In deze inspiratie schrijf ik over "thuis aankomen" met een minder fijn en leeg gevoel. 
Want dat overviel ons een dag na de goede 'suprise' aankomst in Reddick op maandag 6 januari.
 
Veel mensen vroegen ons tegen het eind van onze vakantie in Europa waar we ons weer op verheugden als we weer naar Florida vertrokken.
Ook ik vroeg dat aan Oliver en de kinderen om een beetje hun gevoelswereld te peilen.
Behalve dat we ons verheugden op de mooie blauwe lucht, heerlijke temperaturen met een warme winterzon waren we het unaniem eens dat we onze dieren gemist hadden en we zeer uitkeken naar het weerzien met onze paarden en honden.
De paarden waren gedurende onze vakantietijd ondergebracht bij een kennis en onze drie musketiers (lees MO, Mex en Blue) bij een hondenoppas.
 
Afgesproken was dat ik, Rachel, de honden zou ophalen op de dag na aankomst tegen de klok van half zes in de vroege avond.
In verband met mijn werkzaamheden en school van de kinderen paste dit tijdstip ons allen goed.
We hadden de honden uiteraard het liefst meteen in de ochtend willen halen, want wat keken we uit naar hun vrolijke energie en gedartel om ons heen.
Hadden we dat ook maar gedaan....zeggen we achteraf.
 
Nietsvermoedend reed ik die namiddag op 7 januari j.l richting Fort Mccoy.
Een dorp met veel meertjes en bosgebied zo'n 35 minuten bij ons vandaan.
Toen ik om 5.30 pm de auto neerzette bij de ijzeren poort, was Mex de eerste die me begroette.
Ze stond rechtop tegen de poort en ik sprak haar toe en aaide haar kopje over het hek heen.
Ik liet mezelf via de kettingsluiting naar binnen en vroeg me af waarom de oppas niet reageerde op het geblaf van hun  andere drie honden die ook buiten liepen. We waren gewend dat ze direct uit haar huisje kwam om ons te begroeten.
Het viel me daarna ook op dat Mo en Blue niet in de tuin waren.
Nog steeds nietsvermoedend liep ik achterom, omdat ik wist dat de achteringang open was gelaten voor de honden zodat ze er zelf in en uit kunnen.
Ik dacht dat Mo mijn stem, met zijn seniorendoofheid, gewoon nog niet had gehoord en dat Blue misschien om een bepaalde reden in de bench zou zitten.
 
Binnen trof ik noch de oppas, noch Mo en Blue aan.
Een beetje verloren liep ik in de tuin rond en ging even zitten om na te denken.
 
Ik besloot naar de auto te lopen en mijn telefoon te pakken om contact op te nemen met de oppas.
Weer buiten de poort maakte Mex wat vragende piepgeluiden, nu ook in de war, omdat ik de poort uit ging zonder haar mee te nemen!
Op dat moment zag ik hoe een auto op straat stopte, met de oppas erin.
 
Haar gezicht stond verschrokken en met opgewonden stem vertelde ze me hoe ze niet begreep dat Mo en Blue uit de tuin waren ontsnapt!
Met de auto speurde ze nu langzaamrijdend de straten af en had nog twee andere vrienden met auto bereid gevonden hetzelfde te doen.
De wijk gelegen temidden van bod en  drie meren werd nu 'uitgekamd'
De honden zouden onverklaarbare wijze zijn weggeglipt op een moment dat niemand het in de gaten had, omdat het hekwerk en de poort al die tijd gewoon dicht had gezeten.
 
Ik besloot ook in actie te komen en na even gewandeld te hebben waarbij ik de roepende stemmen van iedereen die hielp om me heen hoorde galmen, nam ook ik de auto en besloot iets verderop te gaan zoeken. 
Het was na tien minuten dat ik de auto van de oppas weer passeerde en ze me opgelucht vertelde dat ze Mo al had gevonden en achterin de auto had zitten.
Een buur(t)man wonend aan het meer had hem gehoord en toen voorbij zien lopen. Zo kon de man de richting aangeven van waar hij heen liep.
Deze keer mochten we voordeel ervaren van Mo's laatste levensfase waarin geslenter en zwaar hijggeluid zijn voornaamste kenmerken zijn geworden.
 
We bleven om Blue roepen, maar tevergeefs... het bleef stil.

De schemer trad in en het zou nu snel donker worden.
Na nog geen kwartier was het donker.
Aangezien er in Florida weinig tot geen straatverlichting is in dorpen, was verder zoeken zinloos.
En het feit dat er nu helemaal geen spoor meer te bekennen was van haar, maakte ons nu wel ongerust.
Bovendien is Blue een hond die direct naast je staat als je luid haar naam roept. 
Uitgerekend deze dag droeg ze ook geen halsband. Die had de oppas afgedaan bij haar omdat haar hals wat rood en geirriteerd was geweest.
Iemand die haar wellicht had aangetroffen zou haar op deze wijze als zwerfhond aan kunnen zien.
Ik hoopte maar dat ze in de handen was beland van een aardig mens en niet nog verdwaald ergens rondliep, blootgesteld aan het 'wildlife' in Florida.
 
Terwijl de oppas en ik nog wat napraatten in hun tuin, kon ik in het donker de glinstering van haar vochtige ogen zien als resultaat van de ingehouden emoties.
Ik stelde haar gerust en zei dat het wel goed zou komen!
Het enige wat we nu konden doen was bidden voor Blue's veiligheid in deze nacht en de volgende dag de zoektocht voortzetten.
Ik bracht vervolgens alle spullen naar de auto om tot slot Mo en Mex in de auto te helpen.
En hoewel ik blij was dat in iedergeval deze twee rakkers mee naar huis konden, voelde de auto toch leeg vanwege het gemis van
Blue's energie.
Ook was mijn stemming eerder down dan up en met een zwaar gevoel reed ik naar huis omdat ik me de reactie van Oli en de kinderen wel kon voorstellen.
 
Langzaamrijdend verliet ik Fort Mccoy en tuurde daarbij nog heel scherp door de voorruit of ik niet toch nog ergens een glimp van Blue kon opvangen in het donker. Ik wist dat dit bijna onmogelijk was,
toch is er bij mij is altijd plaats voor een sprankje hoop. 
 
                                                                                     Hier zie je een gedeelte van Fort Mccoy bij daglicht!                                                                                           

    Ik reed langs zo veel uitgestrekt bosgebied...Blue kon overal zijn.                                                                                                                                                            De gedachten aan de slangen die hier rondkruipen liet ik maar heel even naar de oppervlakte komen.
Dit zou Blue NIET overkomen besliste ik.
 
Thuis trof ik Nele in tranen aan en Oli diep betreurd.
Uiteraard hadden zij al telefonisch van mij vernomen wat de situatie was.
En nog diezelfde avond gingen Oliver en Nele, met zaklamp en hondenfluit opnieuw richting het zeer beboste deel van Fort Mccoy.
Ze vertelden later thuis ze de oppas ook in tranen hadden aangetroffen en deze was het verschrikkelijk vond om de nacht in te gaan zonder enig spoor van de hond.
 
De nacht zou koud worden (zo’n 3 graden boven nul) , wat absoluut niet in Blue haar voordeel is vanwege de zeer dunne vacht en kale buik/borst.
Die avond deed ieder een gebed dat waar Blue ook zou zijn, dat ze in iedergeval veilig was of misschien wel was opgevangen door een liefdevol persoon.
De volgende ochtend vertelde de oppas mij dat ze die nacht geen oog dicht had gedaan en bij elke blafgeluid dat van buiten kwam even ging kijken of Blue misschien terug was gekomen.
Ik was al vroeg opgestaan om actie te ondernemen.
Ik maakte een flyer die ik zou gaan verspreiden in Fort Mccoy.

Na de kinderen te hebben afgezet bij school zou ik ook even langs het honden opvang centrum gaan waar we vrijwilligerswerk doen.
Zij waren zo lief om meteen een flink aantal kopieen te maken van mijn flyer.
De oppas en Oli hadden al een oproep via Facebook geplaatst, maar het leverde geen Blue op. Wel goede tips van andere me
nsen waarvan hun hond ook eens spoorloos was geweest.
 
Nele wilde deze dag absoluut niet naar school. Meldde dat ze nog nooit huilend was gaan slapen en ook huilend was wakker geworden.
Wij zagen hier uiteraard een mooie les in omgaan met tegenslag en vertelden haar dat de afleiding op school haar goed zou doen.
Thuis kon ze immers toch niets bijdragen aan Blues zoekactie.
En zo gingen beide kinderen dapper naar school en sloegen ze zich aardig door deze dag heen waarin we gespannen in afwachting waren of we Blue terug zouden vinden.
 
Pas tegen de middag kreeg ik een telefoontje waar een sprankje hoop uit klonk.
 
De oppas had een willekeurige vrouw aangesproken die op straat had gelopen en haar gewezen op de flyer die ik had gemaakt.
Volgens deze vrouw had ze onze Blue de dag ervoor met een andere vrouw zien lopen.
En deze vrouw had haar gevraagd of ze wist van wie de hond was.
De vrouw op straat liet vervolgens aan de oppas zien naar welk huis de vrouw met Blue verdween.
Wat bleek...het was maar twee huizen verderop !
Natuurlijk zijn de grondstukken hier groter dan de gemiddelde Nederlandse grondstukken, dus het was het begrijpelijk dat de oppas deze vrouw niet perse goed kende.
Ze vertelde me aan de telefoon hoe ze naar het huis was gelopen om te kijken of Blue daar was.
Ze trof er echter een dichte poort aan en er stond geen auto bij het huis. Het zag er allemaal verlaten uit.
De oppas beloofde me dat ze in de gaten zou houden of er iemand thuis zo komen en dan nog eens te proberen.
Dit nieuws gaf ons wat opluchting, ook al duurde het lang voordat we pas weer wat hoorden van de oppas.
 
Toen ze de tweede keer belde, zei ze dat ze nog steeds niemand bij het huis zag, maar ze was om het huis heen gelopen en had een klein relamebordje aan het hekwerk gezien met een telefoonnummer erop.
Ze maakte hierop uit dat de vrouw een schoonmaakbedrijfje had en gaf mij het telefoonnummer door.
Ongeduldig als we waren hoopten we uiteraard eindelijk verlost te worden van onze onzekerheid, maar tot drie keer toe kregen we een antwoordapparaat te horen.
 
Eindelijk, tegen de klok van zes uur (Blue was nu officieel meer dan 24 uur spoorloos) werd ik gebeld.
Met de naam Sherry, meldde een voor ons onbekende vrouw zich op mijn telefoon.
 
Het blijft dan echt een uitdaging om in duidelijk Engels ( onder invloed van emoties ) uit te leggen waarom je drie keer hebt gebeld!
Maar deze vrouw was gelijk heel vriendelijk en gaf het verlossende bericht dat ze inderdaad in het bezit was van Blue.
Uiteraard wilde ze eerst van ons een beschrijving hoe Blue eruit zag, wat in het geval van Blue heel makkelijk is.
Eeen witte streep op haar hoofd en nek plus een linkerteentje dat ietwas krom staat omdat we haar als pup aantroffen met een gebroken botje dat scheef weer was vastgegroeid.
Ik verzekerde haar aan de telefoon dat ik een foto zou sturen van haar.
Ze legde uit hoe Blue de dag ervoor heel rustig op haar erf was komen aanlopen.
Nadat ze haar ronde in het dorp had gedaan ( en daarbij onze oppas dus niet aantrof) zonder wijzer te worden bij wie Blue thuishoorde, besloot ze de hond bij zich te nemen.
Ze moest echter die avond en nacht weg en nam daarom haar eigen twee honden en Blue mee in de auto.
Blue sprong er naar haar woorden gewillig in.
Dat geloven wij meteen, want er hoeft maar een autodeur bij ons open te gaan en Blue zit er al in.
 
Op het moment dat ze ons belde gaf ze aan dat ze nog niet terug was in Fort Mccoy, dus spraken we af elkaar de volgende dag te treffen bij een pompstation zodat zowel zij als ik niet te ver hoefden te rijden.
Ik kreeg die avond een mooie foto van Blue met een van haar honden en ze schreef dat Blue een hele lieve hond was en haar in bescherming nam.
 
De volgende dag, s ochtends om half 10, bij het pompstation, omarmde ik een totale vreemde.
Wat was ik haar dankbaar dat ze zo lief voor Blue had gezorgd tijdens haar verdwaaltocht.
Dat ze Blue had beschermd tegen eventueel kwaad, want heel eerlijk...deze vrouw had ook anders in elkaar kunnen zitten en de hond als bedreiging kunnen zien.
In de omarming met deze vrouw besefte ik opnieuw dat iemand zich ergens thuis voelt als het hart openstaat.
 
Het is zoals de titel van een song van Elvis Presley klinkt: HOME IS WHERE THE HEART IS en Blue had dit denk ik sterk gevoeld bij deze persoon.
Zij, op haar beurt, had onze hond liefdevol in haar home opgenomen.
Iets wat je niet doet als je hart niet openstaat voor honden!
 
Nadat Blue me overenthousiast had begroet en ik met haar aan de lijn nog bij de auto van Sherry stond, nam ik afscheid met de woorden:
"You are an angel!"

En voordat ik mijn bljk op mijn auto richtte om met Blue daar heen te lopen, zag ik nog snel hoe op de achterklep van haar auto twee engelenvleugels het logo waren van haar bedrijfje.

Rachel

Mex en Blue op de dag van thuiskomst. Blij weer samen te zijn.

Schrijf reactie (1 Reacties)

Leuk dat je ervoor gekozen hebt om deze pagina te bekijken.
Naast dat ik als reisleidster en persoonlijke HOT SPOT heb gediend, zijn er uiteraard nog vele andere waardevolle momenten die Jos, Marian en Lars mee terug hebben genomen in hun bagage.
Hier volgen de persoonlijke teksten van Jos, Marian en Lars op een rijtje!
 
 

Top 3 Hot places van Jos

1. St Augustine: het oudste stadje van heel Amerika.
Dmv een hop on/hop off treintje hebben we het prachtige stadje goed kunnen bekijken.
Fantastisch mooie gebouwen in zeer aparte stijlen gebouwd vooral ook de
huisje gebouwd in de victoriaanse stijl. In ditje stadje zit heel veel
geschiedenis.Er staat nog een schooltje uit die tijd en aan de kust
staat een oud fort.
 
2. Rainbow river, een prachtig park om te wandelen.
Er stroomt een riviertje doorheen  waarin men heerlijk kan zwemmen en kanoen.
Het water in het riviertje is kraakhelder. De bodem en alles wat erin zwemt 
kun je gemakkelijk zien.
Riviertje wordt gevoedt door water uit de bronnen vanuit de bodem, daarom is het het hele jaar door dezelfde temperatuur.
Er zijn ook aangelegde watervallen.
 
3.Pirate golf, heel mooie en aparte 36 holes midgetgolfbaan.
Er is een grote waterval en piratenschip. De diverse banen liggen op een kunstmatige heuvel.
Er is een beginners parcour en een uitdagend parcours. Heel apart!!!!!
 

Top 5 waardevolle momenten van Jos:

1. Bij verlaten van aankomsthal van vliegveld het zien en kunnen omhelzen van Rachel en Oli en bij thuiskomst Nele en Nelson en uiteraard de honden.

2. Kerkdienst bij afro amerikanen.Zijn zeer begaan met hun geloof,belijden dat op een hele leuke en warme manier met veel gezang en toespraken

3. Het moment waarop Lars eindelijk door de deur van aankomsthal kwam.
We moesten te lang wachten!!!!!
4. Het etentje bij Annemarie en haar gezin.
Lieve en zeer gastvrije ,van oorsprong Columbiaanse mensen die al heel wat jaren in Amerika wonen en werken.
Gastvrouw van deze avond  was de Spaanse lerares van Nele en Nelson op Ambleside.
 
5. ?
Eye opener van Jos.
De rust en geduld die ik op kon brengen na de cancelling van de heenvlucht waardoor we een vertraging opliepen van dik 8 uur met alle gevolgen vandien.

 

Top 3  Hot places van Marian

1. Vlak onder Cape Canaveral de Cocoa Beach met het grote strand aan de Atlantische Oceaan.
    Heerlijk in de koude golven spelen omdat het erg warm was.
 
 
2.  de YMCA in Ocala; een groots opgezet sportcomplex waar jong en oud zich vitaal voelen of kunnen worden.
    Samen gezwommen en erg leuk dat Nelson zich bij ons aansloot met het aquarobic !!
 
3  De plaats Kissemmee waar we met ons allen verbleven.
    Een mooie community waar we vaderdag vierden met een lach en een traan!
    Het bezoek aan Old Town Kissimee, waar we een groot gedeelte van onze toentertijd beleefden.
 
Top 5 waardevolle momenten van Marian:
 
 1. Alle momenten die we samen met elkaar door mochten brengen.
  Ondanks de verre afstand is het mogelijk geweest om jullie te bezoeken, elkaar vast te kunnen houden en knuffelen .
 
2.  Het bezoek bij Annemaria ,Jaime ,Jacob en Thomas.

   Zij nodigden ons uit om bij hun thuis te komen eten.
 
3  Het bezoek aan Gloria.
Zij verblijft in een verzorgingshuis waar jij haar twee maal p.w. bezoekt.
 
4. De kerkdienst in Ocala , de viering stond in het teken van Family and Friends Day.
Hoe toepasselijk was dat.
 

5. Het moment dat Oliver, Nele uitlegt hoe ze op de grote grasmaaier de hele grasmat van 1 1/2 hectare (3 acres) mag gaan maaien.

Eye opener van Marian.
De eyeopener was st. Augustine! Dat dit de oudste stad is van Amerika vond ik heel bijzonder. De hop on hop off trolley heeft ons naar vele mooie plekken gebracht. 

 

Top 3  Hot places van Lars

  1. st. Augustine
  2. Cocoa beach
  3. Old town Kissimmee

Top 5 waardevolle momenten van Lars:

  1. Het vakantiehuisje met een heerlijk zwembad die we met z’n allen gebruikten.
  2. De fotomomentjes in de mooie plaatsjes
  3. De humor die we met elkaar deelde tijdens onze vakantie.
  4. De aankomst op de luchthaven in Florida dat mijn familie me met open armen ontving.
  5. Het moment dat de familie Bohorquez (Anna- Maria en Jacob) speciaal voor ons langskwamen om ons uit te zwaaien op de dag van vertrek.
Eye opener van Lars.
Lars vond het lastig om hier antwoord op te geven. Daarom geef ik als eindredactrice aan dat ik wel een eyeopener VAN Lars heb.    Ik wist niet dat Lars zulke mooie dankwoorden kon uitpsreken aan tafel voordat we aan het diner begonnen. Je kunt je gevoel goed verwoorden Lars! Leuk ook dat je hiervoor openstond.
Schrijf reactie (1 Reacties)

Pagina 1 van 16

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in