Zo nu en dan ga ik even Starbucks binnen. Ik heb de kinderen dan afgezet bij school en stap op de vroege ochtend (rond 8.10 uur), met mijn laptop tas, de geur van vers gemalen koffiebonen tegemoet.
Deze visites aan Starbucks, zijn een beetje noodzakelijk voor mij. Niet vanwege de koffie (want ik drink meestal sowieso een thee hier), maar vanwege de WIFI.
Thuis is het internet zo tergend langzaam, dat ik daar met moeite de foto’s voor de blogs kan downloaden.
Starbucks is dan een uitkomst!
                               
                                                                                                                                                                                 foto: Starbucks downtown Ocala
 
Ik ben op dat vroege ochtenduur dan ook niet de enige die daar met apparatuur zit.
Toen ik op 5 september jl voor blog 23 de foto’s wilde downloaden en de teksten online wilde zetten voor jullie, duurde het echter nog langer dan ik wenste op dat moment.
Wat daar de reden voor was, lees je hieronder.
Met dit verhaal hoop ik jullie te inspireren, maar bovenal jullie harten te raken .
En misschien zelfs, net als bij de blog over de vooroordelen die ik had tav onze nieuwe hond, een klein beetje angst weg te nemen.
 
September 2018
Met mijn bestelling in mijn hoofd- een chai latte en een stukje warm pompoenbrood- wacht ik geduldig op mijn beurt.
Ik hoor de verkoopster zeggen: “that’s 80 cents, sir” en ik kijk op.
Bij Starbucks zijn de producten niet bepaald goedkoop en een produkt onder een dollar heb ik daar nog niet meegemaakt.
Een beker koffie, tot aan de rand gevuld, wordt overhandigd aan de persoonmet grijs/wit haar naast mij die ik nog niet bewust had waargenomen. De man legt het geld neer en neemt de, voor zijn oudere en behoorlijk trillerige hand, veel te volle beker aan.
Mijn blik valt op zijn schoenen als hij bij mij vandaan loopt.
Twee verschillende schoenen, waarvan eentje zonder veters.
Ik dacht direct “hoe vriendelijk van Starbucks dat ze aan armere mensen een gepast aanbod weten te doen, zodat ook zij iets lekkers kunnen halen.”
 
Terwijl ik mijn bestelling doorgeef en mijn naam zeg (deze schrijven ze nl op de beker en roepen dan luid je naam als je bestelling klaar is), zie ik vanuit mijn ooghoek hoe de man probeert een dekseltje op zijn koffiebeker te plaatsen.
Dit gaat mis en koffie loopt over de vitrine, waar zojuist het stukje pompoenbrood voor mij uit is gehaald.
 
In deze korte tijd, van nog niet eens een minuut, zijn er al 1000 gedachten door mij heen geschoten.
Ik deel hier wat er in mijn menselijke geest omging...
“Dit lijkt wel een zwerver. Hij praat in zichzelf, zou er iets niet helemaal goed zijn met hem? Hij knoeit, kan het niet alleen. Iedereen kijkt naar hem, maar niemand doet iets! Zal ik hem helpen? Waarom voel ik weerstand om dit te doen? Zo kan ik hem toch niet alleen aan laten moddderen? Dit is wel een kans om te laten zien dat je je naasten moet behandelen, zoals je zelf ook behandelt wilt worden!
 
De verkoopster geeft het bedrag aan me door en ik betaal. Daarna beslis ik me om te draaien en de woorden : “can I help you, sir?” verlaten mijn mond. Ik ga wat servetjes halen en maak de vitrine droog, want de medewerkers van Starbucks hebben het druk met alle bestellingen.
Iedereen lijkt druk te zijn met zijn werk en deze man te negeren.
Vervolgens draag ik zijn koffie naar de plaats die hij heeft uitgekozen.
Hij praat luid, mopperig en klagend van toon over hoe hij zojuist beroofd is door een vrouw. Ook roept hij iets over een vriend die verslaafd is aan drugs en hem heeft misbruikt, geld van hem heeft afgetroggeld.
Er gaat op dat moment een gevoel van onzekerheid door me heen.” Brabbelt hij maar wat, of is hem dit echt overkomen?”
 
Als hij aan zijn tafeltje plaats heeft genomen, loop ik naar een vrij tafeltje waar ik mijn laptop uitstal.
De powerknop is net aan, als mijn naam luid wordt geroepen en ik mijn stukje brood kan ophalen. De thee is nog in de maak op dat moment.
Mijn ontbijtloze maag verheugt zich erop gevuld te worden en ik verheug me op het afronden van de blog. Het liefst wil ik dit zo ongestoord mogelijk doen, voor zover dat gaat in een luidruchtige omgeving als Starbucks.
 
“Rachel”, hoor ik weer en ik kijk op.
Maar dit keer is het niet de thee die klaar is, maar de man die ik net heb geholpen.
“I just heard them calling this name, I thought it was you?”
Net als ik dacht me van deze man weer te hebben ‘losgemaakt’, dacht hij daar blijbaar anders over.
Voor ik het weet heeft hij een stoel gepakt en schuift gezellig aan.
Zijn koffie, op het andere tafeltje, laat hij echter staan. Praten schijnt nu meer prioriteit te hebben voor hem.
 
“Eigenlijk heb ik hier nu geen zin in”, denkt mijn ego-stem.
Maar mijn hart wil oefenen in vriendelijkheid en empathie, dus ben ik in tweestrijd op dat moment.
Als ik mijn warme drank van de toonbank heb gepakt is inmiddels het beginscreen op mijn computer te zien.
Ik besluit het even geen aandacht te schenken en deze man wat tijd te geven.
 
Wat er dan volgt is echt verrassend.
Hoewel het gesprek vrij eenzijdig is van zijn kant, is het een interessante ontmoeting.
De man stelt zichzelf aan mij voor.
Hij heet Bill, is 80 jaar en is een dakloze man die sinds zijn 42e levensjaar ( mijn leeftijd nu!) in Florida terecht is gekomen.
Hij vertelt dat de mensen vroeger dachten dat hij schizofreen was en dat daarom zijn huwelijk is mislukt en vervolgens is afgestoten door mensen.
Oorspronkelijk komt hij uit New York, maar is geboren uit ouders beide afkomstig uit Hamburg/Duitsland (in die streek is ook mijn oma opgegroeid en is Oliver geboren!).
Ik vertel hem waar ik vandaan kom en dat we nog niet zo lang in Florida wonen als hij.
 
Hij weet verrassend veel af van Duitsland en Nederland en heeft uiteraard de tijd meegemaakt waar Hitler aan de macht was.
Zijn vader was een echte Hitler-fan en zijn moeder niet.
Bill spreekt zijn bewondering uit voor Anne Frank en we hebben een aanknopingspunt voor een gezamelijk gesprek, omdat ik zojuist de afgelopen zomer het Achterhuis heb bezocht! Ik laat hem daar een foto van zien op mijn telefoon.
 
Een gezicht vol rimpels, met een zorgelijke uitdrukking kijkt me aan als de man  vervolgens zijn zorgen uitspreekt over hoe het vandaag de dag met de wereld gaat.
Mensen zijn niet vriendelijk naar elkaar, denken alleen maar aan zichzelf.
Maar in mijn ogen, zegt hij, ziet hij vriendelijkheid.
Ineens neemt hij de rol aan van een helderziende en vertelt wat hij nog meer in mijn ogen ziet.
Namelijk dat ik een man of een vriend heb en dat hij veel geld in onze toekomst ziet.
“ Dat is goed, zolang hij het ook maar deelt met de armen”, zegt Bill.
Niet met de slechte armen, zoals de drugs of drankverslaafden, maar met de goede armen.
“Als ik nu drie dollar had”, zegt hij, “zou ik beginnen met het bouwen van een opvangtehuis voor daklozen”
Hij ziet ook een actrice in mij (???) en vraagt of ik wel eens geacteerd heb.
 
Het woord actrice roept vervolgens in hem vele jeugdherinneringen op en allerlei grote acteurs passeren vervolgens de revue. Namen als: Greta Garbo, Gina Lollobrigida, Sophia Loren, Humpfrey Bogart, Clark Gable, ...hij weet ze allemaal te beschrijven, noemt hun geboortedatum en de films die indruk op hem hebben gemaakt. Hij vind zelfs dat ik op een van deze dames lijk, maar mijn geheugen laat me in de steek als ik me probeer te herinneren welke van de actrices hij aan mijn uiterlijk koppelde. Ik heb er zo veel voorbij horen komen.
 
Hij geeft aan bewondering te hebben voor vrouwen met klasse en met symphatieke uitstraling.
Daarbij vergelijkt hij ook presidentsvrouwen. Jacky Kennedy, was zo’n vrouw met klasse...( John F Kennedy heeft hij zelf nog in levende lijve gezien), in tegenstelling tot onze huidige presidentsvrouw.
Zijn ogen worden groot en hij wordt luider en luider als hij over mooie, inspirerende personen praat.
 
Mijn blik glijd tijdens onze ontmoeting regelmatig af naar het stuk Pompoenbrood dat in het papieren zakje voor me ligt. Ik voel mijn lege maag en vraag me af of Bill ook honger heeft en waarom hij zijn koffie koud laat worden. Ik bied hem de helft van mijn plak brood aan, dat hij dankbaar aannneemt en vervolgens tijdens het hele gesprek keurig in zijn hand houd. Ik wijs hem op zijn koffie daarginds, maar hij geeft aan het niet belangrijk te vinden dat zijn koffie koud wordt.
“You are much more interesting, than my coffee”, zegt hij.
 
Bill springt van de hak op de tak uit zijn enthousiasme. Ik kan hem soms nauwelijks bijhouden.
(Ook nu, terwijl ik dit schrijf en probeer ons gesprek te herinneren, valt het niet mee om daar structuur in aan te brengen.)
Ik probeer rustig te luisteren naar hem en verhelderende vragen te stellen. Dat valt niet altijd mee in een taal die niet je moedertaal is!
De geluidscoulisse om me heen en de blikken van andere mensen die af en toe onze kant opgaan, druk ik weg naar de achtergrond.
 
Zo nu en dan vang ik een glimp op van een rechterboven -en een linkerondertand.
Dat wat is overgebleven van zijn gebit.
Dit zorgt ervoor dat hij ook niet altijd even goed te verstaan is, maar zijn gevoel wel heel goed weet over te brengen.
 
Hoe meer Bill aan het woord is, en hoe meer ik probeer de situatie te accepteren waar ik me zojuist in bevind, hoe meer zijn stemming verandert van klagend, negatief naar enthousiast, positief.
Ik word ook rustiger en veel minder oordelend van binnen.
 
Zelf hoopt hij vriendelijk genoeg te zijn geweest voor de wereld, want hij gelooft in God en Jezus en wil in de hemel terecht komen.
Heeft angst voor de hel.
Daarom bid hij en mediteert hij vaak, zegt hij.
Want ...”daardoor voel ik in mijn hart wat het juiste is”, aldus Bill.
 
Ik verzeker hem dat hij niet in de hel komt, omdat hij een erg vriendelijke man is met mooie ideeen.
Ondertussen verzeker ik ook mezelf ervan, dat als ik geen grens toeken aan dit gesprek...ik hier waarschijlijk nog de hele dag met hem zit.
En die blog wil ik toch echt wel afkrijgen!
 
Daarom sluit ik af met een aanraking van mijn hand op zijn arm en zeg:
“ Bill, I really enjoyed our conversation and I want to thank you for sharing your story with me,
but I have some work that needs to be done”.
In de hoop dat dit niet onbeleefd over zou komen, probeer ik op een menswaardige manier een eindje te knopen aan dit gesprek.
Dat lukt direct. Bill toont meteen begrip en bedankt me voor onze tijd. Hij vraagt of ik er morgen weer ben om hem te ontmoeten.
Ik geef aan dat ik niet weet wat de plannen van morgen zijn, maar dat ik zeker weet dat we elkaar nog eens zullen ontmoeten.
 
Met zijn, inmiddels koude koffie na een gesprek van ruim een uur en het stukje brood in zijn hand, loopt hij naar buiten.
Alles wat Bill nodig had, was voedsel voor zijn ziel.
En met een glimlach op mijn gezicht denk ik nog vaak terug aan deze bijzondere man, van wie ik aan het begin misschien een hele andere indruk had.
 
Hiermee heb ik mezelf een kans gegeven om mijn (voor)oordelen te herkennen en ze op te ruimen in het laatje “oude gedachtenpatronen”. Tegelijkertijd gaf ik mezelf de kans om open te staan voor nieuwe ervaringen.
 
Met dit verhaal hoop ik jullie te inspireren om hier en daar uit je comfortzone te gaan.
Om oude gedachtenpatronen los te laten.
Ik hoop dat je in de nabije toekomst je eigen (voor)oordelen vaker zult opmerken en ook kunt openstaan voor een nieuwe ervaring, ook al lijkt die op het eerste gezicht wat angstig. Het levert je nieuwe inzichten op...
 
Dat is wat het leven rijk maakt.
Schrijf reactie (2 Reacties)

 
 
 
Naast studie voor cognitieve kennis is er mijns inziens nog een veel interessante studie, namelijk
De studie naar het Zelf
-naar wie we zijn,
- wat we hier komen doen en... vooral...
- hoe we vervulling kunnen vinden in ons aardse bestaan!
 
Bewustwording over jezelf is helemaal van deze tijd en daarom begin ik deze inspiratie begint eens een keer eens met een vraag voor jou/ jullie.
Een interessante studievraag waarvan ik je, aan het eind van deze blog gekomen, het juiste antwoord geef.
Ha! Probeer dus maar eens of je jezelf kunt bedwingen om niet meteen naar beneden te scrollen!
Na het lezen, kijk dan eens of het antwoord klopt met wat je dacht!
 
Je beantwoord deze vraag vooral vanuit je gevoel, als je het juiste antwoord nog niet weet...
Het gaat om een meerkeuzevraag, waarvan maar 1 antwoord het juiste is.
Dit is onderzocht tijdens een inmiddels afgeronde, wetenschappelijke studie die vele jaren lang heeft geduurd.
Hier dan de vraag:
Welke van de volgende kwaliteiten, gemeten bij kinderen van 11 jaar oud, is de beste voorspeller van geluk en algehele tevredenheid over het leven, ongeveer 20 jaar later, wanneer dat kind een volwassene van 31 of 32 jaar oud is?
 
A: IQ
B: Gemiddelde van behaalde schoolcijfers
C: Zelfcontrole
D: Openstaan voor nieuwe ideeen
E: Vriendelijkheid
 
Deze vraag komt uit een boek dat Oliver en ik gezamelijk lezen, omdat dat is aangeraden door school.
Als we deze vraag aan onze tienerdochter zouden stellen, zou ze ongetwijfeld roepen...
“Een goed betaalde baan, na een goede opleiding!
Als je geld hebt kun je alles kopen wat je leuk vind! Dat maakt je blij!”
Uiteraard heeft ze daar niet helemaal ongelijk, maar......
gelukkig weten wij als ouders dat dit een fase is en dat ze na een paar jaar ook andere dingen belangrijk gaat vinden dan alleen maar geld verdienen.
 
Als je de foto’s hebt bekeken die bij de vorige blog horen, dan heb je waarschijnlijk,
behalve de beelden van studerende wezens in ons huis en boeken ook enkele foto’s gezien van een scherm waar vragen op stonden.
Op dit scherm stond ook het word Habitat. Dat wordt hieronder nader verklaard.
Gemakshalve zie je (nogmaals) een van deze foto’s hieronder.
                                     
Eens in de twee weken gaan Nele en Nelson naar: Youth Group.
Een initiatief vanuit de kerkgemeenschap waarbij de Middle en High School Kids voor anderhalf uur bij elkaar zijn met enkele volwassen begeleiders.
Dit jaar hebben ze aan deze avond het woord HABITAT gekoppeld.
Habitat betekent als je het in het woordenboek opzoekt zoveel als : Natuurlijke leefomgeving van een wezen of organisme.
In deze jeugdgroep houden de kinderen zich bezig met bewustwording van hun eigen gedrag binnen hun natuurlijke leefomgeving. Wordt er gediscussieerd over wat zij zelf  kunnen bijdragen aan een zinvol, tevreden en gelukkig leven.
Wordt er nagedacht over hoe ze een beter mens kunnen zijn voor zichzelf en voor de omgeving waar ze in leven.
En heeft dit dan met goede schoolcijfers, een goede baan en dus goed geld verdienen te maken, of.....
komen er andere andere deugden bij om de hoek kijken dan het geluk buiten jezelf (een goede baan, leuke vrienden) te zoeken?
De avond is zo opgezet dat ze reflecteren op hun eigen gedrag en intenties en tegelijkertijd horen van hoe anderen er tegenaan kijken.
Alles met het doel om hun eigen bewustzijn te vergroten. Een duidelijk voorbeeld van zelf-studie dus.
 
De meesten van ons die dit lezen hebben vroeger waarschijnlijk niet zo’n groep gehad.
Ook ik niet.
Toch had ik graag mijn levensvragen willen delen op diezelfde leeftijd.
Als alternatief was het schrijven in mijn dagboeken dan een uitlaatklep.
Zonder het toen bewust te weten is dit ook een vorm van zelf-studie geweest.
Jaren later kwam ik bij  yoga en meditatie uit.
Via yoga en meditatie kwam ik ook weer een heleboel over mijn “tevredenheid en gevoelens van geluk” te weten.
En zo zijn yoga, mediteren en schrijven voor mij persoonlijk manieren om een gelukkig en tevreden leven te leiden.
Als ik dit niet regelmatig doe, ik laat de slons erin komen, dan merk ik direct een verschil op in mijn welbevinden.
Juist als ik er geen zin in heb of ik zit in het fase waarin het opperbest gaat met me, dan zou ik het moeten doen.
 
Ken je dat ook, dat je weet dat iets goed voor je is, je het eigenlijk zou moeten doen, maar je het dan toch niet doet!?!
 
Gelukkig is er een stem in mijzelf die me raad geeft en juist die momenten mijn zelfdiscipline aanspreekt. Die me bij mijn kraag grijpt en zegt:
“ Kom op Rachel, gewoon doen! je weet dat je er uiteindelijk een beter mens van wordt!”.
 
Ook onze kinderen hadden in het begin niet altijd zin in deze Youth Group.
Thuis zijn is namelijk makkelijker en je hebt afleiding van tv en ander soortige beeldschermen.
Maar al snel gingen ze de waarde van deze avond in zien.
Ze namen het ons niet meer kwalijk dat we hen daar heen ‘stuurden’ en ze vragen nu uit zichzelf: “wanneer is er weer youth group?”.
 
Youth group moet nog even wachten, nu eerst weer even terug naar de wetenschappelijke studie...
 
Deze heeft uitgewezen dat het niet de intelligentie is die voorspelt of iemand gelukkig of ongelukkig in zijn leven zal zijn.
Slimme mensen zijn niet perse gelukkiger of ongelukkiger dan minder slimme mensen.
Ze hebben wellicht meer geld door een betere baan, maar dat wil niet zeggen dat zij automatisch een tevredener leven leiden.
Tevredenheid werd vooral bij die personen vastgesteld, waarvan het bewustzijn was vergroot.
Waarvan in de opvoeding waarden waren aangeleerd als: doorzettingsvermogen en zelfdiscipline om iets te bereiken.
Waar een eerlijk kijken naar jezelf werd besproken en geleerd werd eerlijk te handelen naar buiten toe.
Waar gereflecteerd word op het gedrag en geleerd word om je gedrag aan te passen om zo een beter mens te worden.
Zelfsturing als het ware.
Al deze eigenschappen vallen onder antwoord C: Zelfcontrole.
Controle leren krijgen over het zelf, is uit het onderzoek gebleken, de beste voorspeller voor een leven naar tevredenheid.
En wij kunnen daar in de opvoeding naar onze kinderen, of bij kinderen op school wel degelijk invloed uitoefenen!
 
denk maar aan simpele voorbeelden als:
 
- Eerst helpen met klusjes in huis voordat je aan je eigen pleziertjes begint.
- Eerst je huiswerk afmaken of een ander helpen, voordat je de tv aanzet.
- Houd regelmaat in: op tijd naar bed en vroeg opstaan 
(denk maar aan de zin: Early to bed, early to rise, makes a man healthy, wealthy and wise- Benjamin Franklin)
- Gezond gaat voor genieten. Dus..lichaamsbeweging gaat voor luieren. Een gezonde boterham voor een boterham met zoet beleg.
Dit maakt dat je juist van gezonde dingen gaat genieten!
- Spreek de waarheid, ook al lijkt liegen op dat moment makkelijker om ergens mee weg te komen....
- Help een naaste, ook al lijken de de dingen in je eigen leven op dat moment veel belangrijker...
En zo kan ik nog wel een hele lijst van voorbeelden opnoemen die Zelfcontrole stimuleren als eigenschap.
 
Had jij ook gedacht dat dit het antwoord was op de testvraag? of dacht je wellicht aan iets anders...
Laat een reactie achter hieronder....ik ben er heel benieuwd naar!

Tot slot, last but not least...

Wij zijn enorm blij, dat de Ambleside school juist dit principe heeft genomen als uitgangspunt voor hun onderwijs.

Dat zij met een visie van vier simpele zinnen, die je hieronder op de foto kunt zien, bewustzijn proberen te vergroten bij de kinderen en hen zo een cadeau geven waarvan ze hun hele leven profijt zullen hebben.

Met deze vier zinnen herinneren ze:  wie ze in werkelijkheid zijn, wat ze hier komen doen en hoe ze een tevreden en zinvol leven kunnen leiden.

 I AM  a child of God

I CAN  do all things in Christ who strengthens me

I OUGHT to do my duty to God and others

I WILL choose the right

                                                   Charlotte Mason

 

Bron van de testvraag: The collapse of Parenting, Dr. Leonard Sax

Schrijf reactie (1 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in