Geschreven door Rachel
 
Dit emigratieverhaal begint al in 2012, of eigenlijk zelfs nog wat eerder zelfs….
In december 2012 kozen wij als gezin voor een vakantie van twee weken naar het zonnige Florida.
Dit om ons 12 ½ jarig huwelijk te vieren.
Aanleiding voor deze bestemming was een opmerking van een toenmalige cliënt van Oli.
Het is eigenlijk mede dankzij deze persoon dat we nu zijn, waar we zijn....
 
`Rach, wie würdest du es finden nach Florida zu ziehen?`, zei mijn lieve man doodleuk op een doorsneedag toen hij voor zijn middagpauze uit het werk kwam. Ik zie het nog zo voor me , zittend op de bank , van een tijdschrift opkijkend naar Oli,  enigzins verbouwereerd.....
Maar ach, mijn man uitte wel vaker wilde plannen, dus ik nam het in eerste instantie niet zo heel serieus.
Ich hab so genug von dieses Klima (het was winter op dat moment) und in Florida brauchen sie Physiotherapeuten!
Het laatste gedeelte van deze uiting kwam als tip van die cliënt en `schwupps`, Oli was om.
 
Nadat Oli het er dagen en weken én maanden erna nog steeds over dit plan had, voelde ik dat hij het toch wel serieus meende en dus besloten we eerst maar eens te gaan `voelen` of het land/de staat ons aansprak. We waren immers nog nooit zo ver gereisd.
Het moment van ons huwelijksjubileum namen we als reden om voor deze vakantie te gaan sparen.
Dus met Oli en zijn papieren en diploma´s op zak, volgde de rest van ons gezin hem naar een willekeurige plaats in Florida.
We waren er immers nog nooit geweest en hadden geen connecties die ons konden vertellen waar een goed adres was.
Tot we vlak voor vertrek een tip kregen dat er ergens in Florida een Duitse vrouw woonde waar Oliver in het verleden ooit paarden van had behandeld.
Voor degenen die Oli niet zo goed kennen: hij is ook ostheopaat voor paarden, jarenlang deed hij dit werk naast zijn eigen Fysiopraktijk.
Wel, één connectie zouden we dus ter plekke kunnen maken.
Ze zou zich erop verheugen om gasten uit Duitsland te mogen ontvangen, werd ons verteld.
 
We hadden een heerlijke tijd met zijn vieren aan de westkust – de golf van Mexico-.
beachOliver heeft weliswaar geinformeerd naar  Fysiotherapie en een aanstelling krijgen, echter daar kwamen we niet succesvol in verder.
 
We besloten contact te leggen met de Duitse dame die , zoals we kort voor vertrek te horen kregen, een farm had gekocht in Centraal Florida.
Zo´n ruim anderhalf uur boven Orlando.
Ze reageerde enthousiast op ons telefoontje en bood ons ook een overnachting aan, omdat ze Bed and Breakfast runde.
We verlieten de westkust en gingen op weg. Na een kleine 4 uur te hebben gereden (wat overigens niets is voor Amerikaanse begrippen),
werden we hartelijk verwelkomd.
Dit landschap; groen, heuvelachtige wegen, uitgestrekte weilanden en véél paarden was een heel ander gezicht dan de omgeving aan de westkust.
Vooral ik voelde me er veel meer thuis en had er een enorm ontspannen gevoel. Al die eekhoorntjes die vrolijk op het grondstuk ronddartelden en mij vroeg in de ochtend wekten met hun getrippel over het dak van het huis...
Als dank voor twee fijne overnachtingen, bood Oli zijn dienst aan om een paar paarden te behandelen die in de prachtige, grote stallen stonden.
Terwijl de kinderen zich op het grondstuk vermaakten , met de honden speelden, in een golfautootje reden(Amerikanen doen nu eenmaal alles rijdend, ook op hun eigen grondstuk!)  en vrolijk meehielpen het stro te scheppen en te  verwisselen, werkte Oliver het ene na het andere paard af.
golfcartWat was het hier heerlijk voor ons allemaal.
horseKort voor ons vertrek daar op de farm, kwam er weer een opmerking voor Oli, waardoor het zo langzaam duidelijk werd, waarom dit contact zo heeft moeten plaatsvinden. Er werd gezegd dat de manier van paarden behandelen zoals Oli het heeft geleerd, nauwelijks bekend is in de Staten.
`Du könntest hiermit Gold machen`, was de opmerking die daarop volgde en `schwupps` deze keer was Rachel om.
Nee…zo erg was het niet, maar ik maakte wel de opmerking, dat als de deur van  een baan als Fysio hier dicht zou vallen, deze deur vast en zeker zou kunnen opengaan. Mede omdat ik zag dat het werken met paarden van Oli een gelukkiger mens maakte, dan het werk in de praktijk.
Voor degene die Oli en zijn paardenwerk nog niet goed kennen: Hij heeft een speciale gave om met deze dieren en hun baasjes om te gaan.
Hier is een man bevlogen, zelfverzekerd en rustig aan het werk in de goede geest om dier en mens gelukkig te maken.
 
Weer terug in Duitsland liet ons dit nieuwe inzicht niet meer los en zo is Oli het moedige proces aangegaan van contacten leggen in Florida, op en neer naar het Consulaat in Frankfurt en uiteindelijk een opvolger vinden voor zijn Fysiopraktijk.
Het is een enorm proces geweest van vallen en opstaan, doorzetten en loslaten, dat uiteindelijk beloond is met een Visum voor twee jaar waarin Oli de kans geboden werd om te bewijzen dat er een markt is voor zijn diensten. Dat er een bedrijfje opgestart kan worden dat ook groeiend is in belang van de Amerikaanse  bevolking.
 
En terwijl ik dit schrijf, wachten we op een verlenging van dat visum wat het mogelijk maakt dat wij met het gezin buitenland ervaring op mogen gaan doen! Op het moment dat het visum verstrekt zal worden, zal dit de eerste blog van deze website gaan worden....
We staan aan het begin van een spannende reis, waarvan nu al een diep tevreden en dankbaar gevoel in ons heerst.
Wat fantastisch dat wij dit mogen meemaken.
It´s all about the Journey!
 

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in