15. Family is what matters most

 
In de dagen nadat mijn ouders gearriveerd waren, kregen we al snel mee dat hun vrienden in Nederland zeer meeleefden.
Dat kreeg ik enerzijds mee door de 'pling' geluidjes die uit  de telefoons van hen kwamen.
' Oh, een appje van ..., eens kijken wat diegene schrijft".  Allen informeerden ze hartelijk naar de vlucht en verdere belevingen.
Anderzijds vertelden mijn ouders, dat vooraf aan de reis ook werd meegeleefd en ze gratis en voor niets diverse reistips meekregen en plaatsen die ze in Florida zeker zouden moeten zien!
 
Zeer zeker kwamen zij hierdoor in reisstemming, echter wat het meest voor hen telde...en uiteraard ook voor ons,
was het uitzicht op elkaar weer eens goed in de armen kunnen nemen.
Even geen digitale emoji-knuffels intoetsen, maar de handen en vingers over de huid en de stof van kleding laten gaan.
Elkaar in de ogen kijken, zonder een beeldscherm ertussen.
Gewoon bij elkaar zijn, samen wakker worden, samen ontbijten, samen de kids naar school brengen en met wandelingen met de honden het grondstuk en  de straat verkennen. Samen bespreken wat er 's avonds als diner gekookt zou worden en hiervoor samen naar de winkels gaan. Samen gezelschapsspelletjes doen en Hollandse woordpuzzels maken.
En na een zeer bevredigende dag, was er voor de kinderen niets heerlijkers dan weer eens ouderwets
"door oma naar bed gebracht te worden".
 
Al die dingen die we in Europa ook samen deden, maar nu ineens een specialere betekenis hebben gekregen.
Family is what matters most en al het andere komt op de tweede plaats, hebben we wel gemerkt.
 
In de eerste week stond het thema Familie, duidelijk centraal.
Opa en Oma hadden net hun eerste nacht achter de rug en de eerste uurtjes met ons als gezin doorgebracht, toen ons paard arriveerde. Vanwege onze-nog steeds hobbelige- oprit, werd de trailer aan de hoofdstraat gezet
en kwam Q de rest te voet!
Weer een familielid erbij om liefdevol te verzorgen!
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!
en voordat mijn vader het goed en wel besefte...nam hij een (hele fijne;) verzorgingstaak op zich.
Poep scheppen! 
Gepensioneerde handen, kriebelen blijkbaar toch nog genoeg....
 
We hebben heel veel fijne -samenzijn-momenten gehad die week.
Natuurlijk voelden we allemaal dat we de twee weken die we met elkaar hadden ten volle moesten benutten.
Dat hebben we op veel momenten "gevierd".
 
De kids hadden geluk dat zij halverwege de week een halve dag vrij waren van school, dus dat betekende:
met een goed gevulde picknick-rugzak op naar het park dicht bij school!
Mijn ouders hebben daar ervaren hoe fijn het is als je in Januari gewoon buiten kunt zitten, je sandwich kunt verorberen, terwijl je naar spelende (klein)kinderen kijkt.
 
Elke dag werd het een beetje warmer, dus ons net gekochte Ikea buitenmeubilair kwam zeer goed van pas.
Breiwerkjes en puzzelboekjes verplaatsten zich naar buiten en de aandacht hiervoor kreeg een gedeelde plaats met het observeren van het nieuwe gezinslid dat driftig probeerde in contact te komen met twee damespaarden in aangrenzende paddocks van onze buurman.
Q was duidelijk in voor nog meer familieuitbreiding!!!
 
Ons gezin werd (voorlopig) compleet met de komst van Sam, de ezel. Gezelschapsdier voor Q en coyotenverjager in nood.
Jonge Sam van een maand of vijf, was duidelijk nog niet gewend aan familie en bleef na afgeleverd te zijn op de bewuste zaterdagochtend nogal verlegen in een hoekje van de Paddock staan. Later die dag volgde hij Q overal en verkende zo zijn nieuwe revier. Met zijn vrolijke gebalk namen we aan dat het wel goed kwam...
 
Onderwijl waren mijn moeder en ik gezellig, druk in de weer om allerlei lekkers voor te breiden voor een feest wat ik die dag had georganiseerd.
Zowel Sam als mijn ouders zouden de vuurdoop ondergaan deze dag, met de kennismaking van een hoop voor hen nieuwe gezichten....
 
Na deze feestelijke middag en avond, waardoor de verjaardag van Nelson die eerder in het water was gevallen door de griepgolf,alsnog is gevierd, hebben mijn ouders begrepen en zelf gevoeld waarom het hier ons niet aan "familie" ontbreekt.
Waarom we ons zo gezegend voelen om temidden zoveel positieve energie en hartelijkheid te zijn.
Veel mensen die we van of via school kennen voelden al van begin af aan vertrouwd alsof we ze al jaren kennen.
Precies dat gevoel koppelden mijn ouders later ook terug aan ons.
Ze waren compleet verrast dat de Spaanse lerares een bos rozen voor hen had meegenomen, ter ere van hun 50 jarig huwelijksjubileum!
 
Deze mensen zijn een belangrijk onderdeel van ons leven hier en daarom wilde ik speciaal deze families verenigen om elkaar te leren kennen.
En als mijn zussen er nog bij waren geweest met hun gezinnen....was het plaatje helemaal perfect geweest;)
Maar ze zeggen altijd....bewaar ook wat leuks voor later, dus we vertrouwen erop dat we nog meer van dit soort mooie samenzijn momenten zullen krijgen.
 
Tijdens dit feest hebben zich culturen vermengd.
Is er in het Engels, Nederland, Duits en Spaans gezongen voor Nelson.
Hebben de kinderen zich weer vermaakt met sport en spel, (ouders trouwens ook:) en zijn er veel toenaderingspogingen gedaan om paard en ezel te aaien.
De meegebrachte oude  Hollandse kaas bleek een succes als snack op de buffettafel.
En de welbekende Oma-Appeltaart werd net als de Oliebollen (het blijft leuk om de Amerikanen dit woord te laten uitspreken!:) die oma die ochtend vers heeft gebakken, gretig ontvangen.
 
Kleine Monty hier op de foto, moest nog even wennen aan hoe je een oliebol eet.
Beter adem je niet uit als je een hap neemt. Hij schrok even van de witte wolk die zijn neusje  wit kleurde en kon na de zorg van Gracie naast hem verder genieten van het lekkere zachte hapje.
 
 
 
Nadat we een intense eerste week met veel samenzijn hebben mogen beleven, vonden we op zondag rust in een natuurpark en pakten opa en oma hun koffers om de tweede week te overnachten in een Bed and Breakfast op loopafstand van ons grondstuk.
En ik...
wat ben ik toch blij dat ze er zijn!
Dat het mogelijk is en dat het KAN!
Dat ze nog midden in ons leven staan en door dit avontuur ook hun horizon kunnen verbreden.
gewoon blij .....dat ze er ZIJN.
 
Tot slot, deze boodschap is voor iedereen die gezegend is met ( een) ouder(s) die nog in leven (is) zijn....
 
 
 
 
 
 

 

 

 
 
 
 
 

Reacties mogelijk gemaakt door CComment

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in