van ons verblijf, kwamen ook onze drie pubers naar buiten die mij eigenlijk hadden willen vergezellen.
Samen deden zij dan maar hun eigen verkenningsronde en ook zij hebben kunnen genieten van een groep herten in het gras.
 
Na hun terugkomst vertelden Nele en Suzie dat ze niet zo best hadden geslapen vanwege het geluid van de airconditioning.
Als ze deze uitzetten, dan werd het weer te warm, dus dat was ook geen optie.
Maar goed...we zouden nog genoeg in de auto zitten, dus alle tijd om een dutje te doen en de schade in te halen.
Ook al was het een adres dat geboekt was via air B and B, er zat geen ontbijt inbegrepen en dus gingen we opnieuw het hippiestadje in om te stranden bij een echt Amerikaans ontbijtcafe.
Suzie was helemaal in haar nopjes toen ze mocht plaats nemen in zo’n gezellig typisch Amerikaans nisje op rode bankjes.
 Een bejaard echtpaar aan een tafeltje naast ons, werden American pancakes voorgeschoteld.
 Zowel Suzie,Nele als ikzelf begonnen die dag ook met dit traditionele gerecht geserveerd met vers fruit.
 Ons mannelijk gezelschap werd omeletten met toast voorgeschoteld.
 
 Op de weg terug wandelend naar de auto liepen we langs een gedenkmonument waar grote tegels met foto’s en tekst op te zien waren.
 Dit bracht ons terug naar de tijd van de slavernij. 
 
 We hoefden pas om 12 uur uit te checken bij het gastadres, dus dit gaf ons de gelegenheid dag 2 rustig aan te beginnen.
Ook zou op deze dag de rijtijd minder lang zijn omdat onze volgende bestemming Washington DC was.
Iets meer dan 4 uur zouden we rijden, dus dat konden we wel met een korte stop af in de staat Virginia.
Op een heerlijke rustplek hebben we even letterlijk het hele lichaam gestrekt.
 
De kinderen hingen aan het hout van de overdekte rustplekken, terwijl ik heerlijk in het gras lag tegen een heuvel aan.
Typisch Amerikaans, dat je zelfs op deze mooi verzorgde rustplekken ook gebruik kunt maken van Barbeques.
Onze koelbox bevatte echter niets dat geroosterd kon worden, dus moesten we het met onze trek nog even vol zien te houden.
 
Na kort in de file te hebben gestaan om vervolgens Washington DC binnen te komen, steeg bij Nele het enthousiasme.

Ze had zoveel zin om ons vanalles te laten zien!

Vanaf de achterbank was de ergste moeheid weer verdwenen en er werd opgeleefd bij het zien van voor haar bekende gebouwen.

We stranden neer bij het hotel dat Oliver en ik de avond ervoor hadden geboekt voor twee nachten.

Deze avond zou een hotel/zwembad avond worden, de volgende dag een tour door Washington.
 
RIJTIJD IN TOTAAL DEZE DAG: 4-5 uur
 
Dag 3
 
Ik had niet gedacht dat het volgende gevoel mij zou overkomen op deze roadtrip...
Ik had niet gedacht dat onze kleine, grote meid al zo zelfverzekerd door een stad kon gaan met zeer goede logistieke tips voor haar ouders.
Ik had niet gedacht dat ik me kleiner dan haar zou voelen temidden van een stad vol mensen en mogelijkheden.
Bijna had ik het gevoel dat ik haar hand moest vasthouden om me te laten leiden.
Op Nele’s advies en met de google maps Iphone navigatie in onze hand, liepen we van het hotel naar de metro en lieten ons naar een centraal punt brengen.
Vandaar kozen we twee musea uit die op haar het meeste indruk hadden gemaakt:
  1. The National Gallery of Art (‘mama, we moeten zorgen dat we daar meteen met openingstijd naar binnen gaan, want dan kun je de grote kunstwerken het beste op je laten inwerken. Als er te veel mensen voor staan is dat echt niet leuk”)
  2. Smithsonian  museum of national History: geschiedenis van evolutie, dieren, gesteente en nog veel meer (inderdaad...toen we hier aankwamen in de vroege middag was het al poepiedruk en dit was niet fijn geweest in een kunstmuseum waar je toch het beste in verstilling geniet.                                    
       
                   
 Met een drink en eetpauze tussen bezoeken in, hielden onze voeten alle wandelmijlen aardig uit.
Al lopend kwamen we langs :
  • Het capitol Hill
  • De Obelisk
  • Het Navymonument
  • Stonden we stil bij het Witte Huis, waar Oliver nog een kort gesprekje met twee medewerkers aanknoopte die net van het terrein afkwamen. Onderwijl zoomde ik met mijn camera in op een heuse bewaker die zwaar gewapend, boven op het dak van the White House stond.(zie fotoalbum)
  • En sloten we af met een flitsbezoek aan het World War 2 Monument omdat we toen een fikse regenbui op ons dak kregen!
Nogal doorweekt van de regen (he Suzie!;) namen we weer de metro terug richting het hotel en besloten we bij Subway nog een gezond broodje te bestellen om weer even op krachten te komen van al het gewandel.
 RIJTIJD IN TOTAAL DEZE DAG: 30 minuten met de metro
 
Dag 4.
Om 4.50 uur ‘s morgens ging de wekker af.
Dit was in eerste instantie toch anders gepland.
We dachten rustig aan rond een uur of negen/half tien weg te rijden uit Washington.
Meestal is dan de ochtendspits wel voorbij denk je...
Tot mij die avond ervoor intuitief het gevoel bekroop dat ik beter even bij de balie kon gaan checken wanneer de beste tijd is om weg te rijden uit Washington om verkeersdrukte te vermijden.
We wilden de dag namelijk niet met file beginnen!
 
Toen de receptiemedewerkster de ideale tijd van het vertrek VOOR HALF ZES  in de ochtend noemde, slikte ik even..
Ik geloofde vervolgens bijna niet wat ze toen zei, namelijk dat de spits tijd en de file met stilstaand verkeer al om 6 uur s morgens start en pas rond een uur of half tien overgaat in langzaam rijdend verkeer!!!
Dan rond 13.00 uur s middags is er weer stilstaand verkeer.
Ons dappere driespan, die uitslapen op deze leeftijd uiteraard erg verwelkomt, vond dit toch geen enkel probleem.
Het was bijna een wonder dat we met zijn allen klaar en wel om 5.45 uur in de auto zaten.
 
Ik glimlach nog als ik terug denk aan hoe ik voor die ochtend voor ontbijt had gezorgd.
De avond ervoor nog even naar een plaatselijke Walmart gereden voor ontbijtspullen en op de hotelkamer met een meeneemmesje wat sandwiches klaargemaakt. Samen met de pakjes drinken werd dit in het minikoelkastje geperst zodat we het de ochtend in alle vroegte alleen maar eruit hoefden te grissen. Met koffers en opnieuw aangevulde koelbox rolden we weer naar ons geweldige vervoersmiddel die een lange dag voor de boeg had.
 
Washington uit, de staat Maryland in en door de grote tunnel van Baltimore door.
Ooggetuige zijn van een prachtige zonsopgang en dan met een goed gevoel in de auto zitten omdat je weet dat je op tijd de stadsdrukte achter je hebt weten te laten.
Tot toe nu verliep de reis echt heel soepel.
 
Zo vroeg vertrekken kan echter ook een nadeel hebben.
Het brengt verstoring aan in je bioritme. Je maag en darmen kunnen wat van slag raken omdat je eetritme wat verschuift of je slaat misschien een maaltijd over.
Daar waar de een zich al vroeg voor een sandwich meld, geeft de ander dit pas na twee uur rijden aan.
Nelson kreeg hier later op de dag wat last van en voelde zich deze reisdag wat minder.
Dat gevoel verdween man het einde van de dag als sneeuw voor de zon toen we op onze meest noordelijke “eind”bestemming waren. Cohasset.
 
Voordat we deze plaats van onze vrienden bereikten, waren we met twee lange stops en een kortere in drie verschillende staten voor elke nieuwe rij etappe weer goed uitgerust en voorbereid.
Na Maryland kwamen we binnen in New Jersey en stopten voor een fijne wandeling in een park.
We hebben vol verwondering staan kijken naar een grote groep jonge en oudere herten.
We passeerden en keken ook een groep mannen toe die samen frisbee-golf speelden in het park.
Lusten voor het oog!
 
De volgende stop was voor mij persoonlijk ook adembenemend.
Deze stop had ik onderweg uitgezocht in de staat New York.
We zouden nu nog niet de stad zelf bezoeken, maar uitrusten aan de grote Hudson River.
Het restaurant Billy Joe’s Ribworks verzorgde ons met een stevige, late lunch.
 
Voor wie bij New York denkt aan betonnen gebouwen, drukte  en hektiek heeft voor een deel gelijk.
Maar New York heeft twee gezichten.
Er is ongelooflijk veel groen in deze staat.
Er zijn veel heuvels en zelfs gebergten!
Op de foto’s zie je hoe de overkant van de Hudson River bosrijk is.
Het deed mij persoonlijk een beetje denken aan de Duitse Bodensee.
   
 
Het rijden langs de Catskill Mountains laat je weten dat dit ook een geliefd skigebied is.
Vele borden langs de weg wijzen je hierop.  Vele grote rotsen langs de snelweg maken dat je je ineens veel nietiger voelt.
Vanaf dit ondrukwekkende deel van deze rit, reden we de staat Massachusetts binnen.
Een korte  toilet-stop was nog wel nodig voor de laatste honderd mijlen.
En bij deze rustplaats konden we binnen in het gebouw ook even onze stijf geworden roadtripspieren laten masseren voor 1 dollar in de luxe massagestoelen.
Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt:)
 
Rond een uur of 8 ‘s avonds, kwamen we aan bij Mark en Mariann in Cohasset.
Dit was de plek waar we de komende dagen zouden doorbrengen om wat meer rust te ervaren en gezellig samen te zijn.
Dit was ook de plek waar onze monden openvielen van verbazing toen we een tour door het huis kregen.
Dit was ook de plek waar onze Nelson zich weer instant kiplekker voelde na al het gerijd.
Dit liefdevolle ontvangst voelde als een warm bad, een heel fijn thuiskomen.
Voor de kinderen was niets te gek en voor ik het wist en me goed en wel in het grote huis had georienteerd, lagen de kinderen met zijn drieen al in het buitenzwembad.
Donker of niet....de lange rijdag moest er even uitgezwommen en gesprongen worden!
RIJTIJD IN TOTAAL DEZE DAG: 9 uur
 
Dag 5-6 en 7 in Cohasset
Deze dagen waren een traktatie voor onze vermoeide lichamen.
We hebben heerlijk en vast geslapen in donzige bedden, hebben het lichaam laten drijven in het prive zwembad of aan het prive strand op 10 minuten afstand. Ook hier troffen we het geluk van zonovergoten weer met een prettig briesje en duidelijk minder luchtvochtigheid dan in Florida.
 
Nelson kon zijn hart ophalen aan skimboarden aan het strand, de meiden genoten van het zwembad en een uitstapje naar een tweede- hands kleding winkel.
Terwijl we rondreden vertelde Mariann ons dat de film Witches of Eastwick voor het grootste deel in het plaatsje Cohasset is opgenomen.
Ze liet ons de kerk en huizen uit de film zien. Het was erg leuk om van haar te horen welke bekende acteurs hier wonen of waren opgegroeid.
Mark was ondertussen gaan golven met Oli, en kwam ook met het nieuws dat hij een tochtje op de vissersboot van een vriend had weten te regelen!
Voor dit visavontuur zouden we wel opnieuw vroeg uit die lekkere donzige veren moeten om tegen 4.50 uur ‘ s morgens in de auto te zitten. We waren wederom verrast dat alle drie de tieners enthousiast hun deelname aankondigden!
Ze wilden allemaal mee.
 
Nog voordat Dunkin Donuts-coffeeshop opening om 5 uur in de ochtend, stonden we al aan de deur te wachten om naar binnen te kunnen.
Onze schipper voor de tocht verwachtte ons namelijk al in de haven een dorp verderop.
Wat was het schitterend om met het opkomen van de zon de haven uit te mogen varen , de open zee tegemoet.
Wat ben ik blij dat ook de kinderen de magie van dit tijdstip van de dag eens hebben mogen meemaken.
 
   
De vissen die werden gevangen vandaag (het waren er veel en iedereen heeft wel enkele vissen gevangen) werden ook weer netjes teruggeworpen in de zee.
De combinatie van stilte, kabbelend water, de warmte van de zon die met het uur toenam, maakte ons allen erg relaxed.
De meiden raakten wat moe en vonden hun weg naar de boeg van de boot om zich daar zachtjes in een zeedutje te laten schommelen.
 
We hebben ons deze dagen tegoed mogen doen aan goed voedsel, goede conversaties, goede activiteiten die rustgevend en energie opwekkend waren tegelijk.
Omgeven door prachtige natuur waar zowel ruige kustrotsen, moerasachtig gebied en bosrijk gebied deel van uitmaakten.
Hier was alles wat ons compleet gelukkig maakte op dat moment.
 
Dat geluksgevoel werd voor Oliver en mij bekroond met een wandeling in het natuurpark "Worlds End", waar we uitzicht hadden op de skyline van Boston.
We genoten intens van even alleen zijn, terwijl we wisten dat de kinderen zich geweldig vermaakten op het gastadres.
(ze lagen namelijk in bed...en daarna in het zwembad;)
Het was zo fijn en rustig dat niemand van ons werkelijk zin had om de stad Boston zelf te gaan ontdekken.
Dat zouden we bewaren voor een volgende keer.
Want dat was een ding dat we zeker wisten...hier komen we nog een keer terug!
   

 
 




Dag 8
Na op een fijne wijze afscheid te hebben genomen van onze gastheer en gastvrouw, zetten we onze roadtrip voort rond het tijdstip van 8.30uur s morgens.
We zouden nu weer zuidwaarts gaan, op de terugweg naar huis.

 

We volgden de oostkust om de staat Rhode Island binnen te rijden en de eerste stop te houden bij de CLIFF WALK.
Een lange wandeling langs de ruige kustrotsen. 
Ook hier waren we het eens...opnieuw een plek om terug te keren om de complete wandeling te doen.
Deze keer hadden we een derde van de wandeling gehad en met een blaar op Nele’s hiel was dit voldoende.
Vooral met het uitzicht op de wandelkilometers die we nog in het vooruitzicht hadden later op deze dag.
 
Via de staat Connecticut reden we door naar New York.
Deze dag bevatte ook  weer zo'n highlight waar de meiden erg naar hadden uitgekeken.
 
We zouden de auto parkeren bij een stadje iets buiten de drukte van New York en dan met de trein Grand Central Station binnen rijden.
Het treinstation van New York City alwaar we wandelend verder de stad zouden verkennen.
We kwamen in de namiddag New York binnen en verbleven eerst even op het centrale station dat van zichzelf al  een indrukwekkend gebouw is.
Langs de “Whispering Arch” fluisterden we elkaar woorden toe die dan langs de boogmuren bij de ontvanger aankwamen.
Een geweldige ervaring temidden van het drukke tumult op dit station. Imposante trappen en ramen, chique winkels.
 
We hadden van te voren een paar plekken uitgekozen waar we onze aandacht aan wilde schenken.
New York heeft veel moois te bieden, dat je nooit in een dag, laat staan in een maand allemaal gezien kan hebben!
De dag voor ons vertrek naar New York zaten we als vijfhoofdig gezin bij elkaar aan tafel bij Mark en Mariann voor een reisoverleg en bespraken we de uitstapjes en de loopafstanden.
Zo wisten we ongeveer hoeveel tijd en energie het ons zou gaan kosten.
Eenmaal buiten het station zette de drukte zich voort zoals we die ook op het station mochten ervaren.
Met de navigatie app op de telefoon, liepen we naar de dichtbijzijnde, immense grote openbare bibliotheek. Locatie: 5th Avenue.
We beklommen dezelfde trappen als “Carrie Bradshaw” deed toen ze op weg was naar haar huwelijk met “mr. Big” in de film “Sex and the City 2”
Overweldigende lees en studiezalen met indrukwekkende muur- en plafondschilderingen hebben we in stilte mogen bewonderen. Een gebouw om veel langer in te kunnen  verblijven dan wij deden en een gebouw om letterlijk en figuurlijk in te verdwalen!
Dat is nog eens wat anders dan de plaatselijke dorpsbibliotheekjes in Nederland.
 
We liepen verder naar het Times Square, een lang plein temidden van drukke straten, waar we even wat langer stilstonden om alle indrukken binnen te laten komen. Flitsende, bewegende reclamebeelden op voorgevels van gebouwen.
Live muziek op een podium en mensen die op een aangrenzend terrasje zaten.  Mensen met selfiesticks poserend voor de beroemde bezienswaardigheden. Het oude gebouw van Paramount Pictures en de beruchte BAL die met de jaarwisseling om 00.00 uur weer naar beneden zal vallen. Een enorme M&M-winkel
Dit zijn zo wat beelden die bij mij zijn blijven hangen.
Uieraard moesten we even wat tijd inruimen om de meiden ook hun camera’s te laten gebruiken!
 
Vandaaruit was het een rechte weg door naar het Central Park. Je stapt werkelijk vanuit de drukke stad, zo een groene oase binnen. Ook al blijf je de wolkenkrabbers aan de rand van het park zien, het is een prachtig ruim park, waar wij waarschijnlijk nog niet eens 1/5e deel van hebben bewonderd.
 
Met al dit gewandel en na het zien van nog veel meer gebouwen, konden onze voeten wel een pauze gebruiken.
We namen een kabelbaan overtocht die ons over de East-River bracht naar een deel van de stad die Roosevelt Island word genoemd.
Dit gaf ons een adembemende blik op de opeengepakte gebouwen langs de rivier.
Na deze overtocht begonnen we weer aan de terugtocht richting het station.
 
In de winkel Lush genoten we net voor sluitingstijd  (20.00 uur) nog even van de heerlijke frisse geuren en de koele temperatuur.
Want ook in New York was het die dag weer heel warm.
We waren wel erg blij dat we deze keer droog de trein in konden (en niet zoals in Washington DC met doorweekte kleding naar de metro liepen).
Vooral omdat we hadden gepland de avond en de nacht door te rijden richting Florida.
 
Deze rij-nacht mocht ik achter het stuur getuige zijn van heerlijk slapende kinderen die zo nu en dan even een oogje open deden.
Na een plasstop, kroop ook Oli even op de achterbank en manouvreerde zich zo dat ook hij wat slaap pakte.
Zo wisselden we elkaar af en was het mogelijk om qua rijden een heel eind op te schieten.
RIJTIJD IN TOTAAL DEZE DAG: 5 UUR AUTO EN 1 UUR TREIN + 2 UUR na New York   tot middernacht.
 
Dag 9
We wisten dat we deze dag weer thuis in Florida zouden aankomen.

 Om na het lange rijden toch even een break te maken, zorgden we voor een goed ontbijt bij   Cracker Barrel langs de snelweg. 

 Een gezellig Amerikaans keten waar de schommelstoelen buiten in de rij staan om op te   zitten, maar ook om eventueel gekocht te worden.

 Wat was ik blij dat ik mijn lege maag kon vullen met een autenthiek pannetje “oatmeal”.
 Mijn geheugen laat me in de steek, als ik moet beschrijven in welke staat dit was.
 Maar Cracker Barrel, zit net als de meeste andere voedselketens, door heel Amerika verspreid.
  
 Een tweede en laatste stop hielden we in de middag weer in Georgia.
 In de buurt van waar we ook de eerste stop op de heenweg hadden gepland. 
Deze keer was de stop echter aan het strand. Om precies te zijn: op Tybee Island, de meest noordelijke uithoek van Georgia.
Opnieuw was dit plekje een leuke stop, waar we zeker nog eens naar terug willen.
 
 En Oliver, die nu bijna zijn vliegbrevet heeft gehaald, keek uiteraard  regelmatig op de kaart of er een lokaal vliegveldje in de buurt is, zodat we deze plekken in   de toekomst eens kunnen 'aanvliegen’!
 De laatste mijlen ‘ vlogen’ we naar huis met de auto.
 We arriveerden net mooi enkele uren voor bedtijd en we besloten de auto pas de volgende dag uit te ruimen.
 Wat was het heerlijk om weer in ons eigen bedje te stappen. Al helemaal na een nacht doorrijden in de auto.
 Rechte ruggen kunnen maken, je helemaal kunnen uitstrekken is toch wel iets fantastisch!!!
 RIJTIJD IN TOTAAL: NACHT EN OVERDAG; 16 UUR

als we erop terug kijken is er een hoop gebeurd, een hoop gezien en beleefd.
we voelen ons enorm gezegend met;
* een auto die het al die tijd vlekkeloos heeft gedaan 
* op 1 file voor Washington na, filevrij zijn geweest en goed hebben kunnen doorrijden
* ieders gezondheid tijdens de reis, geen nare ongelukken of kwalen gehad
* de gastvrijheid zoals we die mochten beleven in Cohasset bij Mark en Mariann
* prachtige stops/uitstapjes en het proviand waarmee we ons konden sterken.
* ieders positieve medewerking om van deze reis een unieke reis te maken, waarin saamhorigheid bovenaan stond
* starbucks en dunkin donuts onderweg;)
* de balans tussen actie en ontspanning, tussen drukte en verstilling
en last but certainly not least
* het vertrouwen van Suzies ouders om haar te durven loslaten en haar deze geweldige reis te gunnen!
 
De kinderen zullen het zich nog lang herinneren...
Dit is een reis om nooit meer te vergeten.
Dit was een geweldige ervaring.
What a (road)Trip!
http://the4ofu-s.com/home/fotoalbums/event/Fotoalbum32
 
Schrijf reactie (6 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in