Lieve trouwe volgers en lezers...
Het is het weekend van 24 april wanneer ik nieuwe woorden zoek om deze nieuwe blog mee te starten.
 
Onder het genot van een zalige ‘breeze’ is de temperatuur deze dag opgeklommen tot zo’n 30 graden.
Zittend in de porch merk ik weinig van de warmte.
Ik luister naar het sterke geruis van de met spaans mos behangen, laaghangende takken van de grote eiken.
De stilte is weldoenend.
Ik ben alleen.
 
Adoptiepoes rust voor mijn neus op de houten tuintafel en leeft haar luie leven.
Mijn getik op het toetsenbord gaat compleet langs haar heen.
 
Terwijl Nelson een dagje naar het strand is met de buren (st. Augustine), Oli op een werktrip is en Nele -hoe- kan -het -ook anders- er voor koos om bij haar vriendje te zijn, word ik getrakteerd op een dagje ME-TIME!
Langzaamaan begin ik weer te ontspannen.
Begint het tot me door te dringen dat nu echt het meeste verbouwingswerk werk erop zit.
We zijn op weg naar de eindstreep.
 
Ons toekomstige huis heeft nu al ‘onze stempel’ gekregen met het werk dat is gedaan.
Wat resterend werk hopen we in de maand Mei helemaal te kunnen afronden.
 
Geleidelijk aan verplaatsen onze dagelijkse activiteiten zich steeds meer naar ‘het andere huis’.
Zo kunnen we al gebruik maken van de afwasmachine (die er NIET was in de Cottage).
Ook de douches en toiletten zijn gebruiksklaar.
De porch word al met regelmaat in gebruik genomen voor ontbijt-lunch en/of avondeten.
Dit is namelijk HET SEIZOEN om te genieten van heerlijk lente weer en dus bied de porch een geweldige uitkomst.
Insectenvrij buitenzitten, genieten van de diversiteit aan vogelgezang.
Daarnaast is de porch ook ‘the place to be’ voor meditaties en/of yoga in de ochtend.
 
De volgende logische stap zou kunnen zijn dat we onze slaapkamers gaan inrichten, zodat Nele en Nelson meer rust gaan ervaren doordat ze er qua privacy op vooruit gaan.
Nelson loopt zelfs nu al regelmatig ‘s morgens over om even naar het toilet te kunnen als Nele de gezamelijke badkamer in de Cottage bezet houdt.
Wat een luxe en WAT waarderen we deze overgang naar ruimte en rust😊
 
Het was Olivers streven om nog voor zijn verjaardag te zijn ingetrokken in het huis.
Aangezien zijn verjaardag VANDAAG is (3 MAAL HOERA IN DE GLORIA!), snap je al dat dit niet helemaal is gelukt.
Verschillende factoren hebben ervoor gezorgd dat voor Oli de workflow er een beetje werd uitgehaald.
 
Zo is hij nog maar net hersteld van een gebroken kleine linker teen en een flink gekneusde bovenkant van de rechtervoet.
(Dit is nu eenmaal het risico van zijn vak zullen we maar zeggen)
Deze tijdelijke handicaps maken het een beetje lastig om knielend een nieuwe vloer neer te leggen.
Daar bovenop heeft hij ook verschillende ingrepen gehad aan zijn gebit.
Normaal kunnen eten en kauwen zit er al sinds januari niet in voor hem.
Lichamelijk, maar vooral mentaal werd hij dus nogal flink op de proef gesteld!
 
Zoals het gaat in een gezin dat nauw samenleeft heeft dit ook impact gehad op de rest van ons.
Ik stond versteld van zijn veerkracht en bereidheid om bij de eerste tekenen van genezing direct weer de draad op te pakken en in het huis aan het werk te gaan.
Er werd zelfs wat pijn getolereerd om de golfschoenen weer aan te doen en met Nelson de baan op te gaan.
Want tijd voor ontspanning moest er ook zijn.
 
Individueel én collectief hebben we de afgelopen maanden gemerkt hoe we als het ware ‘naar beneden werden getrokken’ door een wat zware energie.
We raakten het randje van depressieve gevoelens.
Als aanschouwers van ons leven en wat er allemaal gebeurde naast de gebruikelijke Corona-perikelen, wisten we elkaar toch ook weer te steunen.
Ombeurten droegen we ons steentje bij aan ‘verlichting aanbrengen’.
 
De leukste en meest geniale actie vond ik persoonlijk die van mijn man.
Spontaan en impulsief als hij kan zijn, bestelde hij voor zichzelf een saxofoon en voor mij een gitaar op Amazon.
Een oude hobby oppakken (gitaar) en een nieuwe leren (sax).
Zo kwam er letterlijk en figuurlijk weer wat meer muziek in ons leven!
De gedachten gaan even naar wat anders, tevens worden er nieuwe neurale paden in de hersenen aangemaakt.
Helemaal niet zo slecht voor ons soms wat vergeetachtig wordende midlife brein.
 
De anderen in huis genieten er ook van mee.
De eerste dagen verdween de gitaar namelijk maar al te vaak mee naar boven omdat Nele wilde proberen of ze nog deuntjes kon spelen van vroeger.
Als 6-jarige heeft ze een ruim jaar gitaarlessen gevolg.
En waarempel, na wat oefenen had ze haar favoriete melodietje weer ‘in de vingers’.
Nelson vind het leuk dat hij nu niet meer de enige is die een instrument bespeelt.
Samen met zijn moeder probeert hij nu een keyboard-gitaar duet voor elkaar te krijgen.
 
En de honden?
Die worden helemaal relaxed bij keyboard en gitaar-gepingel...
maar o-wee als de saxofoon te voorschijn komt!
Dan zijn we gelijk een trio-achtergrond koortje rijker.
Inmiddels heeft Oli zich verbannen naar een kamer in het andere huis.
We hadden namelijk al snel door dat dit voor ieders zenuwen positiever uitpakte.
 
En hoe is het met jullie/jouw zenuwen gesteld...lieve lezer(s)?
We kunnen ons namelijk voorstellen dat het aan de andere kant van de oceaan ook wenselijk is dat het leven wat soepeler en makkelijker zou zijn!
Met een NPO-app op mijn telefoon luister ik zo nu en dan naar het NOS-journaal om mee te kunnen leven met mijn ‘home-country’.
Ik hoop van harte dat met ingang van de nieuwe maand ook verlichting komt voor jullie.
Dat regels weer wat soepeler worden en jullie weer van een bakkie op het terras mogen gaan genieten!
 
Ik ben benieuwd wat jij/jullie hebben gedaan om je eigen vibraties op gezond peil te houden.
Wat jij hebt gedaan om jouw leven wat lichter te maken in deze uitdagende tijd.
Jouw reactie onderaan deze blog of via email is dan ook meer dan van harte welkom!
 
Wij vieren hopen vurig dat we nog dit jaar Nederland /Duitsland weer kunnen bezoeken.
Uiteraard als het weer wat veiliger en toegankelijker word om te reizen.
Ter voorbereiding zijn we alvast aan het inenten begonnen.
Nele en ik hebben onze eerste ‘shot’ gehad en gaan aankomende week voor de tweede.
 
Nelson moet nog even wachten tot de leeftijdsgroep 12-15 jarigen aan de beurt is en zal dan samen met Oli gaan.
Jongeren tot 18 jaar moeten door een ouder worden begeleid, dus wacht Oli rustig Nelsons beurt af en zal dan ook zelf zijn dosis halen.
De colleges in Florida willen in iedergeval dat alle (of zoveel mogelijk) studenten nog voor de zomer zijn gevaccineerd.
Zo kunnen de scholen met ingang van September op een veilige, beschermde wijze hun studenten ontvangen.
Om die reden hebben alle mensen van 16 jaar en ouder nu toestemming gekregen om de prik te gaan halen.
 
Op dit moment van schrijven heeft al iets meer dan 40% van de Amerikaanse bevolking in iedergeval 1 dosis gehaald.
Met elke vaccinatie die erbij komt voelt het alsof we ook met zijn allen op weg zijn naar de einstreep van de Covid periode.
Ook al zijn er nog steeds dagelijks ziekte of sterfte-gevallen.
Daarom vind ik het ook belangrijk dat we elkaar herinneren aan het belang van gezondheid voor de wereld.
Ieder is uiteraard vrij om te kiezen of hij/zij de vaccinatie WIL halen, echter ik denk dat als we meer vrijheid voor iedereen willen, we daar zelf ook een steentje aan bij kunnen dragen.
Ook daar lees ik graag jouw reactie over :)
 
Nog een paar weken en het schooljaar zit er hier al weer op.
Aan het einde van Mei gaan Nele en Nelson weer de lange zomervakantie in.
Op weg naar de eindstreep dus.
Ze hebben er beide behoefte aan, zeggen ze zelf.
 
Voor Nele is er dan nog een andere eindstreep in zicht. 
Ze zal haar laatste jaar van highschool in gaan.
De laatste tijd hebben we ons al iets intensiever bezig gehouden met de volgende stap.
College!
De orientatiefase is begonnen.
Komend schooljaar zal zich verder uitkristalliseren waar Nele haar scholingscarriere zal gaan voortzetten.
Ondertussen worden paps en mams via een plannings bureau geholpen om samen met haar een passend college te vinden en haar studie te kunnen gaan financieren.
Wat komt hier veel bij kijken!!!
 
Mocht het zo zijn dat Nele naar een college gaat dat verder van huis is,  krijgt ze NU alvast de kans om te oefenen op zichzelf te wonen.
Voor haar verjaardag 3 maart j.l hebben we namelijk een ruimte bij de stallen omgetoverd tot een kamertje met bank(bed) en bureau.
Dit idee ontstond vanwege het gebrek aan privacy in de cottage.
Zo heeft ze een aparte ruimte waar ze ook wat vrienden kan uitnodigen als ze daar even ongestoord mee wil kletsen!
Wil je zien hoe ze werd verrast?
KLIK HIER  en bekijk de video die we voor de familie in Nederland hebben gemaakt. 
Bij de derde minuut word ze geblindoekt naar haar cadeau gebracht.
 
De overige beelden houden jullie nog even tegoed.
Met grote waarschijnlijkheid ligt het aan de capaciteit van deze website dat ik ze niet kon uploaden.
De site staat na vier jaar ook al aardig vol met mijn geblabber en gefotografeer!
Je krijgt een melding zodra ze erop staan. TOT SNEL!
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (9 Reacties)

Zoals de titel van deze blog al aangeeft, hebben jullie even wat geduld moeten opbrengen voor een update via een nieuwe blog.
 
Maar het woord patience (geduld)  is op veel meer facetten van ons (en waarschijnlijk ook jullie) leven van toepassing.
Terwijl heel de wereld collectief wacht op beterschap, herstelling en genezing van het Covid virus, zijn er ook zo persoonlijke struggles waar ‘geduld hebben’ van toepassing is.
 
In deze blog lees je over onze persoonlijke gedulds-testen (is dat een woord?) in combinatie met de vorderingen van onze woonplek.
Behalve dat we GEDULDIG hebben gewacht tot President Trump EINDELIJK van het toneel verdween, waren en zijn er nog vele andere zaken die om 'patience' vroegen

Zo zijn we in ons gezin allen het vorige jaar geindigd en het nieuwe jaar begonnen met het Covid virus.
Net nadat de keukenkastjes waren geplaatst op 23 december en kerst + Nelsons verjaardag achter de rug waren, begonnen de eerste verkoudheids symptomen te verschijnen in huize Dicks.
De enige die er met zeer weinig symptomen vanaf is gekomen, was onze jarige job.
 
 

 

De dagen na zijn verjaardag klonk zijn keel wel wat schor,
maar we hadden al snel door dat dit eerder te maken had met de zogenaamde ‘voice-cracks’.
Ook wel bekend als “ de baard in de keel krijgen”.
Eindelijk waren daar de eerste tekenen van een fase waarop Nelson in 2020 lang op heeft gewacht dat dit EINDELIJK zou gebeuren (jawel...een persoonlijk puntje van geduld voor Nelson).
 

Onze zoon groeit bijna aan me voorbij.  

Hij wordt een boom van een kerel;) 

Ik denk dat degenen die ons de eerst volgende keer in Nederland voorbij zien komen, het feit gaan inzien dat onze jongste telg NIET MEER DE KLEINSTE van het gezin is.
Dat was wel anders toen we naar Amerika vertrokken!
Regelmatig staat hij rug aan rug met zijn zus om te kijken of hij haar al heeft ingehaald...
 
Om nog even bij Nelson te blijven...deze fijne knul heeft de afgelopen maanden zijn liefde voor de golf sport ontdekt.
Naast voetbal spelen, is hij nu ook regelmatig met zijn vader op ‘het green’ om 18 holes te spelen.
In september en oktober mocht hij voor het High School team spelen,  waar hij echt de smaak te pakken kreeg.
Maar ook deze sport vroeg vooral in het begin -je raad het al- veel GEDULD om de slag te pakken te krijgen.
 
Daarnaast werd Nelson twee keer voor een quarantaine periode van 14 dagen naar huis gestuurd van school.
Gezond en wel als hij was, hij kon een risico zijn omdat hij dichtbij iemand in de klas had gezeten die positief getest was op het virus.
 
De derde quarantaine  periode viel voor het grootste gedeelte in de kerstvakantie en was omdat we zelf ziek waren.
 
Opnieuw vroeg dit om geduld, omdat het voor Nelson betekende dat hij ook niet mee mocht doen aan de naschoolse sporten.
Geen trainingen, geen wedstrijden!
We hebben maar het beste van zijn -thuis blijf tijd- gemaakt door hem aan te melden voor de online cursus theorie voor zijn studenten rijbewijs.
Daar had hij nu immers mooi tijd voor!
 
Zodra kinderen hier 15 jaar worden, mogen ze het theorie examen doen, na een uitgebreide online cursus.
Slagen ze hiervoor, dan krijgen ze het studenten rijbewijs en mogen ze gaan oefenen met rijden onder begeleiding van één van de ouders.
 
Zo “cruist” Nele (bijna 17! alweer) al sinds een paar maanden ALLEEN over de wegen.
Ook heeft ze sinds kort een pas waarmee ze de auto op de studenten-parkeerplaats van de High School mag parkeren.
 
Vooralsnog delen Nele en ik een auto samen.
Onze dochter heeft geluk dat ik zoveel aan het huis aan het renoveren ben, dat ik niet vaak van het erf af hoef.
Daarnaast gun ik het haar dat ze veel oefen ervaring in het rijden opdoet.
Maar er zal een tijd gaan komen dat een extra autootje toch wel praktischer word.
Het is in elk geval heerlijk dat ik de kinderen samen op pad kan sturen voor boodschappen.
Elk tochtje dat ze zelf mag maken word uiteraard erg begroet (en het liefst gecombineerd met donuts halen bij de drive through van Dunkin Donuts!)
 
Onderwijl de kinderen dus in een prima vel zitten, zit ik dat de laatste tijd wat minder.
Het werken in het andere huis is fysiek goed te voelen en HET GEDULD dat we bij diverse zaken moeten opbrengen is een ware test.
Dat maakt het velletje soms wat dun en prikkelbaar.
Rustig blijven ademen.....dat helpt. (en soms ook even lekker schreeuwen)
 
Zo werd ons tot drie keer meegedeeld dat de levering voor apparatuur in de nieuwe keuken (besteld in November via de gigant Wayfair) moest worden uitgesteld. Toen we het bericht voor de derde keer lazen, heb ik toch maar even telefonisch contact opgenomen omdat we het gevoel hadden dat we ‘aan het lijntje’ werden gehouden.
Na dit telefoontje met vriendelijke doch directe toon van mijn kant, bleek dat het in plaats van Maart TOCH eind Januari bezorgd kon worden. (????????!!)
Rustig blijven ademen...
 
Via een andere firma was ondertussen al wel het electrische kookveld gearriveerd.
Maar toen we de doos openden...je raad het al, zagen we een behoorlijke kras op een van de kookvelden.
Ook daar moest mee worden getelefoneerd.
Ik weet niet hoe dat in Nederland zo is, maar alle service-desks zijn erg traag op het moment in het reageren vanwege onderbezetting (Covid).
Zo gaat er al gauw weer een week voorbij waarin er niets gebeurt.
Rustig blijven ademen...
 
En dan is er nog Ram....
We zijn nog steeds heel blij met zijn vriendelijke en goede hulp...maar duidelijk communiceren is niet zijn sterkste kant.
Gelukkig staat hij open voor opbouwende kritiek van mijn kant en probeert zijn best te doen beter te communiceren!
Hoe mooi is dat. 
Echter ...met de electricien, die hij zelf had ingehuurd voor de bedrading in het huis, was hij blijkbaar toch weer in de fout gegaan.
 
Nu het keukeneiland was geplaatst en alle bedrading via het beton onder de vloer naar het eiland was geleid...was toch de sterkste stroomkabel VERGETEN die ervoor moet zorgen dat we op het eiland kunnen koken.
Tja, met de vloer dichtgestort , betegeld en al...stond Ram daar toch even met zijn hand in het haar.
Hij was van mening dat hij dat had gecommuniceerd naar de elektriciën.
De elektricien (nee hoofdschuddend) dacht dat er langs de muur gekookt zou worden.
En temidden van dit voorval stond ik...rustig ademend.... te bedenken dat dit niet mijn probleem was.
Zij moesten het maar oplossen.
En dat staat deze week te gebeuren!
 
Gelukkig was er ook iets dat WEL goed lukte!
Oliver en ik waren het namelijk snel eens over een mooi granieten keukenwerkblad dat met een zeer vlot proces op succesvolle wijze werd geinstalleerd.
We zijn erg blij met het resultaat. Je ziet het op de foto's in het album onderaan.
 
Ik ben benieuwd hoeveel geduldsproeven (ah...ik heb het juiste woord gevonden!) ons nog te wachten staan.
Oliver is heel ambitieus begonnen aan het leggen van een nieuwe houten vloer in (5!) kamers.
En ik heb nog heel wat oude lijmresten weg te krabben voordat de vloer overal kan komen te liggen.
 
We zijn blij dat we een gezin zijn dat een oogje blijft houden op elkaar als het op welbevinden aankomt.
Zowel de kinderen als Oli voelen het goed aan als ik even 'mijn space' nodig heb om te ontladen of te relaxen.
En andersom is dat uiteraard ook het geval.
We steunen elkaar door dik en dun en communiceren duidelijk onze 'wants en needs'.
 
De regelmatige facetime belletjes met familie of vrienden helpen ook!
 
Tot slot heb ik ook steun van de woorden op ons krijtbord dat in de cottage  aan de keukenmuur prijkt.
Iets dat ik overigens iedereen kan aanraden, die door een uitdagende periode heen gaat (of herstellende is van Covid)!
 
Ik wens jullie veel geduld met waar jullie doorheen slaan
en ondertussen...
Do more of what makes you happy!
   

 

 

 klik op de foto hieronder om het hele album te bekijken.

 
 
 
 

 

Schrijf reactie (6 Reacties)

Pagina 1 van 20

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in