Wat waren we graag naar Nederland gevlogen deze zomer.

 
Serieuze plannen waren er.
De familie aan de andere kant van de oceaan was zeer verheugd toen we deze plannen meedeelden en verzekerden ons van genoeg slaapplaats voor ons vijven.
Nele’s vriend Trevor zou namelijk ook meevliegen.
Hij zou ‘opa en oma’ en andere familie leden gaan ontmoeten en was daarom very excited!
 
Hij werd hier bij ons thuis al voorbereid op wat hij kon verwachten qua Nederlandse en Duitse eet-tradities.
Dingen die hij volgens Nele en Nelson écht zou hebben moeten geprobeerd tijdens ons verblijf.
Voorover gebogen zittend aan de eettafel, met zijn blik intens gericht op een bucket-list van eet-plaatjes met tekst die Nele had opgezocht, werden woorden als
Tom Pouce en bwoodje Fwrikandel met Amerikaans accent zacht fluisterend uitgesproken.
Het kopen van vliegtickets bleven we echter uitstellen omdat steeds niet helemaal duidelijk werd of we met de geldende restricties het land wel binnen zouden komen.
 
En toen er meer duidelijkheid kwam, stegen niet alleen de Coronagevallen in Nederland weer drastisch maar ook de prijzen van de vliegtickets.
De bedragen van tickets die we op het oog hadden, werden ineens dubbel zo duur.
Het voelde voor een moment even heel zuur aan, echter de reactie van vliegmaatschappijen op hun verlies tijdens alle lock-downs, was uiteraard begrijpelijk.
We hadden de familie al van te voren verteld dat we een plan B hadden voor het geval de voortekens niet gunstig zouden zijn.
Een vakantie – even weg uit de omgeving van renoveren- voelde namelijk hard nodig voor ons.
Als we niet naar Europa zouden kunnen gaan, dan zouden we vakantie gaan vieren in eigen land.
 
Dit tweede plan hadden we samen met de kinderen gemaakt.
Eenstemmig werd gekozen voor een verblijf in Boston/ Massachusetts.
We deelden de familie mee dat we onze geplande reis zouden doorschuiven naar de winter.
Onder het motto: ‘wat in het vat zit, verzuurt niet’, gaven we aan dat we elkaar dan hopelijk onder betere omstandigheden zouden weerzien.
Hoe graag we elkaar ook allemaal weer in de arm zouden willen nemen voor een stevige knuffel, iedereen begreep dat het zinvol was om hiermee nog even wat langer te wachten.
 
Als we geen Facetime of iets soortgelijks hadden, was het allemaal nog lastiger geweest.
Althans, voor mezelf gesproken, want deze momentjes heb ik persoonlijk regelmatig nodig om díe relaties aandacht te geven die echt belangrijk voor me zijn.
Zo ook het schrijven van de blogs voor jullie.
Al vier jaar lang in ons emigratie-avontuur zijn deze blogs voor mij een grote steun geweest.
Tegelijkertijd was en is het voor jullie een leuk momentje van vermaak.
Ook voedt het de nodige nieuwsgierigheid van hoe het leven er aan toe gaat in een ander land.
 

Op 1 augustus jongstleden is dit avontuur het vijfde jaar in gegaan.

Het laatste jaar dat we hier volgens ons huidige visum legaal mogen verblijven.
Maar als wij het voor het zeggen hebben, wordt het niet het laatste jaar.
Ook al blijft het gemis naar familie, de bekende en vertrouwde, mooie omgeving van Gelderland en Nordrhein Westfalen zo nu en dan de kop opsteken, het leven hier biedt ons ook veel positiefs.
Daarom zijn we nu al aan het kijken hoe we onze tijd hier kunnen verlengen.
 
We hebben daarvoor advies gevraagd van dezelfde emigratie-advocaat die Oli destijds heeft geholpen met het maken van een gedegen businessplan.
Deze man, Glenn, heeft er toen voor gezorgd dat we serieus werden genomen door het Amerikaans Consulaat in Frankfurt.
We vertrouwen erop dat hij ons nu weer de helpende hand kan bieden (en daarvoor uiteraard rijkelijk dollars vraagt ‘in return’).
Ik ga er daarom ook sterk van uit dat ik op dit laatste thema in een of meerdere van mijn toekomstige blogs terug zal komen.
 
Nele gaat tegelijkertijd met het vijfde emigratiejaar ook het laatste jaar van Highschool in.
Ze draagt dan de titel: Senior Highschool.
Onlangs werden we bij een fotografie zaak verwacht om haar mooie gezicht vast te leggen voor het zogenaamde ‘YEARBOOK’ van school.
Een aandenken aan de Senior- tijd, die de meesten van ons wel kennen uit de Amerikaanse Highschool-films.
Als tiener, kijkend naar films als Grease/ Fame of High School Musical, had ik nooit bedacht dat mijn kind(eren) zelf ooit in zo’n omgeving of in een yearbook terecht zouden komen.
 
Voor deze foto krijgen de jongens een witte blouse en zwarte blazer aan, de meiden een kortarmig zwart velours hesje dat op de foto doet vermoeden of ze in een sjieke galajurk zitten.
We gaan er maar gewoon vanuit dat we volgend jaar om deze tijd nog steeds hier wonen en zullen dit jaar met de stroom meegaan om een passende College/University te zoeken.
 
Nele heeft niet het niveau, noch de ambitie om naar een mega-Universiteit als Harvard te gaan.
Hoe indrukwekkend groot deze campus is, zagen we tijdens onze vakantie in Boston.
Harvard is gelokaliseerd in het district Cambridge, dat we te voet hebben bezocht nadat de ondergrondse metro ons op het Harvard Square afleverde. (Harvard Square is een driehoekig plaza met de leukste winkeltjes en een Harvard boekenzaak.
In een winkeltje kwamen we zelfs een aantal pakken ‘de Ruijter’ hagelslag tegen voor de knallende prijs van $8,99!
Na deze even verlekkerd te hebben aangekeken besloten we toch dat onze Nederlandse gierigheid de overhand nam en lieten we het pak eenzaam op het schap achter.
Vervolgens liepen we in een ander gangetje tegen een rij aan met een diversiteit aan zakjes Venco-drop.
Oooh, de schoolkrijtjes!
Toch voelden deze bijna $8 voor een klein zakje ook aan als een oneerlijk grote aanslag op onze vakantie-portomonnee.
 
Wat Nelson en het nieuwe schooljaar betreft, die verheugt zich op alle sporten die hij weer voor school mag gaan spelen.
Achtereenvolgens zal hij zich als Junior Highschool aansluiten bij het school-golf team(sept-okt ’21 ), het voetbal team (nov ‘21-jan’22).
Tennis wil hij dan ook nog ergens tussendoor doen.
We zullen zien of al deze leuke plannen in zijn hoofd ook werkelijkheid gaan worden.
 

Wat mij zelf betreft in dit vijfde emigratiejaar...

Ik heb besloten dat dit het laatste jaar zal zijn waarin ik me nog zal toe wijden aan het schrijven van de blogs voor jullie.
Helaas pindakaas, zal daarna de website uit de lucht gaan.
Maar niet getreurd...via het versturen van kortere berichtjes (denk aan het format van een korte email-nieuwsbrief) blijf ik hoogstwaarschijnlijk voor de dan nog steeds geinteresseerden onder jullie updates aanleveren.
 
Verder kreeg ik nog een andere mooie ingeving waar ik mijn hart en ziel aan wil gaan toewijden.
Het leek me mooi om ons vijf-jarig Amerika jubileum te vieren met.....
tatatata (stel je even wat tromgeroffel voor...)
een zelfgeschreven emigratie boek!
Of we hier nu mogen blijven wonen of niet!
Met vriendelijke aandacht vraag ik om jullie aanmoediging, geduld en steun in dit schrijfproces.
Aan iets beginnen is namelijk niet moeilijk, maar om het vol te houden en te volbrengen is een ander verhaal!
 
Die laatste zin slaat trouwens ook helemaal op ons huis-renovatie-project.
Het is namelijk verre van compleet af, er mag nog  steeds aardig wat gebeuren!
Toch beginnen we ons al heerlijk in te leven in ons gerenoveerde nieuwe huis en hebben we er ook al regelmatig gezelschap over de vloer.
We slapen er heerlijk, we koken en bakken er lustig op los en we kunnen douchen en kleding wassen.
Internet en t.v is er nog niet.
( by the way ...wat is dat een heerlijk rustig gevoel om in een prikkelarme omgeving je kopje thee te drinken of deze blog te typen.
Volgens mij ben ik de enige van ons gezin die hier zo over denkt trouwens;)
 
Ik heb weer wat laatste foto’s in een slide show gezet zodat jullie wat nieuwe details kunnen bekijken.
Je zult er ook een nieuw gezinslid in tegenkomen.
Nele heeft namelijk ervoor gezorgd dat onze adoptiepoes een vriendje heeft gekregen.
Dit heerlijk ondernemend kitten-mannetje is al aardig gewend aan onze oudere poes.
De honden worden één voor één aan hem geintroduceerd, omdat zij meest van de tijd nog in de cottage verblijven, terwijl poes en kitten met ons al de vaste bewoners van het woonhuis zijn.
Je zou kunnen zeggen dat de kleine rakker zich nog in de “blaas en bolle rug met alle haren overeind-fase” bevindt met ons honden-trio, doch ook een leuke vorm van nieuwsgierigheid naar hen laat zien.
 
En met eenzelfde vorm van leuke nieuwsgierigheid wacht ik ook deze keer weer af naar reacties van jullie op deze blog met beelden.
Ik hoop je (reactie) terug te zien op de website of in de mailbox!
Thanks for reading en dat jij nog steeds onze trouwe lezer bent.
Een warme hug vanuit Florida, waar we in de warmste maand van het jaar zitten en de knallende onweersbuien dagelijks onze ramen doen laten trillen.
 
Voor diegenen die (nog) op vakantie zijn of gaan, maak er wat moois van en blijf veilig en gezond!
Kom “negatief” weer terug en pak daarna weer positief de draad op.
 
Tot blogs!
xoxo Rachel.
(duur van de video 5 minuten)
 
 
Schrijf reactie (5 Reacties)

Lieve trouwe volgers en lezers...
Het is het weekend van 24 april wanneer ik nieuwe woorden zoek om deze nieuwe blog mee te starten.
 
Onder het genot van een zalige ‘breeze’ is de temperatuur deze dag opgeklommen tot zo’n 30 graden.
Zittend in de porch merk ik weinig van de warmte.
Ik luister naar het sterke geruis van de met spaans mos behangen, laaghangende takken van de grote eiken.
De stilte is weldoenend.
Ik ben alleen.
 
Adoptiepoes rust voor mijn neus op de houten tuintafel en leeft haar luie leven.
Mijn getik op het toetsenbord gaat compleet langs haar heen.
 
Terwijl Nelson een dagje naar het strand is met de buren (st. Augustine), Oli op een werktrip is en Nele -hoe- kan -het -ook anders- er voor koos om bij haar vriendje te zijn, word ik getrakteerd op een dagje ME-TIME!
Langzaamaan begin ik weer te ontspannen.
Begint het tot me door te dringen dat nu echt het meeste verbouwingswerk werk erop zit.
We zijn op weg naar de eindstreep.
 
Ons toekomstige huis heeft nu al ‘onze stempel’ gekregen met het werk dat is gedaan.
Wat resterend werk hopen we in de maand Mei helemaal te kunnen afronden.
 
Geleidelijk aan verplaatsen onze dagelijkse activiteiten zich steeds meer naar ‘het andere huis’.
Zo kunnen we al gebruik maken van de afwasmachine (die er NIET was in de Cottage).
Ook de douches en toiletten zijn gebruiksklaar.
De porch word al met regelmaat in gebruik genomen voor ontbijt-lunch en/of avondeten.
Dit is namelijk HET SEIZOEN om te genieten van heerlijk lente weer en dus bied de porch een geweldige uitkomst.
Insectenvrij buitenzitten, genieten van de diversiteit aan vogelgezang.
Daarnaast is de porch ook ‘the place to be’ voor meditaties en/of yoga in de ochtend.
 
De volgende logische stap zou kunnen zijn dat we onze slaapkamers gaan inrichten, zodat Nele en Nelson meer rust gaan ervaren doordat ze er qua privacy op vooruit gaan.
Nelson loopt zelfs nu al regelmatig ‘s morgens over om even naar het toilet te kunnen als Nele de gezamelijke badkamer in de Cottage bezet houdt.
Wat een luxe en WAT waarderen we deze overgang naar ruimte en rust?
 
Het was Olivers streven om nog voor zijn verjaardag te zijn ingetrokken in het huis.
Aangezien zijn verjaardag VANDAAG is (3 MAAL HOERA IN DE GLORIA!), snap je al dat dit niet helemaal is gelukt.
Verschillende factoren hebben ervoor gezorgd dat voor Oli de workflow er een beetje werd uitgehaald.
 
Zo is hij nog maar net hersteld van een gebroken kleine linker teen en een flink gekneusde bovenkant van de rechtervoet.
(Dit is nu eenmaal het risico van zijn vak zullen we maar zeggen)
Deze tijdelijke handicaps maken het een beetje lastig om knielend een nieuwe vloer neer te leggen.
Daar bovenop heeft hij ook verschillende ingrepen gehad aan zijn gebit.
Normaal kunnen eten en kauwen zit er al sinds januari niet in voor hem.
Lichamelijk, maar vooral mentaal werd hij dus nogal flink op de proef gesteld!
 
Zoals het gaat in een gezin dat nauw samenleeft heeft dit ook impact gehad op de rest van ons.
Ik stond versteld van zijn veerkracht en bereidheid om bij de eerste tekenen van genezing direct weer de draad op te pakken en in het huis aan het werk te gaan.
Er werd zelfs wat pijn getolereerd om de golfschoenen weer aan te doen en met Nelson de baan op te gaan.
Want tijd voor ontspanning moest er ook zijn.
 
Individueel én collectief hebben we de afgelopen maanden gemerkt hoe we als het ware ‘naar beneden werden getrokken’ door een wat zware energie.
We raakten het randje van depressieve gevoelens.
Als aanschouwers van ons leven en wat er allemaal gebeurde naast de gebruikelijke Corona-perikelen, wisten we elkaar toch ook weer te steunen.
Ombeurten droegen we ons steentje bij aan ‘verlichting aanbrengen’.
 
De leukste en meest geniale actie vond ik persoonlijk die van mijn man.
Spontaan en impulsief als hij kan zijn, bestelde hij voor zichzelf een saxofoon en voor mij een gitaar op Amazon.
Een oude hobby oppakken (gitaar) en een nieuwe leren (sax).
Zo kwam er letterlijk en figuurlijk weer wat meer muziek in ons leven!
De gedachten gaan even naar wat anders, tevens worden er nieuwe neurale paden in de hersenen aangemaakt.
Helemaal niet zo slecht voor ons soms wat vergeetachtig wordende midlife brein.
 
De anderen in huis genieten er ook van mee.
De eerste dagen verdween de gitaar namelijk maar al te vaak mee naar boven omdat Nele wilde proberen of ze nog deuntjes kon spelen van vroeger.
Als 6-jarige heeft ze een ruim jaar gitaarlessen gevolg.
En waarempel, na wat oefenen had ze haar favoriete melodietje weer ‘in de vingers’.
Nelson vind het leuk dat hij nu niet meer de enige is die een instrument bespeelt.
Samen met zijn moeder probeert hij nu een keyboard-gitaar duet voor elkaar te krijgen.
 
En de honden?
Die worden helemaal relaxed bij keyboard en gitaar-gepingel...
maar o-wee als de saxofoon te voorschijn komt!
Dan zijn we gelijk een trio-achtergrond koortje rijker.
Inmiddels heeft Oli zich verbannen naar een kamer in het andere huis.
We hadden namelijk al snel door dat dit voor ieders zenuwen positiever uitpakte.
 
En hoe is het met jullie/jouw zenuwen gesteld...lieve lezer(s)?
We kunnen ons namelijk voorstellen dat het aan de andere kant van de oceaan ook wenselijk is dat het leven wat soepeler en makkelijker zou zijn!
Met een NPO-app op mijn telefoon luister ik zo nu en dan naar het NOS-journaal om mee te kunnen leven met mijn ‘home-country’.
Ik hoop van harte dat met ingang van de nieuwe maand ook verlichting komt voor jullie.
Dat regels weer wat soepeler worden en jullie weer van een bakkie op het terras mogen gaan genieten!
 
Ik ben benieuwd wat jij/jullie hebben gedaan om je eigen vibraties op gezond peil te houden.
Wat jij hebt gedaan om jouw leven wat lichter te maken in deze uitdagende tijd.
Jouw reactie onderaan deze blog of via email is dan ook meer dan van harte welkom!
 
Wij vieren hopen vurig dat we nog dit jaar Nederland /Duitsland weer kunnen bezoeken.
Uiteraard als het weer wat veiliger en toegankelijker word om te reizen.
Ter voorbereiding zijn we alvast aan het inenten begonnen.
Nele en ik hebben onze eerste ‘shot’ gehad en gaan aankomende week voor de tweede.
 
Nelson moet nog even wachten tot de leeftijdsgroep 12-15 jarigen aan de beurt is en zal dan samen met Oli gaan.
Jongeren tot 18 jaar moeten door een ouder worden begeleid, dus wacht Oli rustig Nelsons beurt af en zal dan ook zelf zijn dosis halen.
De colleges in Florida willen in iedergeval dat alle (of zoveel mogelijk) studenten nog voor de zomer zijn gevaccineerd.
Zo kunnen de scholen met ingang van September op een veilige, beschermde wijze hun studenten ontvangen.
Om die reden hebben alle mensen van 16 jaar en ouder nu toestemming gekregen om de prik te gaan halen.
 
Op dit moment van schrijven heeft al iets meer dan 40% van de Amerikaanse bevolking in iedergeval 1 dosis gehaald.
Met elke vaccinatie die erbij komt voelt het alsof we ook met zijn allen op weg zijn naar de einstreep van de Covid periode.
Ook al zijn er nog steeds dagelijks ziekte of sterfte-gevallen.
Daarom vind ik het ook belangrijk dat we elkaar herinneren aan het belang van gezondheid voor de wereld.
Ieder is uiteraard vrij om te kiezen of hij/zij de vaccinatie WIL halen, echter ik denk dat als we meer vrijheid voor iedereen willen, we daar zelf ook een steentje aan bij kunnen dragen.
Ook daar lees ik graag jouw reactie over :)
 
Nog een paar weken en het schooljaar zit er hier al weer op.
Aan het einde van Mei gaan Nele en Nelson weer de lange zomervakantie in.
Op weg naar de eindstreep dus.
Ze hebben er beide behoefte aan, zeggen ze zelf.
 
Voor Nele is er dan nog een andere eindstreep in zicht. 
Ze zal haar laatste jaar van highschool in gaan.
De laatste tijd hebben we ons al iets intensiever bezig gehouden met de volgende stap.
College!
De orientatiefase is begonnen.
Komend schooljaar zal zich verder uitkristalliseren waar Nele haar scholingscarriere zal gaan voortzetten.
Ondertussen worden paps en mams via een plannings bureau geholpen om samen met haar een passend college te vinden en haar studie te kunnen gaan financieren.
Wat komt hier veel bij kijken!!!
 
Mocht het zo zijn dat Nele naar een college gaat dat verder van huis is,  krijgt ze NU alvast de kans om te oefenen op zichzelf te wonen.
Voor haar verjaardag 3 maart j.l hebben we namelijk een ruimte bij de stallen omgetoverd tot een kamertje met bank(bed) en bureau.
Dit idee ontstond vanwege het gebrek aan privacy in de cottage.
Zo heeft ze een aparte ruimte waar ze ook wat vrienden kan uitnodigen als ze daar even ongestoord mee wil kletsen!
Wil je zien hoe ze werd verrast?
KLIK HIER  en bekijk de video die we voor de familie in Nederland hebben gemaakt. 
Bij de derde minuut word ze geblindoekt naar haar cadeau gebracht.
 
De overige beelden houden jullie nog even tegoed.
Met grote waarschijnlijkheid ligt het aan de capaciteit van deze website dat ik ze niet kon uploaden.
De site staat na vier jaar ook al aardig vol met mijn geblabber en gefotografeer!
Je krijgt een melding zodra ze erop staan. TOT SNEL!
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (9 Reacties)

Pagina 1 van 21

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in