Een nieuw jaar is begonnen.

Een nieuwe laptop staat voor mijn neus en het toetsenbord werkt heerlijk soepel!
Ook wauw is dat ik met mijn vingers het scherm kan aanraken zodat mijn duim en wijsvinger mijn tekstpagina en letters kunnen vergroten, wat weer erg handig is voor mijn ogen die een beetje in kwaliteit achteruit gaan.
Een paar weken geleden, net voordat onze vakantie voor de deur stond, zat ik in een fijne schrijfflow toen een aantal letters op mijn oude toetsenbord besloten ermee op te houden.
Samen met enkele andere technical difficulties, werd het duidelijk tijd om afscheid te nemen van mijn trouwe kameraad die toch maar mooi al die jaren heeft meegewerkt aan de blogs die ik heb mogen typen.

Maar liefst twee en veertig blogs heb ik geschreven sinds onze emigratie.

(Eigenlijk zijn het veel meer als je de inspiratie van Rachel-blogs er ook nog bij telt.)
Heel wat, vind je niet?
Er is natuurlijk ook gigantisch veel gebeurd in die tijd.
En op dit moment herbeleef ik al die gebeurtenissen weer opnieuw omdat ik, zoals je wellicht weet, begonnen ben met het schrijven van een boek over onze emigratie.
 
Het schrijven van een boek is toch wel effe wat anders dan de regelmatige blogs, lieve mensen. Daar ben ik inmiddels wel achter.
Maar ik houd vol, ga stug door, want het lijkt me fantastisch om een familie erfstuk te maken dat wellicht ook nog andere mensen kan inspireren die het avontuur van emigratie aan willen gaan. Dus nog even een grote portie geduld voor het geval je van plan bent mijn boek te gaan lezen!
Superblij ben ik met een paar trouwe meelezers op de achtergrond.  Zij voorzien me regelmatig van zinvolle kritiek.
Mocht jij nou ook nog een leuke schrijftip voor me hebben, een idee hebben over wat het boek niet mag missen volgens jou, dan lees ik dat graag!
Mijn streven is dat het in elk geval dit jaar afkomt. 
Met de kleine tussendoelen die ik voor mezelf stel, moet het goed komen.
De stap naar de redacteur zal vast het meest spannend worden  (en...ik heb al gezien dat ik daar ook even voor moet gaan sparen).
Een boek is er niet zomaar. Een vriendin hier uit de States, die regelmatig naar de vorderingen van mijn werk vraagt, zei laatst dat het  schrijven van een boek ook wel dat het te vergelijken is met een zeer moeilijke geboorte.
Ik kan me er nu iets bij voorstellen!
 
Heb jij voor jezelf in dit nieuwe jaar ook doelen gezet?
Is er iets dat je graag zou willen doen of bereiken dit jaar?
Ik ben er benieuwd naar, dus ik lees je antwoord graag in een reactie via de site of  via een mailtje.
 
In het afgelopen jaar, dat nog niet eens zo ver achter ons ligt, hebben wij als gezin ook een HEEL belangrijk doel bereikt.

Na twee volle jaren hebben we eindelijk weer eens onze familie live gezien en in de armen kunnen nemen!

Wat was dat een fijn gevoel.
Ondanks de pandemie, was reizen toch weer mogelijk.
Zo zaten we op 19 december j.l allemaal met een mondmasker op in het vliegtuig.
Met de nodige administratie in de handbagage vlogen we dit keer naar Schiphol met een stop in Ijsland.
Heel mooi, Nele fotografeerde tijdens deze nachtvlucht het noorderlicht toen we vlak langs Groenland vlogen.
 
 
northern_lights.jpg
 
Het frusterende aan deze reis was nog niet eens zozeer dat we meer dan 10 uur een masker moesten dragen, maar het gebrek aan controle op de vluchthavens. De setjes papieren werden bij aankomst in ijsland en Nederland totaal niet gecontroleerd.
Alles voor niets en noppes uitgeprint en ingevuld. Zelfs onze QR codes werden niet gecontroleerd.
Weken van te voren lazen we ons in en vroegen we ons af welke maatregelen we moesten treffen.
Via via en met een aantal emailtjes over en weer konden we bij een huistartengroep in Zutphen onze inenting gegevens laten omzetten in de Corona Check app.
Na het doen van al deze zorgvuldige voorbereidingen kan ik je zeggen dat er dan wel een innerlijk gevloek door je heen gaat als je merkt dat het eigenlijk geen hond interesseert!
(Op Schiphol, bij het inchecken, werden onze papieren overigens wel streng gecontroleerd. Amerika kom je niet binnen zonder een geldige test met negatieve uitslag.)
 
Maar goed, het mocht de familiepret niet drukken en we hebben als vanouds bij elkaar gezeten.
Samen aan de koffie waarbij een heerlijk stuk Hollandse appeltaart (jawel...de beroemde, door oma zelf gebakken) uiteraard niet mocht ontbreken.
Zo’n beetje iedereen van de familie had een zelftest gedaan zodat we met elkaar de feestdagen konden doorbrengen.
En geheel tegen het advies van meneer Rutte in, gingen we,  op eigen risico, met zijn allen richting Domburg.
Daar stond een familie vakantiehuis op ons te wachten dat geboekt was in een periode waarin er geen restricties waren.  

Pap en mam, onze dank is groot dat jullie dit hebben georganiseerd zodat we allemaal bij elkaar konden zijn. Het was super!

Het uitwaaien aan het strand gaf ons allen de nodige dosis frisse lucht (en bij mij dode vingertoppen. Een gevoel dat ik nooit meer heb gehad en heus niet mis sinds we in Florida wonen).
Het plezier dat we hebben beleefd, het lachen tijdens gezelschapsspellen, de blijdschap rondom Nelsons 16e verjaardag én de sauna die in het vakantiehuis aanwezig was, waren onze ingredienten voor het versterken van het immuunsysteem.
Niemand is ziek geworden.
 
Voor een kleine impressie van dit weekend klik op deze link onder de foto
 
 
Eigenlijk vlogen de twee weken zo om.
Nele en Nelson gingen veel hun eigen gang en zochten oude vriendschappen op.
Natuurlijk werd ook even langs de oude woonbuurt gereden, waar Oli zelfs nog een avondje op bezoek is geweest.
Traditie in Binnenfeld (Düffelward) is namelijk dat er de avond voor kerstavond buiten op straat bij een vuurtje, glühwein wordt gedronken.  
Hij heeft het niet lang volgehouden en stond al gauw blauwbekkend voor de deur van mijn zuslief Esther en haar man Peter waar ik op dat moment lekker warm aan tafel zat met een groepje vriendinnen.
De kou, we zijn het gewoon niet meer zo gewend na bijna vijf jaar in subtropische temperaturen te hebben gewoond.
Persoonlijk geniet ik er wel van als het echt lekker koud, maar niet nat is.
We werden de eerste twee dagen na aankomst op prachtig winterweer getrakteerd. 
 
Peter zag kans deze winterschoonheid in de vroege ochtendvast te leggen, met dit plaatje.
 
Na deze winterpracht moesten we het weer doen met het gebruikelijke Nederlandse drietweer, zoals mijn moeder zou zeggen.
Grijs, nat en koud.
Het fijne aan Floridiaan zijn en op vakantie gaan naar Europa in de winter, is dat je na twee weken weer terug mag keren naar de zon.
De fantastische winters in Florida zijn echt iets om naar uit te kijken. Ik zou het jullie allemaal gunnen eens te overwinteren hier.
Het vooruitzicht op het fijne klimaat is een van de lichtpuntjes op het moment dat je weer afscheid moet nemen van familie.
Want dat moment, zelfs na vijf jaar emigratie, blijft moeilijk.
 
Een ander lichtpuntje waar we bij het naderend afscheid weer naar uitkeken was het moment van vereniging met ons achtergebleven vee.
Hoe zeer je die kunt missen als je twee weken van huis bent, dat voelden we alle vier.
 Via updates hadden we al vernomen dat, op wat kleine ongelukjes na, op het thuisfront alles goed was gegaan met de drie honden, kat en poes.
Jacob (ex-klasgenoot en nog steeds een vriend) en Trevor (Nele's boyfriend) hadden de liefdevolle taak op zich genomen zodat wij onbezorgd op vakantie konden. 
Omdat Diesel (hond nummer drie) door ons is gediagnosticeerd met ADHD -plus , keken we er niet raar van op dat  Jacob over hem was gestruikeld en er een lichtelijk gekneusde vinger aan had overgehouden.
Kat nummer twee was volgens hem ook naughty geweest, want twee zakken kattenvoer waren opengekrabd en de inhoud lag rijkelijk over de bijkeukenvloer verspreid. 
Ja, af en toe kun je ze wel achter het behang plakken en toch blijf je oneindig van ze houden.
We hebben ze in elk geval doodgeknuffeld toen we na een lange terugreis (inclusief gemiste overstap en daardoor extra wachttijd in Washington) midden in de nacht thuiskwamen. 
 als ze slapen of luieren zijn zo toch zo heerlijk onschuldig!
 
Uit de koffers, die we de dag erop hebben uitgepakt, kwamen allerlei lekkere dingen tevoorschijn waar we de voorraadkast tijdelijk mee hebben geupgrade.
Twee dagen voor vertrek heb ik in de AH nog eens even goed mijn ogen langs de schappen laten glijden en een selectie gemaakt van lekkernijen die mee mochten in de bagage. Nelson is een groot fan van de Pickwick rooibos thee, dus daar moesten in elk geval een paar pakjes van mee.
En volgens Oli gaat er niets boven de Hollandse belegen kaas.
Twee kilo gingen er in zijn rugzak mee.
Uiteraard zijn de twee kilo inmiddels al verslonden en zullen we het weer moeten doen met de Gouda (hier spreken ze dat uit als Goeda cheese) van de Aldi. Ook niet slecht.
Voor het geval je ons ooit eens wil bezoeken, dan weet je dus waar je ons blij mee kunt maken!
Zo lang de kaas maar vaccuum verpakt is, zul je geen problemen hebben met invoeren.
 
Na goed en wel weer thuis gesetteld te zijn, hoorden we dat een flink aantal mensen, waaronder enkele vrienden van ons, positief waren getest op Covid. Het is hier behoorlijk heftig op het moment.
Testlocaties zijn overbezet.
Voor de kinderen van de public schools en hun leraren is er een grote locatie bij een kerk in de stad geopend waar gratis getest kan worden zonder afspraak.
President Biden hoopt het testen nog toegankelijker te maken door elk Amerikaans huishouden een gratis pakket van vier zelftesten toe te kennen.
Er mag maar één keer per adres worden aangevraagd.
Voor ons worden ze binnenkort ook opgestuurd.
Hoe is het op het moment in Nederland en hoe gaat het met jouw gezondheid?
 
Voor ons was het nog eventjes spannend, omdat we de dag voor vertrek uit Nederland ook een PCR-test moesten ondergaan en Nele behoorlijk neusverkouden was. Nelson had het he-le-maal niet erg gevonden als onze vakantie daardoor had moeten worden verlengd! 

Deze test bleek dan gelukkig (en voor Nelson helaas) negatief.

Het was waarschijnlijk gewoon een Hollands verkoudheidje.
(.....je moet toch wat mee terugnemen als souvenir!)
 
Lieve lezer, wat geweldig toch dat je er nog steeds op deze pagina bent en mijn blogs wilt lezen.
Ik voel me vereerd!
Het zal een van de laatste blogs zijn die je hier zult lezen, omdat eind Maart de website uit de lucht zal gaan.
In een eerder bericht heb ik al aangegeven dat ik zal overstappen naar een kortere berichtgeving via een nieuwsbrief die je in de inbox zult ontvangen. Foto's en een link naar een filmpje kunnen ook via dit kanaal worden verspreid.
Het is even nieuw...maar daar is een nieuw jaar ook voor !
Ik vind het leuk als je me terugschrijft en me laat weten wat er voor jou/jullie nieuw is of zal zijn in 2022.
Doen he?
 
Liefs vanuit zonnig en zalig Florida.
Schrijf reactie (3 Reacties)

Wat waren we graag naar Nederland gevlogen deze zomer.

 
Serieuze plannen waren er.
De familie aan de andere kant van de oceaan was zeer verheugd toen we deze plannen meedeelden en verzekerden ons van genoeg slaapplaats voor ons vijven.
Nele’s vriend Trevor zou namelijk ook meevliegen.
Hij zou ‘opa en oma’ en andere familie leden gaan ontmoeten en was daarom very excited!
 
Hij werd hier bij ons thuis al voorbereid op wat hij kon verwachten qua Nederlandse en Duitse eet-tradities.
Dingen die hij volgens Nele en Nelson écht zou hebben moeten geprobeerd tijdens ons verblijf.
Voorover gebogen zittend aan de eettafel, met zijn blik intens gericht op een bucket-list van eet-plaatjes met tekst die Nele had opgezocht, werden woorden als
Tom Pouce en bwoodje Fwrikandel met Amerikaans accent zacht fluisterend uitgesproken.
Het kopen van vliegtickets bleven we echter uitstellen omdat steeds niet helemaal duidelijk werd of we met de geldende restricties het land wel binnen zouden komen.
 
En toen er meer duidelijkheid kwam, stegen niet alleen de Coronagevallen in Nederland weer drastisch maar ook de prijzen van de vliegtickets.
De bedragen van tickets die we op het oog hadden, werden ineens dubbel zo duur.
Het voelde voor een moment even heel zuur aan, echter de reactie van vliegmaatschappijen op hun verlies tijdens alle lock-downs, was uiteraard begrijpelijk.
We hadden de familie al van te voren verteld dat we een plan B hadden voor het geval de voortekens niet gunstig zouden zijn.
Een vakantie – even weg uit de omgeving van renoveren- voelde namelijk hard nodig voor ons.
Als we niet naar Europa zouden kunnen gaan, dan zouden we vakantie gaan vieren in eigen land.
 
Dit tweede plan hadden we samen met de kinderen gemaakt.
Eenstemmig werd gekozen voor een verblijf in Boston/ Massachusetts.
We deelden de familie mee dat we onze geplande reis zouden doorschuiven naar de winter.
Onder het motto: ‘wat in het vat zit, verzuurt niet’, gaven we aan dat we elkaar dan hopelijk onder betere omstandigheden zouden weerzien.
Hoe graag we elkaar ook allemaal weer in de arm zouden willen nemen voor een stevige knuffel, iedereen begreep dat het zinvol was om hiermee nog even wat langer te wachten.
 
Als we geen Facetime of iets soortgelijks hadden, was het allemaal nog lastiger geweest.
Althans, voor mezelf gesproken, want deze momentjes heb ik persoonlijk regelmatig nodig om díe relaties aandacht te geven die echt belangrijk voor me zijn.
Zo ook het schrijven van de blogs voor jullie.
Al vier jaar lang in ons emigratie-avontuur zijn deze blogs voor mij een grote steun geweest.
Tegelijkertijd was en is het voor jullie een leuk momentje van vermaak.
Ook voedt het de nodige nieuwsgierigheid van hoe het leven er aan toe gaat in een ander land.
 

Op 1 augustus jongstleden is dit avontuur het vijfde jaar in gegaan.

Het laatste jaar dat we hier volgens ons huidige visum legaal mogen verblijven.
Maar als wij het voor het zeggen hebben, wordt het niet het laatste jaar.
Ook al blijft het gemis naar familie, de bekende en vertrouwde, mooie omgeving van Gelderland en Nordrhein Westfalen zo nu en dan de kop opsteken, het leven hier biedt ons ook veel positiefs.
Daarom zijn we nu al aan het kijken hoe we onze tijd hier kunnen verlengen.
 
We hebben daarvoor advies gevraagd van dezelfde emigratie-advocaat die Oli destijds heeft geholpen met het maken van een gedegen businessplan.
Deze man, Glenn, heeft er toen voor gezorgd dat we serieus werden genomen door het Amerikaans Consulaat in Frankfurt.
We vertrouwen erop dat hij ons nu weer de helpende hand kan bieden (en daarvoor uiteraard rijkelijk dollars vraagt ‘in return’).
Ik ga er daarom ook sterk van uit dat ik op dit laatste thema in een of meerdere van mijn toekomstige blogs terug zal komen.
 
Nele gaat tegelijkertijd met het vijfde emigratiejaar ook het laatste jaar van Highschool in.
Ze draagt dan de titel: Senior Highschool.
Onlangs werden we bij een fotografie zaak verwacht om haar mooie gezicht vast te leggen voor het zogenaamde ‘YEARBOOK’ van school.
Een aandenken aan de Senior- tijd, die de meesten van ons wel kennen uit de Amerikaanse Highschool-films.
Als tiener, kijkend naar films als Grease/ Fame of High School Musical, had ik nooit bedacht dat mijn kind(eren) zelf ooit in zo’n omgeving of in een yearbook terecht zouden komen.
 
Voor deze foto krijgen de jongens een witte blouse en zwarte blazer aan, de meiden een kortarmig zwart velours hesje dat op de foto doet vermoeden of ze in een sjieke galajurk zitten.
We gaan er maar gewoon vanuit dat we volgend jaar om deze tijd nog steeds hier wonen en zullen dit jaar met de stroom meegaan om een passende College/University te zoeken.
 
Nele heeft niet het niveau, noch de ambitie om naar een mega-Universiteit als Harvard te gaan.
Hoe indrukwekkend groot deze campus is, zagen we tijdens onze vakantie in Boston.
Harvard is gelokaliseerd in het district Cambridge, dat we te voet hebben bezocht nadat de ondergrondse metro ons op het Harvard Square afleverde. (Harvard Square is een driehoekig plaza met de leukste winkeltjes en een Harvard boekenzaak.
In een winkeltje kwamen we zelfs een aantal pakken ‘de Ruijter’ hagelslag tegen voor de knallende prijs van $8,99!
Na deze even verlekkerd te hebben aangekeken besloten we toch dat onze Nederlandse gierigheid de overhand nam en lieten we het pak eenzaam op het schap achter.
Vervolgens liepen we in een ander gangetje tegen een rij aan met een diversiteit aan zakjes Venco-drop.
Oooh, de schoolkrijtjes!
Toch voelden deze bijna $8 voor een klein zakje ook aan als een oneerlijk grote aanslag op onze vakantie-portomonnee.
 
Wat Nelson en het nieuwe schooljaar betreft, die verheugt zich op alle sporten die hij weer voor school mag gaan spelen.
Achtereenvolgens zal hij zich als Junior Highschool aansluiten bij het school-golf team(sept-okt ’21 ), het voetbal team (nov ‘21-jan’22).
Tennis wil hij dan ook nog ergens tussendoor doen.
We zullen zien of al deze leuke plannen in zijn hoofd ook werkelijkheid gaan worden.
 

Wat mij zelf betreft in dit vijfde emigratiejaar...

Ik heb besloten dat dit het laatste jaar zal zijn waarin ik me nog zal toe wijden aan het schrijven van de blogs voor jullie.
Helaas pindakaas, zal daarna de website uit de lucht gaan.
Maar niet getreurd...via het versturen van kortere berichtjes (denk aan het format van een korte email-nieuwsbrief) blijf ik hoogstwaarschijnlijk voor de dan nog steeds geinteresseerden onder jullie updates aanleveren.
 
Verder kreeg ik nog een andere mooie ingeving waar ik mijn hart en ziel aan wil gaan toewijden.
Het leek me mooi om ons vijf-jarig Amerika jubileum te vieren met.....
tatatata (stel je even wat tromgeroffel voor...)
een zelfgeschreven emigratie boek!
Of we hier nu mogen blijven wonen of niet!
Met vriendelijke aandacht vraag ik om jullie aanmoediging, geduld en steun in dit schrijfproces.
Aan iets beginnen is namelijk niet moeilijk, maar om het vol te houden en te volbrengen is een ander verhaal!
 
Die laatste zin slaat trouwens ook helemaal op ons huis-renovatie-project.
Het is namelijk verre van compleet af, er mag nog  steeds aardig wat gebeuren!
Toch beginnen we ons al heerlijk in te leven in ons gerenoveerde nieuwe huis en hebben we er ook al regelmatig gezelschap over de vloer.
We slapen er heerlijk, we koken en bakken er lustig op los en we kunnen douchen en kleding wassen.
Internet en t.v is er nog niet.
( by the way ...wat is dat een heerlijk rustig gevoel om in een prikkelarme omgeving je kopje thee te drinken of deze blog te typen.
Volgens mij ben ik de enige van ons gezin die hier zo over denkt trouwens;)
 
Ik heb weer wat laatste foto’s in een slide show gezet zodat jullie wat nieuwe details kunnen bekijken.
Je zult er ook een nieuw gezinslid in tegenkomen.
Nele heeft namelijk ervoor gezorgd dat onze adoptiepoes een vriendje heeft gekregen.
Dit heerlijk ondernemend kitten-mannetje is al aardig gewend aan onze oudere poes.
De honden worden één voor één aan hem geintroduceerd, omdat zij meest van de tijd nog in de cottage verblijven, terwijl poes en kitten met ons al de vaste bewoners van het woonhuis zijn.
Je zou kunnen zeggen dat de kleine rakker zich nog in de “blaas en bolle rug met alle haren overeind-fase” bevindt met ons honden-trio, doch ook een leuke vorm van nieuwsgierigheid naar hen laat zien.
 
En met eenzelfde vorm van leuke nieuwsgierigheid wacht ik ook deze keer weer af naar reacties van jullie op deze blog met beelden.
Ik hoop je (reactie) terug te zien op de website of in de mailbox!
Thanks for reading en dat jij nog steeds onze trouwe lezer bent.
Een warme hug vanuit Florida, waar we in de warmste maand van het jaar zitten en de knallende onweersbuien dagelijks onze ramen doen laten trillen.
 
Voor diegenen die (nog) op vakantie zijn of gaan, maak er wat moois van en blijf veilig en gezond!
Kom “negatief” weer terug en pak daarna weer positief de draad op.
 
Tot blogs!
xoxo Rachel.
(duur van de video 5 minuten)
 
 
Schrijf reactie (5 Reacties)

Pagina 1 van 21

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in