×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 
6 juni 2019
Het is ruim 6 uur later dan gepland als we aankomen op het vliegveld in Sanford, Orlando.
Wat hebben wij, en vooral de kinderen, uitgekeken naar dit moment.
We mogen Jos en Marian , opa en oma, weer in de armen sluiten en de komende drie weken in onze nabijheid hebben.
Ze hebben een extra warm welkom verdiend, na de tegenslag die ze moesten verwerken om uiteindelijk tegen de nachtelijke klok van half twee samen met hun koffers in ons mobile home te kunnen binnenrollen.
 
 
Vanwege het late tijdstip waren de kinderen thuisgebleven, niet mee gegaan naar het vliegveld, maar uiteraard veel te opgewonden om in slaap te vallen.
En zo, in de aangebroken donkere nacht, waren het niet alleen de krekels die opgewonden hun vleugelkreten lieten horen.
Naast onze blijheidskreten werd ook wild gewapperd met armen voor knuffels en er werden Hollandse lekkernijen te voorschijn gehaald die het beter zouden doen in de koelkast.
De zomervakantie is zeer goed begonnen met de komst van opa en oma, waar na de eerste week ook Lars zich aan het reisgezelschap toevoegde.
In totaal 3 weken voor Jos en Marian en twee voor Lars.
Weloverwogen en in fijn overleg, hadden Jos en Marian uitgekozen dat ze de eerste week in ons huisje zouden verblijven en daarmee net als de vorige keer de slaapkamer van Nele zouden mogen gebruiken.
 
De tweede week, met de aankomst van Lars, zouden we gezamelijk doorbrengen in een huis voor 8 personen  in Kissimee.
 
De derde week zou het drietal in een huis verblijven 15 min. van de Dicks Family in Reddick vandaan. In een gated community waar van alles te doen zou zijn voor de vakantiegangers.
 
Alles leek vooraf in kannen en kruiken, tot er een paar dingen gebeurden waar we het allemaal toch even wat warmer van kregen
( en dat lag echt niet alleen aan de tropische zon in Juni).
 
In deze blog delen we de gebeurtenissen die onze harten sneller deden kloppen, delen we de momenten die betekenisvol waren en deze vakantie tot een wel heel bijzondere tijd hebben gemaakt.
Lars, Jos en Marian hebben deze keer een leuke bijdrage geleverd aan de column: Inspiratie van Rachel. Met recht mag je hier nu lezen:
Inspiratie van de vakantiegangers.
 

Nadat Jos en Marian de heenreis hadden verwerkt , waarbij ze erg lang moesten wachten op een vervangend vliegtuig dat vanuit Spanje kwam, werd er bij ons thuis gesproken over schadevergoeding of restitutie van geld voor de niet geleverde service waar zij wel voor hadden geboekt.

Wat één blikseminslag al niet kan veroorzaken.
Het oorspronkelijk toestel dat vanuit Miami moest komen, kwam niet, omdat het was geraakt in een tropische onweersbui, zoals deze normaal zijn in de tijd van het jaar.
Blij om op Amerikaanse grond te zijn, bleek dit alles toch niet meteen achter de rug, want Jos en Marian hadden ook nog eens extra controle bij de douane.
Harten klopten sneller omdat koffers moesten worden gecheckt. Eerlijkheidshalve was aangegeven dat er kaas en hagelslag mee was vervoerd.
Dit bleek uiteindelijk allemaal geen probleem, maar na een vertraging van 8 uur, zit je daar niet echt meer op te wachten.
 
Het duurde niet lang of de rust en ruimte van de plaats Reddick daalde de dag erna neer over de reizigers en gaf hen al snel de verdiende ontspanning.
Het observeren van de paarden, de honden, eekhoorns en vogeltjes gaf rust. Ook het geduldig wachten op de kolibrie droeg hier aan bij.
Deze week stond in het teken van “landen, aankomen, fijn bij elkaar zijn”.
Als we wat ondernamen, dan was het dichtbij huis.
 
De dag na aankomst van opa en oma werden we voor de laatste keer op school verwacht.

Hoewel de kinderen toen al twee weken vakantie hadden, zouden het schoolwerk, de rapporten( inclusief wat laatste ‘hugs’:) opgehaald moeten worden.

Een mooie gelegenheid om Jos en Marian nog een laatste keer mee te nemen naar deze speciale school. 
 
Een dag later zagen ze de toekomstige en veeeel grotere HIGHschool van Nele en Nelson, omdat deze op de route lag van een bezoek aan het verzorgingstehuis.
Gloria, wachtte daar met smart om eindelijk ‘mijn ouders’ te mogen ontmoeten.
Deze lieve vrouw, moeder van Anamaria Bohorquez, vroeg me de weken ervoor steeds maar weer: “ and...when are your parents coming?”
In het foto album zie je hoe we haar meenemen naar een gezamelijke ruimte alwaar we spelletjes met haar hebben gedaan en zij Jos en Marian in het Spaans tot 10 heeft leren tellen.
 
Als mijn lieve ouders  het van het Spaans en Engels praten niet warm van kregen,
dan was het wel van een teleurstellend bericht dat niet veel later dan het bezoek aan Gloria moest worden meegedeeld.
Het vakantiehuis dat geboekt was voor de derde week, had waterschade opgelopen!

Dit leuke adres, met vrij toegang tot een gemeeschappelijke zwembad, biljart ruimte en andere faciliteiten, mocht helaas niet doorgaan.
 
Er moest dus vlug iets anders gevonden worden, voordat we naar Kissimmee zouden vertrekken.
Na enkele google pogingen en raadpleging van vrienden,
vonden we via AIRB&B een onderkomen op nog geen 5 km bij ons huisje vandaan.
Een snelle textconversatie en een bezichtiging twee dagen later leverde een nieuwe boeking op.
Marian en Rachel waren even langsgeweest en waren gecharmeerd van dit prachtige optrekje.
“Oef”, dat was geregeld!
 
De dagen tot aan het vertrek naar Kissimmee vulden we op met alledaagse dingen.
Zo kregen opa en oma de grote bibliotheek te zien.
We zetten Nele af op de plek waar zij cross-fit doet en in dit uurtje deden Jos en Marian op eigen wijze aan cross-fit in een park.
We haalden  boodschappen bij de Aldi en Publix en oma keek haar ogen uit bij een van Nele favoriete tweedehandse winkel.
Hier “thrift-store” genoemd.
We bezochten een mooi museum en vlindertuin in het nabije Gainesville, waar we allemaal onze ogen uitkeken naar de hoeveelheid en variatie vlinders die moeder natuur heeft gecreerd.
 

 Aan het eind van die eerste week waren we welkom bij de familie Bohorquez, onze lieve vrienden,   die ons uitnodigden voor een heerlijke maaltijd.
 
 Van hen mochten we die avond een auto meenemen die het complete reisgezelschap zou kunnen   vervoeren naar kissimmee.
 Want met de komst van Lars, waren we immers met 7 personen!
 
 Na deze gezellige vrienden/familie avond werd er bij het afscheid over en weer besproken dat we   samen nog wat leuks zouden gaan doen als we terug zouden komen van Kissimmee.
 
 
 
Het vertrek naar Kissimmee, de dag erna, verliep soepel.
 De rit van anderhalf uur kon worden afgelegd zonder file en zo installeerden we ons nog voor het   avondmaal in een mooi huis dat van allerlei gemakken was voorzien.
 
Het volgende moment waarop het ons warm werd, kondigde zich al snel aan.
Dit leuke huis, was voorzien van een zwembad.
Nelson, die ook wel bekend staat als ‘waterrat’, kon na aankomst niet snel genoeg nat worden voor een afkoelende duik en
.....deed de mededeling dat het water wel “errug warm” was!
Inderdaad, nadat meerderen het hadden getest vonden we dat het had wel iets weg van een zwembad in de Thermen!
En dat in het warme Florida!
Omdat ook de tv in het huis geen juist beeld vertoonde, besloten we contact op te nemen met de manager.
 
Deze man kwam de dag erna om zowel de tv als de temperatuur van het zwembadwater aan te passen.
Jos, Marian en Rachel kregen daar niets van mee, omdat zij onderweg waren naar het vliegveld om Lars op te halen.
Daar hadden ook  wij (opnieuw) een portie ‘warm worden inclusief hartslagverhoging’.
Een deja-vu bracht mij terug naar de vorige keer dat we Lars verwachten en hij maar niet door de schuifdeuren kwam!
Deze keer was het niet alleen Lars, maar kwamen alle mensen later dan verwacht door de deuren.
Het was, net als een week geleden, het onweer dat de oorzaak hiervan was.
Men werd niet uit het vliegtuig gelaten, hoewel het al was geland, vanwege de risico van de bliksem.
Geregeld namen we even ‘app’contact met de kids op, omdat zij alleen en op een ‘ vreemd’ adres waren achter gebleven.
En zo vernamen we dat de manager was geweest om de ongemakjes op te lossen.
 
Wat hebben we een zalige week beleefd in Kissimmee.
 

Met chauffeur Rachel werden boodschappen gehaald, naar het strand van Cocoa Beach gereden (waar er een aantal aardig verbrand raakten).
We bezochten we Old Town Kissimmee, Sea life in Orlando, speelden we mini golf op een prachtige locatie en liepen we door een natuurpark.
 
Ze zeggen wel: hoe meer zielen, hoe meer vreugd en dat ging helemaal op met Lars als toevoeging aan het gezelschap.
Regelmatig kregen we buikpijn of tranen van het lachen toen
  • er ‘s avonds door opa werd gepuzzeld in een boekje, waar zowel Lars als Nelson op eigen wijze een bijdrage leverden aan het vinden van woorden.
  • Nelson zijn nieuwe tovertruc uitpobeerde, waar Lars een eigen creatieve variant op had bedacht
  • Nele het gezicht van ieder familielid, via een snapchat-filter, in het andere geslacht omtoverde, waardoor opa Jos werd geinspireerd en enkele minuten later als een diva de kamer in kwam lopen in een gehaakte jurk van oma Marian.
  • er tijdens de ritten spelletjes werden gedaan als: liedjes neurien en dieren raden.
Tranen kwamen er ook, toen we vaderdag in Kissimmee vierden en Oli een mooie foto mocht uitpakken van zijn (overleden) vader samen met Nelson.
 

 

Na deze week wisselden we we weer van locatie en gingen we weer richting huis.
Ook de terugweg verliep vloeiend, nadat we behoorlijk moesten puzzelen hoe we alle baggage meekregen nu ook de spullen van Lars meevervoerd moesten worden. Zonder zicht door de achterruit maakten we het toch weer veilig naar Reddick.
Een kopje koffie en een toiletpauze later, brachten Nele, Nelson en Rachel het andere drietal naar hun tweede vakantieverblijf.
Het met liefdevol ingerichte huisje op ca. 5 minuten rijafstand van 90th NW Avenue, het adres van Familie Dicks.
We dachten dat alles in orde zou zijn, het was er schoon en mooi ingericht.
Toegegeven...het huisje was nogal snel en met haast uitgezocht, omdat we snel een alternatief nodig hadden.
Wat Rachel dus niet had gezien....en wat Lars al vrij snel riep toen we binnen waren was: “ ER IS HIER GEEN WIFI!”
 
Grappig om op zo’n moment te merken dat dit geen enkel punt zou zijn geweest als we praten over vakantieverblijven uit mijn jeugd of jonge adolescentietijd.
Nu bezorgde me deze roep van Lars een warm en kloppend hart.
“ Het zou toch niet....”
En ja hoor, bij nadere raadpleging stond het keurig aangegeven op de inventarislijst op het internet: NO WIFI.
Uiteraard geen probleem als je een belabonnement hebt, maar de gemiddelde Europeer heeft deze doorgaans niet voor een land als Amerika!
Hoe zouden we nu moeten communiceren met hen om onze plannen op elkaar af te stemmen? Ineens kom je erachter dat je zo intzettend verwend bent met alle gemakken van de digitale wereld.
 
Een voordeel van ouder zijn in deze tijd is dat onze kinderen ons een heleboel kunnen leren als het om technologie gaat.
En zo kwam Nele met het idee, dat als Rachels telefoon in het huisje zou blijven liggen, opa, oma en Lars gebruik konden maken van...
Rachel’s HOTSPOT!
En Nelson opperde het voorstel aan (netflixverslaafde;) opa om in onze mobile home gebruik te maken van de wifi om zijn favoriete serie te downloaden op de Ipad.
En zo kon toch iedereen, behalve Rachel, toegang krijgen tot whats app berichten, Netflix en de internet browser.
Daarbij was een weekje afstand doen van mijn telefoon was geen straf voor mij.
Nelson was zo lief om zijn telefoon met mij te delen en zo kon ook ik met opa, oma of Lars bellen!
Het had wel zo zijn charme...
 
Met de fiets, wandelend of met de auto gingen we bij elkaar op bezoek.
Soms werd er daar ontbeten en hier gedineerd met zijn allen.
We ondernamen nog meer gezamelijke uitstapjes waar soms iedereen en soms maar enkelen van het stel aan deelnamen.
Heerlijk, natuurlijk op gevoel van waar men behoefte aan had.
Ook Anamaria en Jacob waren nogeens van de partij en vergezelden ons naar het prachtige natuurpark Rainbow River.
Daar gaf Anamaria ons een waardevolle herinnering door het maken van deze foto.
 
De vakantie werd met een topdag afgesloten met een dagtrip naar Sint Augustine. 
De oudtste stad van Amerika aan de atlantsiche oceaan in het noordelijke deel van Florida.
Historie en strandlucht opsnuiven ineen.
 
Ik ben me ervan bewust dat de blog nog veel langer zou kunnen doorgaan als ik ALLES zou willen opnoemen wat we hebben gezien en gedaan.
Je kunt veel impressies bewonderen van deze week, inclusief het wifiloze huisje, in het fotoalbum hieronder.
 
Ook kun je verder lezen onder de button inspiratie van Rachel.  
Hier heeft het reizigerstrio hun leukste avonturen, momenten en eye openers van deze vakantie voor jullie op een rijtje gezet.
Dus, nog veel leesplezier.
Mijn woorden over deze bijzondere en dankbare tijd...eindigen hier!
http://the4ofu-s.com/home/fotoalbums/event/Fotoalbum31
Schrijf reactie (6 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in