×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 
6 juni 2019
Het is ruim 6 uur later dan gepland als we aankomen op het vliegveld in Sanford, Orlando.
Wat hebben wij, en vooral de kinderen, uitgekeken naar dit moment.
We mogen Jos en Marian , opa en oma, weer in de armen sluiten en de komende drie weken in onze nabijheid hebben.
Ze hebben een extra warm welkom verdiend, na de tegenslag die ze moesten verwerken om uiteindelijk tegen de nachtelijke klok van half twee samen met hun koffers in ons mobile home te kunnen binnenrollen.
 
 
Vanwege het late tijdstip waren de kinderen thuisgebleven, niet mee gegaan naar het vliegveld, maar uiteraard veel te opgewonden om in slaap te vallen.
En zo, in de aangebroken donkere nacht, waren het niet alleen de krekels die opgewonden hun vleugelkreten lieten horen.
Naast onze blijheidskreten werd ook wild gewapperd met armen voor knuffels en er werden Hollandse lekkernijen te voorschijn gehaald die het beter zouden doen in de koelkast.
De zomervakantie is zeer goed begonnen met de komst van opa en oma, waar na de eerste week ook Lars zich aan het reisgezelschap toevoegde.
In totaal 3 weken voor Jos en Marian en twee voor Lars.
Weloverwogen en in fijn overleg, hadden Jos en Marian uitgekozen dat ze de eerste week in ons huisje zouden verblijven en daarmee net als de vorige keer de slaapkamer van Nele zouden mogen gebruiken.
 
De tweede week, met de aankomst van Lars, zouden we gezamelijk doorbrengen in een huis voor 8 personen  in Kissimee.
 
De derde week zou het drietal in een huis verblijven 15 min. van de Dicks Family in Reddick vandaan. In een gated community waar van alles te doen zou zijn voor de vakantiegangers.
 
Alles leek vooraf in kannen en kruiken, tot er een paar dingen gebeurden waar we het allemaal toch even wat warmer van kregen
( en dat lag echt niet alleen aan de tropische zon in Juni).
 
In deze blog delen we de gebeurtenissen die onze harten sneller deden kloppen, delen we de momenten die betekenisvol waren en deze vakantie tot een wel heel bijzondere tijd hebben gemaakt.
Lars, Jos en Marian hebben deze keer een leuke bijdrage geleverd aan de column: Inspiratie van Rachel. Met recht mag je hier nu lezen:
Inspiratie van de vakantiegangers.
 

Nadat Jos en Marian de heenreis hadden verwerkt , waarbij ze erg lang moesten wachten op een vervangend vliegtuig dat vanuit Spanje kwam, werd er bij ons thuis gesproken over schadevergoeding of restitutie van geld voor de niet geleverde service waar zij wel voor hadden geboekt.

Wat één blikseminslag al niet kan veroorzaken.
Het oorspronkelijk toestel dat vanuit Miami moest komen, kwam niet, omdat het was geraakt in een tropische onweersbui, zoals deze normaal zijn in de tijd van het jaar.
Blij om op Amerikaanse grond te zijn, bleek dit alles toch niet meteen achter de rug, want Jos en Marian hadden ook nog eens extra controle bij de douane.
Harten klopten sneller omdat koffers moesten worden gecheckt. Eerlijkheidshalve was aangegeven dat er kaas en hagelslag mee was vervoerd.
Dit bleek uiteindelijk allemaal geen probleem, maar na een vertraging van 8 uur, zit je daar niet echt meer op te wachten.
 
Het duurde niet lang of de rust en ruimte van de plaats Reddick daalde de dag erna neer over de reizigers en gaf hen al snel de verdiende ontspanning.
Het observeren van de paarden, de honden, eekhoorns en vogeltjes gaf rust. Ook het geduldig wachten op de kolibrie droeg hier aan bij.
Deze week stond in het teken van “landen, aankomen, fijn bij elkaar zijn”.
Als we wat ondernamen, dan was het dichtbij huis.
 
De dag na aankomst van opa en oma werden we voor de laatste keer op school verwacht.

Hoewel de kinderen toen al twee weken vakantie hadden, zouden het schoolwerk, de rapporten( inclusief wat laatste ‘hugs’:) opgehaald moeten worden.

Een mooie gelegenheid om Jos en Marian nog een laatste keer mee te nemen naar deze speciale school. 
 
Een dag later zagen ze de toekomstige en veeeel grotere HIGHschool van Nele en Nelson, omdat deze op de route lag van een bezoek aan het verzorgingstehuis.
Gloria, wachtte daar met smart om eindelijk ‘mijn ouders’ te mogen ontmoeten.
Deze lieve vrouw, moeder van Anamaria Bohorquez, vroeg me de weken ervoor steeds maar weer: “ and...when are your parents coming?”
In het foto album zie je hoe we haar meenemen naar een gezamelijke ruimte alwaar we spelletjes met haar hebben gedaan en zij Jos en Marian in het Spaans tot 10 heeft leren tellen.
 
Als mijn lieve ouders  het van het Spaans en Engels praten niet warm van kregen,
dan was het wel van een teleurstellend bericht dat niet veel later dan het bezoek aan Gloria moest worden meegedeeld.
Het vakantiehuis dat geboekt was voor de derde week, had waterschade opgelopen!

Dit leuke adres, met vrij toegang tot een gemeeschappelijke zwembad, biljart ruimte en andere faciliteiten, mocht helaas niet doorgaan.
 
Er moest dus vlug iets anders gevonden worden, voordat we naar Kissimmee zouden vertrekken.
Na enkele google pogingen en raadpleging van vrienden,
vonden we via AIRB&B een onderkomen op nog geen 5 km bij ons huisje vandaan.
Een snelle textconversatie en een bezichtiging twee dagen later leverde een nieuwe boeking op.
Marian en Rachel waren even langsgeweest en waren gecharmeerd van dit prachtige optrekje.
“Oef”, dat was geregeld!
 
De dagen tot aan het vertrek naar Kissimmee vulden we op met alledaagse dingen.
Zo kregen opa en oma de grote bibliotheek te zien.
We zetten Nele af op de plek waar zij cross-fit doet en in dit uurtje deden Jos en Marian op eigen wijze aan cross-fit in een park.
We haalden  boodschappen bij de Aldi en Publix en oma keek haar ogen uit bij een van Nele favoriete tweedehandse winkel.
Hier “thrift-store” genoemd.
We bezochten een mooi museum en vlindertuin in het nabije Gainesville, waar we allemaal onze ogen uitkeken naar de hoeveelheid en variatie vlinders die moeder natuur heeft gecreerd.
 

 Aan het eind van die eerste week waren we welkom bij de familie Bohorquez, onze lieve vrienden,   die ons uitnodigden voor een heerlijke maaltijd.
 
 Van hen mochten we die avond een auto meenemen die het complete reisgezelschap zou kunnen   vervoeren naar kissimmee.
 Want met de komst van Lars, waren we immers met 7 personen!
 
 Na deze gezellige vrienden/familie avond werd er bij het afscheid over en weer besproken dat we   samen nog wat leuks zouden gaan doen als we terug zouden komen van Kissimmee.
 
 
 
Het vertrek naar Kissimmee, de dag erna, verliep soepel.
 De rit van anderhalf uur kon worden afgelegd zonder file en zo installeerden we ons nog voor het   avondmaal in een mooi huis dat van allerlei gemakken was voorzien.
 
Het volgende moment waarop het ons warm werd, kondigde zich al snel aan.
Dit leuke huis, was voorzien van een zwembad.
Nelson, die ook wel bekend staat als ‘waterrat’, kon na aankomst niet snel genoeg nat worden voor een afkoelende duik en
.....deed de mededeling dat het water wel “errug warm” was!
Inderdaad, nadat meerderen het hadden getest vonden we dat het had wel iets weg van een zwembad in de Thermen!
En dat in het warme Florida!
Omdat ook de tv in het huis geen juist beeld vertoonde, besloten we contact op te nemen met de manager.
 
Deze man kwam de dag erna om zowel de tv als de temperatuur van het zwembadwater aan te passen.
Jos, Marian en Rachel kregen daar niets van mee, omdat zij onderweg waren naar het vliegveld om Lars op te halen.
Daar hadden ook  wij (opnieuw) een portie ‘warm worden inclusief hartslagverhoging’.
Een deja-vu bracht mij terug naar de vorige keer dat we Lars verwachten en hij maar niet door de schuifdeuren kwam!
Deze keer was het niet alleen Lars, maar kwamen alle mensen later dan verwacht door de deuren.
Het was, net als een week geleden, het onweer dat de oorzaak hiervan was.
Men werd niet uit het vliegtuig gelaten, hoewel het al was geland, vanwege de risico van de bliksem.
Geregeld namen we even ‘app’contact met de kids op, omdat zij alleen en op een ‘ vreemd’ adres waren achter gebleven.
En zo vernamen we dat de manager was geweest om de ongemakjes op te lossen.
 
Wat hebben we een zalige week beleefd in Kissimmee.
 

Met chauffeur Rachel werden boodschappen gehaald, naar het strand van Cocoa Beach gereden (waar er een aantal aardig verbrand raakten).
We bezochten we Old Town Kissimmee, Sea life in Orlando, speelden we mini golf op een prachtige locatie en liepen we door een natuurpark.
 
Ze zeggen wel: hoe meer zielen, hoe meer vreugd en dat ging helemaal op met Lars als toevoeging aan het gezelschap.
Regelmatig kregen we buikpijn of tranen van het lachen toen
  • er ‘s avonds door opa werd gepuzzeld in een boekje, waar zowel Lars als Nelson op eigen wijze een bijdrage leverden aan het vinden van woorden.
  • Nelson zijn nieuwe tovertruc uitpobeerde, waar Lars een eigen creatieve variant op had bedacht
  • Nele het gezicht van ieder familielid, via een snapchat-filter, in het andere geslacht omtoverde, waardoor opa Jos werd geinspireerd en enkele minuten later als een diva de kamer in kwam lopen in een gehaakte jurk van oma Marian.
  • er tijdens de ritten spelletjes werden gedaan als: liedjes neurien en dieren raden.
Tranen kwamen er ook, toen we vaderdag in Kissimmee vierden en Oli een mooie foto mocht uitpakken van zijn (overleden) vader samen met Nelson.
 

 

Na deze week wisselden we we weer van locatie en gingen we weer richting huis.
Ook de terugweg verliep vloeiend, nadat we behoorlijk moesten puzzelen hoe we alle baggage meekregen nu ook de spullen van Lars meevervoerd moesten worden. Zonder zicht door de achterruit maakten we het toch weer veilig naar Reddick.
Een kopje koffie en een toiletpauze later, brachten Nele, Nelson en Rachel het andere drietal naar hun tweede vakantieverblijf.
Het met liefdevol ingerichte huisje op ca. 5 minuten rijafstand van 90th NW Avenue, het adres van Familie Dicks.
We dachten dat alles in orde zou zijn, het was er schoon en mooi ingericht.
Toegegeven...het huisje was nogal snel en met haast uitgezocht, omdat we snel een alternatief nodig hadden.
Wat Rachel dus niet had gezien....en wat Lars al vrij snel riep toen we binnen waren was: “ ER IS HIER GEEN WIFI!”
 
Grappig om op zo’n moment te merken dat dit geen enkel punt zou zijn geweest als we praten over vakantieverblijven uit mijn jeugd of jonge adolescentietijd.
Nu bezorgde me deze roep van Lars een warm en kloppend hart.
“ Het zou toch niet....”
En ja hoor, bij nadere raadpleging stond het keurig aangegeven op de inventarislijst op het internet: NO WIFI.
Uiteraard geen probleem als je een belabonnement hebt, maar de gemiddelde Europeer heeft deze doorgaans niet voor een land als Amerika!
Hoe zouden we nu moeten communiceren met hen om onze plannen op elkaar af te stemmen? Ineens kom je erachter dat je zo intzettend verwend bent met alle gemakken van de digitale wereld.
 
Een voordeel van ouder zijn in deze tijd is dat onze kinderen ons een heleboel kunnen leren als het om technologie gaat.
En zo kwam Nele met het idee, dat als Rachels telefoon in het huisje zou blijven liggen, opa, oma en Lars gebruik konden maken van...
Rachel’s HOTSPOT!
En Nelson opperde het voorstel aan (netflixverslaafde;) opa om in onze mobile home gebruik te maken van de wifi om zijn favoriete serie te downloaden op de Ipad.
En zo kon toch iedereen, behalve Rachel, toegang krijgen tot whats app berichten, Netflix en de internet browser.
Daarbij was een weekje afstand doen van mijn telefoon was geen straf voor mij.
Nelson was zo lief om zijn telefoon met mij te delen en zo kon ook ik met opa, oma of Lars bellen!
Het had wel zo zijn charme...
 
Met de fiets, wandelend of met de auto gingen we bij elkaar op bezoek.
Soms werd er daar ontbeten en hier gedineerd met zijn allen.
We ondernamen nog meer gezamelijke uitstapjes waar soms iedereen en soms maar enkelen van het stel aan deelnamen.
Heerlijk, natuurlijk op gevoel van waar men behoefte aan had.
Ook Anamaria en Jacob waren nogeens van de partij en vergezelden ons naar het prachtige natuurpark Rainbow River.
Daar gaf Anamaria ons een waardevolle herinnering door het maken van deze foto.
 
De vakantie werd met een topdag afgesloten met een dagtrip naar Sint Augustine. 
De oudtste stad van Amerika aan de atlantsiche oceaan in het noordelijke deel van Florida.
Historie en strandlucht opsnuiven ineen.
 
Ik ben me ervan bewust dat de blog nog veel langer zou kunnen doorgaan als ik ALLES zou willen opnoemen wat we hebben gezien en gedaan.
Je kunt veel impressies bewonderen van deze week, inclusief het wifiloze huisje, in het fotoalbum hieronder.
 
Ook kun je verder lezen onder de button inspiratie van Rachel.  
Hier heeft het reizigerstrio hun leukste avonturen, momenten en eye openers van deze vakantie voor jullie op een rijtje gezet.
Dus, nog veel leesplezier.
Mijn woorden over deze bijzondere en dankbare tijd...eindigen hier!
http://the4ofu-s.com/home/fotoalbums/event/Fotoalbum31
Schrijf reactie (6 Reacties)

 
Wat houd ik toch van het woord: thriving.
Het woord zit deze keer in de titel van de nieuwe blog en in de inspiratiecolumn.
 
Thriving betekent in het Nederlands: Bloeien(de)

Net zoals in het Engels kun je het woord in het Nederlands voor meerdere contexten gebruiken.
Bijvoorbeeld, je hoeft nu maar naar buiten te kijken en je ziet hoe alles begint te bloeien.
De natuur heeft het op dit moment maar druk met alle nodige groei en bloei.De bloesem aan de bomen, de groene blaadjes aan de takken.
En wat worden we er vrolijk van!
 
Maar bloeiend word ook gebruikt als je het hebt over zaken die goed gaan, of ontwikkelingen in de prive-familie sfeer die positief zijn. Bloeiende praktijken.
En nog iets dichterbij bekeken...ook jij als persoon kunt helemaal opbloeien van iets nieuws dat je helemaal tot leven brengt.
Ja, het woord thriving roept bij mij altijd meteen een blij gevoel op.

Deze blog bevat zo’n beetje van alles wat hierboven beschreven staat.

En in de Inspiratie van Rachel blog licht ik een onderdeel uit dat gaat over hoe je een bloeiende gezinscultuur kunt creeren.
(Ook heel waardevol om te lezen wanneer kinderen al uit huis zijn, of wanneer je geen kinderen hebt maar wel met een partner leeft)
 
Laat ik starten met de bloeiende praktijken van moeder natuur.
Want de lente is hier al een behoorlijke tijd in volle gang.
Inmiddels hebben de zomerse temperaturen hun intrede gedaan en zijn de eerste muggen al weer gearriveerd:(

De bonte specht is dagelijks aanwezig en hakt er vrolijk op los in de bomen op ons grondstuk.
De voedertanks voor de Kolibries hangen er weer gevuld bij met aanlokkelijk roodkleurig siroop.
De kleur rood trekt kolibries aan, daarom komen ze bijvoorbeeld ook af op een struik met rode hibicusbloemen.
We hebben er al weer een paar mogen observeren.
Miniscuul kleine vogeltjes die, als ze langs fladderen, klinken als reuzeninsecten.
 
Daarnaast heb je wellicht als volger of lezer meegekregen dat we opnieuw spontaan en heel natuurlijk door moeder natuur gezinsuitbreiding hebben gekregen;)
Ja, ons gezin groeit en bloeit...deze keer hebben we er vrij weinig voor hoeven doen.
Het enige dat we hebben hiervoor hebben gedaan is ‘iets vergeten te doen’.
 
We zijn vergeten een motorhelm terug te brengen naar binnen,
nadat deze door een ander persoon was geleend en op ons terras terug geplaatst.
 
Een paar weken geleden vonden we ineens takjes en blaadjes aan in de helm en was het Oliver die opmerkte dat er waarschijnlijk een vogel bezig was een nest in te maken.
We hebben het met rust gelaten en verder geen aandacht aan geschonken.
Heel af en toe zagen we een klein bruin vogeltje heen en weer vliegen in de buurt van de helm.
Op een dag merkte ik op dat het nest er ineens helemaal “af” uit zag.
Er was een keurige ronde opening ingekomen.
Bij een iets gedetailleerdere blik op het nest, kon ik drie eitjes zien!
Vanaf die tijd viel ons op dat moeder vogel echt serieus ging zitten broeden in het nest.
Omdat de helm direct naast de voordeur van onze mobile home lag, bedachten we het plan vooral door de achterdeur erin en eruit te gaan.
Want als de voordeur dichtviel en drie honden stormen tegelijk naar buiten,
dan zagen we de helm (bovenop de barbeque!!), meevibreren onder het gedender van de hondenpoten over het houten terras.
Op deze wijze, hebben we de vogel iets meer rust gegeven en gingen we in het begin “op onze tenen” door de voordeur naar binnen.
 
We merkten echter al gauw dat moeder vogel niet eens zo zeer schrok van onze bewegingen en gewoon rustig bleef zitten.
Dit ging twee weken zo door, meer via de achterdeur dan de voordeur.
Onze nieuwsgierige neuzen zo af en toe dichtbij het nest gestoken...
 
Eind April, de 29e om precies te zijn, mocht Oliver weer een jaartje optellen bij zijn bloeiende leven.
Op deze verjaardagmaandag, genoten Oliver en ik van de bloeiende natuur in de bossen van Ocala.
Te paard werden we getrakteerd op een mooie buitenrit bij een heerlijke ochtend temperatuur.
Later die dag, we bevonden ons op het terras voor het huis, liep ik rustig via de voordeur naar binnen toen ik ineens iets zag bewegen bij de helm.
Ik zag de witte eitjes niet meer....
Het gat zag er donker uit , maar ik zag wel wat bewegen.
Op Olivers verjaardag....waren we ineens drie kleine “familieleden” rijker.
Dachten we....
 
Toen ik de dagen daarna een beter beeld kreeg van het kleine gekrioel in de helm en de snaveltjes duidelijker kon zien, telde ik er ineens vijf!
Voor ons oog waren maar drie miniscule eitjes zichtbaar geweest.
Wat een bloeiende praktijk heeft dit vogelpaar gecreerd.
Wat een verjaardagscadeau!
 
Na de buitenrit op Oli’s verjaardag, toen we samen aan de koffie zaten in een cafeetje, vroeg ik Oli wat voor hem dit nieuwe jaar belangrijk zou zijn.
Met andere woorden, we praatten over wat hij hoopte dat er dit nieuwe levensjaar zou gaan bloeien.
Oliver gaf aan dat hij vooral en bovenal zijn vliegpraktijk hoopt te kunnen gaan starten.
Zodat zijn business nog soepeler en effectiever en vooral milieuvriendelijker kan verlopen.
Ook gaf hij de wens aan van de start van onze bouwplannen voor dit nieuwe levensjaar.
In dit gebouw zal ook ik (Rachel) mijn praktijk kunnen vestigen.
 
Voor wie nog niet over onze bouwplannen heeft vernomen is hier een korte update:
We hebben de architect de opdracht gegeven een gebouw te tekenen van twee etages.
Wij zullen op de bovenverdieping gaan wonen en werken.
Onder onze woonruimte worden zes paardenstallen gepland en twee ruimtes voor voeropslag en paardenspullen.
Respectievelijk een Feedroom en een Tackroom.
Oliver wil hier ook gaan lesgeven en zijn skills met meerdere mensen delen.
Zo kunnen zich meer goed opgeleide paardenostheopaten gaan verspreiden in de States.
 
Oliver is erg gevraagd om zijn werk, dus wanneer hij anderen dit werk ook kan laten doen, bloeit het uiteraard nog meer.
Zodra de tekeningen van het gebouw helemaal af zijn, delen we ze graag met jullie in de blog.
De tweede (door ons aangepaste) versie is nu bij de architect en we verwachten de derde tekenronde binnenkort te kunnen goedkeuren.
 
Ter voorbereiding op deze nieuwe woon- en werkplek heb ik besloten ook het een ander in gang te zetten om een bloeiende praktijk te kunnen gaan starten.
Vooralsnog werk ik met klanten buitenhuis, ga op huisbezoek of werk op andere locaties.
Maar straks krijg ik mijn eigen werkruimte, waar ik al mijn werkzaamheden kan gaan uitvoeren.

Van yoga, meditatie en massage tot creatief counseling werk.

Ik kan er workshops geven en ook Oliver zal deze ruimte kunnen gaan gebruiken met zijn cursisten.
 
Er komt een ruimte die uitzicht zal gaan hebben op groen, bomen en nog eens bomen!
Een plaats waar mensen voelen dat ze in alle rust mogen gaan groeien en bloeien, dat is wat we erg graag mee willen bereiken.
Geinspireerd door deze gedachten, ben ik een praktijklogo gaan tekenen dat symbool staat voor het tot bloei laten komen van jezelf.
Het is naar mijn mening en ervaring dat je als mens tot bloei kunt komen, wanneer je tracht je leven in balans te leven.
Dat houd in dat je je bewust bent van je sterke kanten, maar ook je zwakke.
Een eerlijke kijk op jezelf en je leven is een eerste stap naar een betere balans.
En als je dan je sterke kanten zo in kunt zetten dat anderen om je heen daarvan meeprofiteren, dan krijg je een heleboel nieuwe energie!
Dan gaan de ideeen vanzelf stromen en leef je een leven vol pracht en kleur.
Het logo dat ik hiervoor getekend heb zie je hiernaast.
 
Bloeiende praktijken zijn er op het moment ook omtrent onze kinderen en hun ontwikkelingen.
Hoewel ze naar het einde van het schooljaar toewerken (ze hebben nog maar twee weken te gaan !), doet de Ambleside school er vanalles aan om de kinderen nog tot aan het eind toe te laten schitteren.
Terwijl Nelson zich op school aan het voorbereiden is op een toneelstuk van Shakespeare
(titel: the taming of the shrew), bevond Nele zich heel ergens anders.
 
Ze is met haar klas een week op reis geweest in Washington D.C, alwaar ze vele educatieve uitstappen hebben gemaakt.
   
Ook hebben ze daar twee andere highschool klassen van twee andere Ambleside scholen in Amerika ontmoet.
Gezamelijk dineerden ze en deden ze enkele excursies 
Geregeld stuurde ze foto’s van de meest interessante musea en monumenten.
* Capitol Hill
* Smitsonian Museum of Natural History
* Natonal museum of Art
* White House (buiten gewandeld)
*FBI tour ( waar onze dochter niet mee naar binnen mocht als emigrant, dus ging ze fijn shoppen met de directrice!)
* Facebook tour
*National cemetery
* George Washingtons house
*Old town Alexandria
 
Door deze reis van een week, heeft ze helaas wel een rondleiding op de nieuwe Highschool voor komend schooljaar moeten missen.
Daar zijn Oliver, Nelson en ik naar toegeweest.
Nele was al een keer op deze school geweest om auditie te doen waarmee ze is aangenomen voor het 2-D ART program.
Ze is gek op tekenen en schilderen en dat kan ze vanaf volgend schooljaar naar hartelust gaan doen!
 
 Na deze rondleiding waren Oliver en ik het beide eens:
Als de kinderen met hun (muzikale en teken) talenten hier niet tot bloei zullen komen, dan weten wij het ook niet meer!
Deze school heeft een zeer uitgebreid aanbod op onder andere het gebied van Kunst ,
bio-medische wetenschappen en vele sporten .
Het is een modelschool in Florida voor artistieke vaardigheden.
Wij zijn heel erg blij dat onze kinderen daar hun volgende ervaringen zullen gaan opdoen.
Ten opzichte van waar zij nu nog naar school gaan is dit een gigantische school met een enorme ruimte voor sportvelden.
Je ziet het terug in het fotoalbum .
 
Op dit moment zijn er vele veranderingen in gang gezet voor ons allemaal.
Als ik er zo over schrijf dan besef ik ineens wat ik allemaal nog niet heb genoemd.
* een heel bijzondere vriendschap die is ontstaan voor Oliver en mij.
* een lidmaatschap bij de YMCA
* een nieuwe studie en een nieuwe website voor Rachel
* een studenten-rijbewijs voor Nele
Over deze onderwerpen zal ik in een volgende blog meer schrijven.
maar alvast een tipje van de sluiter....
mijn (Rachel) studie...
Die heeft  te maken met  het schrijven van mijn boek waar ik jullie in januari over berichtte.
Dit heeft een interessante wending gekregen.
Voor deze wending heeft onder andere een nicht van mij gezorgd, die al vele jaren met groot succes mensen begeleid met het opzetten van een bloeiende( online) praktijk.
ik ben dankbaar en blij dat ik onder haar expertise meer te weten mag komen over hoe ik mijn vaardigheden in de (digitale )wereld kan verspreiden.
Nieuwsgierig...kijk dan eens op: www.bloeiendepraktijk.nl
 
Tot slot!!!Laat ons weten wat er op dit moment bij jou in bloei staat in jouw leven.
Op welke leeftijd je je ook bevind....het is nooit te laat om nieuwe dingen of andere dingen tot bloei te laten komen!

Fotoalbum 30

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.
Schrijf reactie (5 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in