×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

En zo zijn we alweer bijna aan het eind van oktober....
Op de een of andere manier zijn de afgelopen twee maanden voorbij gevlogen.
Het zorgen voor het vee op de farm en allerlei andere bijzondere dingen hebben ervoor gezorgd dat er even geen ruimte was voor een eerdere blog.
Maar, onze dochter heeft me geinspireerd, deze keer een aantal gebeurtenissen mee te delen in dagboekstijl.
Zij kreeg namelijk van school uit de opdracht om een 21-day-journal te schrijven over een voor haar bijzonder onderwerp.
Als er veel gebeurt in je leven, brengt het schrijven in een dagboek echt verheldering!
Vandaar dat ik jullie dus meeneem ‘in dagboekvorm’ en kijken we samen terug op de maand September.
De volgende blog zal ook deze vorm hebben, voor de maand Oktober.
 
Over waarom dagboekschrijven een mooie en tevens een belangrijke vorm van expressie kan zijn, lees je in Inspiratie van Rachel.
                                                               *Het woord peculiar, heeft een heleboel betekenissen. Zoek het maar eens op!
                                                                                  Voor deze blog gebruik ik de vertaling: Bijzonder.            
Dagboek: uit het leven van the 4 of us
Laat ik vooraf even beginnen met waar ik vorige keer was geeindigd....
ons nieuwe gezinslid BLUE
Na het plaatsen van de blog over Blue, heeft de continue zorg en medicatie ervoor gezorgd dat ze bijna helemaal daar is, waar ze moet zijn.
Ze rond deze maand haar laatste kuur antibiotica af voor haar huid.
Het is een levendig, gelukkig, grappig ondeugend beestje geworden en maakt inmiddels helemaal deel uit van onze kleine community thuis.

 

Woensdag 12 September:
De kinderen zijn deze dag vrij. Teacher Workday.
 
Als ik deze avond Nelson naar voetbaltraining heb gebracht en Nele heb afgezet bij de youth group, rijd ik door naar mijn “womens group”.
We gaan starten met het lezen van een nieuw boek:
“The good and beautiful community”
We bekijken deze avond het eerste hoofdstuk: The peculiar community.
(vertaling: de bijzondere/aparte gemeenschap) Bij dit boek houd ieder voor zich ook een soort "studie"dagboekje bij.
Voor mij luidt dit hoofdstuk een tijd in waarin ik me meer bewust wordt van de impact die je met je eigen gedrag kunt hebben op de vreugde van anderen en op de kwaliteit van het leven van je medemensen.
 
Zaterdag 15 september:
Tijd voor boodschappen.
 
Wist je dat je in Amerika ook Aldi’s kunt vinden? In Ocala zitten er maar liefst drie!
Tijdens mijn rondje door de diverse gangen, vergezeld door Nele en Nelson,  valt mijn oog op een mooi bureau dat tijdelijk in de aanbieding is.
Ik besluit het mee te nemen voor in onze slaapkamer.
 
Maandag 17 september:
Ik zet het bureautje in elkaar en plaats het voor het raam op onze slaapkamer.
 
Met twee bloemenvaasjes en een verdamper waar je essentiele olien in kunt doen, wijd ik het plekje in als mijn nieuwe werkplek om blogs en meer te schrijven.
Ik neem plaats en geniet van het uitzicht.
Paard en ezel zijn in mijn blikveld. Net als het boeddhabeeld onder een groep reusachtige eiken .
” Bijzonder”, denk ik....”Hoeveel mensen kijken wel niet uit op een muur van het huis van de buren of een (drukke) straat”.
Ik liep geregeld langs dit slaapkamerraam, maar ervoor gaan zitten maakt dat ik ineens heel anders naar buiten kijk.
 
Vrijdag 21 september:
Alweer een dagje vrij voor de kinderen.
 
De leraren hebben namelijk deze dag vrijgeroosterd voor het houden van oudergesprekken.
In Nederland waren we gewend aan de 10-minuten gesprekken.
HIer worden 30 minuten per kind gereserveerd.
Om half negen ‘s morgens nemen Oliver en ik plaats tegenover de twee leraren van Nelson.
Stephen Zedler en dr. Leo Sandgren groeten ons hartelijk.
Na een half uur nemen we dankbaar afscheid als we hebben gehoord dat Nelson lekker in zijn vel zit op school, actief bijdraagt aan klasgesprekken en de leraren verwonderd zijn over de diversiteit van de talen die hij inmiddels beheerst. Ook het Spaans gaat hem vlot en goed af.
Ook dit nieuws valt duidelijk onder de categorie: Peculiar things.
Over Nele in Highschool hebben we geen gesprek. Deze leerlingen krijgen zelf maandelijks een counsel-gesprek met de directeur.
 
Zaterdag 22 september:
Volgend weekend is mijn verjaardag!
 
Dat laat ik niet zomaar aan me voorbij gaan. Maar hoe wil ik het vieren?
Al een week loop ik met een bijzonder idee in mijn hoofd om kleine groepen mensen bij elkaar te brengen.
Op  verschillende tijdsmomenten. Zodat ik bewuster tijd kan nemen voor elk gezelschap.
Enkele uitgenodigden zijn nog nooit bij ons thuis geweest. Het bezorgt me wat kriebels in mijn buik.
Vandaag besluit ik het gewoon te doen. Ik begin met de eerste groep.
 
Via een uitnodiging per mail , nodig ik vier lieve en voor mij belangrijke dames uit om bij me te komen ontbijten op de dag voor mijn verjaardag!.
 
Ik wil bijdragen aan een “peculiar community” en deze mensen bij elkaar brengen.
Een van de vrouwen heeft namelijk mobiliteitsproblemen en komt daarom niet vaak buiten haar eigen deur. Graag wil ik haar dit verzetje gunnen.
Nog dezelfde dag reageert ze spontaan dat ze wil komen.
Ik voel me blij als een kind die hoort dat als haar vriendinnetje op haar kinderfeest kan komen!
 
Ook vertrekken we deze dag voor een korte break naar het strand aan de Atlantische Oceaan.
We hebben een overnachting geboekt in de plaats: Cocoa Beach.
Nelson heeft er de volgende dag een voetbalwedstrijd in de buurt, omdat hij in het zogenaamde ‘travelteam’ zit.
Op zondagochtend stap ik vroeg (6.45uur) uit de hotelkamer om de zonsopgang mee te maken aan het strand.
Zo’n fantastisch, bijzonder natuurschouwspel heb ik nog nooit meegemaakt. Het voelt als een vroeg verjaardagscadeau.
foto gemaakt aan het strand van cocoa beach...
 
Maandag 24 september:
Windstream staat voor de deur. Onze nieuwe internetprovider.
 
Herinneren jullie nog dat ik in de vorige inspiratieblog schreef over de “noodzaak” af en toe Starbuck’s binnen te stappen om daar te kunnen werken vanwege de goede wifi!?!
Vandaag komt daar een eind aan!
We krijgen eindelijk kabel aangelegd.
Onze vorige wifi ging namelijk via de satteliet. Je kunt raden wat er gebeurt als er geregeld tropische winden of regenbuien langskomen....
We mogen afscheid nemen van onze teleurstellende, trage wifi, die in deze huidige maatschappij niet echt meer welkom is.
Tegelijk zijn we dankbaar geweest om die periode van ‘behelpen’ te hebben mogen ervaren. Het maakt dat je dingen niet als vanzelfsprekend neemt.
Dankbaar zijn voor ons nieuwe vlotte internet wordt 's avonds tijdens het gebed daarom ook als een van de eerste dingen genoemd?
 
Vrijdag 28 september:
Met goed gevulde tassen ga ik naar de Ambleside school.
 
Elke vrijdag wordt namelijk voor de Highschool klas door iemand anders de lunch verzorgd.
Vandaag is de beurt aan mij .
Tussen vier zakken brood met divers beleg , salade en dressings (met de bedoeling hier door de studenten zelf sandwiches van te maken),
ligt ook een pak Fruithagel van de Ruyter.
Ik vond het wel een leuk idee om de Amerikaanse kinderen een typisch Nederlands produkt voor te stellen.
Het viel erg in de smaak, vooral bij de directeur!
In het fotoalbum zie je hier enkele beelden van.
 
Terwijl ik de lunch-buffet tafel klaarmaakte in de lerarenkamer, arriveerde Oli ook op school.
De middle school kinderen (waaronder Nelson) zouden namelijk weer twee daagjes op kamp gaan.
Oli mocht weer mee als begeleider. Na de lunch vertrokken de kinderen en konden Nele en ik, Nelson en Oli uitzwaaien.
Ze hebben weer een bijzonder leuk retreat gehad.
 
Zaterdag 28 september:
Mijn ontbijtgroepje komt!
 
Na het klaarmaken van een goed gevulde ontbijttafel, komen me de ballonnen tegemoet.
Aan de hand van Caroline, de eerste dame die arriveert, bezorgen drie helium ballonnen mij direct een verjaardagsgevoel.
En dat terwijl ik morgen pas echt jarig ben!
Niet veel later arriveren ook Melissa en Greta, die zo lief waren om Nan op te halen.
Met Nan in het midden schuifelen ze voorzichtig richting de trappen, die hen naar binnen in onze mobile home leiden.
Het trotseren van de trappen voor Nan, maakt een hoop gelach los, omdat Nan met veel humor kan omgaan met haar mobiliteitsprobleem.
De stemming zit er al in voordat iedereen binnen is.
 
Ze vinden het heel PECULIAR dat ik alles heb klaargemaakt.
Zo gaat dat niet in Amerika, zeggen ze.
Daar wordt voor de jarige alles meegebracht, zodat deze niets hoeft te organiseren.
HA! Dat onthoud ik voor volgend jaar, dan doen we het nog eens over ?
 
Tijdens het ontbijten worden met rust en aandacht kaarten voorgelezen die ik krijg en cadeautjes bekeken.
Ik ken deze dames nog maar kort, maar het blijkt dat ze me al goed kennen gezien de keuze die gevallen is voor een bepaald cadeautje.
En wat er dan gebeurt, noem ik pas echt “deel uitmaken van een peculiar community”.
Greta kondigt aan dat ze een sanitaire stop moet maken, maar als ze terug komt wil ze dat iedereen aan de tafel iets over de jarige zegt.
Ze mogen nadenken over wat ze bijzonder aan mij, aan Rachel, vinden.
Als extra cadeautje.
 
Nele zit deze ochtend ook aan tafel en krijg dezelfde uitnodiging. Ze mag ook een paar (positieve;) dingen over haar moeder te zeggen die ze graag kwijt wil.
Temidden van de Amerikaanse vrouwen, doet onze puber haar woordje in het Nederlands, voelt zich daar prettiger bij.
Als tranen van emotie haar laatste woorden vergezellen, bedenk ik me dat ik nog nooit zo’n speciale verjaardagochtend heb gehad.
 
Deze dag ben ik Greta erg dankbaar voor het initiatief dat zij hierin heeft genomen.
Uiteraard horen de mannen van ons gezin alles over het ontbijt als zij ‘s middags weer arriveren na hun retreat.
 
In de avond ga ik in de keuken aan de slag voor het maken van een ouderwetse Hollandse Appeltaart.
Mijn lieve moeder heeft me het recept een paar dagen geleden doorge-appt.
Terwijl ik de appeltaart in de oven schuif, roept Nele vanuit haar slaapkamer "dat ik kan komen!"
Ze had die middag al bekent dat ze geen cadeautje voor me heeft kunnen kopen, omdat ze ‘blut’ is, maar ze wil me graag nu vast een cadeautje geven.
 
Ik krijg de badjas aangereikt en mag haar kamer binnenkomen die sfeervol is verlicht.
Eigenhandig heeft ze mijn massagetafel uitgeklapt en er verwelkomt me een lounge-achtig relaxmuziekje.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat alle behandelingen die ik krijg, op professioneel-achige wijze worden uitgevoerd.
Van teennagels lakken, tot maskers in mijn haar en gezicht, peeling en massage met olie.
Ruim een uur besteed ze aan mij. Ik kan me helemaal overgeven aan haar krachtig geworden handen als ze mijn vermoeide benen en voeten kneed.
Alweer zo’n prachtig, bijzonder geschenk...en nog steeds is mijn officiele verjaardag niet aangebroken.
 
Zondag 30 september:
En dan breekt de dag aan.
Een dag vol mooie momenten.
In de wetenschap dat ik ‘s middags via Face Time mijn lieve familie op visite krijg, voel ik me niet verdrietig, zoals mijn eerste veraardag hier.
Na onze wekelijkse kerkochtend, gaan we naar een door mij uitgekozen restaurantje om te lunchen met de familie Bohorquez.
Anamaria, Jamie en Jacob zijn een belangrijke familie voor ons hier. Dit bijzondere gezelschap dragen we warm in ons hart.
Het personeel sluit de lunch af met “Happy Birthday” gezang en een gratis dessert met kaarsjes erop voor mij.
Compleet verrast,  weet ik niet goed waar ik moet kijken als de overige restaurantgasten tot slot applaudisseren .
Het dessert gaat een keer de hele tafel rond en we nemen er allemaal een lekker hapje van.
 
Eenmaal weer thuis wordt door mij een feesttafel klaargemaakt en ik zet een grote doos in het midden.
Opgestuurd door mijn ouders, met bijdragen van mijn zussen en hun gezinnen.
Dit pakket is ruim een week geleden aangekomen en heeft onder mijn nieuwe bureau staan wachten tot dit moment.
Terwijl in Millingen aan de Rijn iedereen is aangeschoven voor appeltaart die daar klaarstaat, komen felicitaties en zang digitaal door.
Het is even proppen om iedereen samen in beeld te krijgen, maar de foto hieronder laat zien dat het toch is gelukt!
                                                          we missen op dit beeld: Sarah, Bente, Rik en Bram...zij hebben mij allen lieve appjes gestuurd!
 
Wat een hoop kaarten, cadeaus en theedoosjes komen er te voorschijn als we er allemaal bij zijn als de doos wordt uitgepakt.
Graag bedank ik ook bij deze iedereen die vanuit Nederland een kaart heeft opgestuurd, ook al kwamen sommigen pas na mijn verjaardag aan.
ouderwetse post blijft toch heel bijzonder!
 
Na dit Fees(t)time moment, komt een laatste groepje mensen aan.
Het moment voor De Hollandse Appeltaart ,met thee koffie en slagroom, is namelijk aangebroken.
En hoe kun je dit nog beter genieten als onder het gezelschap van......
Andere Nederlanders!
Het afgelopen jaar hebben we hier enkele Nederlandse mensen ontmoet, waarvan een vrouw me heeft geholpen met het trainen van onze hond Mex.
De appeltaart was erg welkom, dat bleek uit tweede stukken taart die op het bord werden genomen en vrij snel verdwenen!
Fijn om ook even in je eigen taal te praten en ook even te ‘roddelen’ over hoe anders de Amerikanen en de dingen in Amerika zijn ,dan in Nederland.
 
Van al deze peculiar things, hebben we enorm genoten.
En dat het niet ophield aan eind September, daarover in de volgende blog, part 2 meer.
Zo kwam er namelijk begin oktober nog een grote verrassingsdoos binnen en namen de kinderen aan bijzondere evenementen deel.
Wordt vervolgd....

Fotoalbum 25

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 

Schrijf reactie (3 Reacties)

Vorig jaar, ronde deze tijd, lazen jullie een blog over hoe we een vondelingetje in huis namen.
Onze hond Mex, nu al ruim een jaar met plezier en in topconditie bij ons, zat toen als hulpeloze pup te wachten langs de kant van de weg...op haar lot.

Het is zeker niet onze bedoeling of intentie hier een jaarlijks terugkerend ritueel van te maken?,
maar toch heeft het zo moeten zijn dat we weer een hulpeloos hondenwezen een goed thuis hebben gegeven.
Dit maal heeft Oli haar niet gevonden, maar heeft ZIJ haar weg naar ons gevonden.
 
Nee, ze is niet zomaar komen aanlopen op ons grondstuk.
Dat is namelijk niets uitzonderlijks hier in Florida en dat kan ieder hier zomaar overkomen.
Het plaatje hiernaast geeft aan hoe hier vaak wordt gesproken over het  bewust wel of niet nemen van een hond.

Ze is komen aanlopen bij een klant van Oli in Texas.
Deze familie heeft de mishandelde, genegeerde hond, liefdevol opgenomen, gevoed en is er direct mee naar de dierenarts geweest om haar te laten steriliseren, om te voorkomen dat er meer ongewenste honden worden voortgeplant.
Echter deze mensen wilden geen derde hond in huis....
Als niemand zich zou melden dan zou het asiel het eindstation gaan worden.
 
Al sinds langere tijd zijn Nele en Oliver weg en onder de indruk van het Pitbull ras: blue nose.
“Ooit wil ik hier graag zo’n hond hebben rondlopen”, heeft Oli herhaaldelijk gezegd.
En geregeld zocht hij op een soort lijst van asielhonden of er zo een tussen zat.

Graag zou ik nu willen weten welke gedachten er door jou heen gaan,
want toen ik het woord Pit Bull hoorde vallen in huis, dacht ik vrijwel direct...”niet gezellig!”
Nogal bevooroordeeld waren mijn uitingen daarop....
” O, echt, een pit bull. Dat klinkt niet bepaald aantrekkelijk!” “Die zijn toch erg aggressief en lelijk tegen anderen?”

Veel mensen delen deze gedachten met mij, tenzij je zelf waarschijnlijk ooit een pup liefdevol hebt grootgebracht.
Volgens Oli’s kennis klopte dit niet en inderdaad... het bleek dat ik er naast zat, .....gigantisch naast...
Het bleek dat mijn beeld gevoed was door negatieve verhalen en geluiden van anderen, maar daar kom ik zo nog op terug.

Oliver vertelde wel eens tijdens zijn trips tegen zijn klanten dat hij “op zoek” was naar zo’n hond, dus als ze iets wisten konden ze hem tippen.

En juist nu, nu we heerlijk met zijn allen onze balans hadden gevonden in de start van het tweede emigratiejaar, kwam via een textmessage op Oli’s telefoon, vergezeld van en een foto, de vraag of we een hond in ons gezin wilden opnemen.
Voor Oli een overduidelijke JA!!!
Maar ik moest overduidelijk nog even aan het idee wennen.
Onze balans zou vast tijdelijk “verstoord” worden, en het zou wel erg druk worden in onze beperkte woonruimte, maar toen ik hoorde dat ze anders naar een KILL-SHELTER zou gaan (gedood zou worden), kon mijn hart dat niet verdragen.
Natuurlijk was ze welkom!, dan maar sch**t aan verstoring van de balans, uiteindelijk zouden we die wel weer terug weten te vinden.

We hielden het wel nog even geheim voor de kinderen, toen we besloten hadden dat deze hond een plaats in ons gezin zou krijgen.
We wisten uiteraard niet of het tussen Oli en de hond zou ‘klikken’ en of hij hem daarom wel echt mee zou brengen.

Oliver had het bezoeken en ophalen van deze hond gecombineerd met een korte werktrip naar Texas.
Hij had haar ontmoet bij de farm in Dallas en gemerkt dat ze meteen naar hem toegekropen kwam.
Ze was onderdanig in haar gedrag, aanhankelijk en ze liep wat mank. Verder liet ze zich makkelijk aaien/strelen.
Zijn hart stond direct open voor dit arme beestje, een pup van 6 maanden.

 
Na een rit van 13 uur, vredig naast Oli op de voorzitting van de auto stoel te hebben gelegen,
arriveerde onze nieuwe hond in het ochtenduur.
Vanuit de auto deelde hij me mee dat ze in de nachtelijke rit erg fijn en rustig gezelschap was.
Ook deelde hij mee dat hij haar graag de naam BLUE wilde geven, vanwege het ras: Blue Nose.

 

Nu werd ik toch ook wel nieuwsgierig en daarom stond ik buiten al klaar om Oli en MISS B(lue) op te wachten.
Sowieso fijn om je man te mogen begroeten nadat hij terugkomt van een werktrip, maar deze keer was het wel heel bijzonder.

Toen de kinderen ‘s middags uit school kwamen, wisten ze nog van niets tot we het grondstuk opreden.

Zowel bij het arriveren van de hond in de ochtend als in bij de aankomst van de kinderen, is er wat gefilmd.
Ik heb getracht dit in een leuke korte impressie voor jullie bij elkaar te zetten, zie hieronder.

Een korte beschrijving van hoe de fysieke toestand was en deels nog is van Blue
 - Haar rechter voorpootje mist een nagel en er is een inmiddels geheelde wond te zien aan haar poot.
De vermoedens gaan er naar uit dat ze dit heeft opgelopen nadat ze ofwel van een truck is gesprongen of uit de auto is geworpen.
 - Haar huid vertoont een schimmelinfectie, opgelopen door langere tijd in de regen te zijn geweest.
Ook wel RAIN ROT genoemd. Dit zie je ook vaak bij paarden terug.
 - Ze is tot op haar ribben, veel te dun en haar spijsvertering was compleet overstuur.
Ze hield de eerste dagen van voor en achter niets binnen en op een gegeven moment was er zelfs bloed bij de ontlasting gezien.
Op naar de dierenarts dus.
 - Bleek dat het arme beestje van binnen helemaal vol parasieten zat.
Zo’n beetje alle wormen die honden kunnen krijgen, vond de dierenarts terug in de wormentest.

Op dit moment ondergaat Blue thuis alle behandelingen die ze moet krijgen om de parasieten uit te roeien en haar huid weer te herstellen.
Medicinale shampoo, antiobiotica-pilletjes en dagelijkse spuitjes oraal gegeven....ze doet het allemaal erg braaf mee.

Natuurlijk is door dit vele gezorg de balans ietwat ontregeld;)
Maar,  wat een dankbaar beestje krijgen we daar voor terug. Wat een liefde krijgen we over ons heen.
We dachten dat het knuffelgehalte dat onze Labrador en onze vondeling van vorig jaar nooit overstegen zu kunnen worden.
Werkelijk.
Blue weet beide honden samen te overstijgen met haar vriendelijkheid.

En zo kom ik terug op de vooroordelen die ik had.

Dezelfde avond dat Blue bij ons kwam, keken we als gezin op de bank samen naar hilarische filmpjes van Pit Bulls met baby’s.
Wat zijn deze honden ‘close’ met mensen en vooral met kinderen.
Deze informatie las ik ook terug op het internet.
Waar komt dan dat verkeerde beeld vandaan?
Wel, oorspronkelijk zijn Pit Bulls dus erg trouwe partners en geven ze de voorkeur aan mensen en vooral kinderen.
Als ze als pup ook wennen aan het samenzijn met andere honden, dan is dit ook geen probleem.
Zie de foto hiernaast. Al meteen de eerste dag gewend aan alle dieren om haar heen!
 
 

Echter...komt zo’n pup onder handen van een agressieve baas, of iemand wil bewust kwaad doen, dan reageren deze honden heel gevoelig op dat gedrag. Het is een hondenras met een extreem hoge gevoelssensoren en ze reageren daarom dus precies op het voorbeeld dat ze krijgen. Zo kunnen ze dus gebruikt worden, of beter gezegd, misbruikt worden, om mensen of dieren aan te vallen.

Wij zijn blij met deze lieve schat erbij.
Wij zijn blij dat we kunnen bijdragen aan het uit de wereld helpen van een vervelend vooroordeel dat mensen soms kunnen hebben ( ik ben er het bewijs van!).


En wist je dat dit niet het enige vooroordeel is waar ik onlangs ben tegenaan gelopen?

In een bijzondere Inspiratie van Rachel lees je over een andere ontmoeting die me heeft genezen van "angst " voortkomend uit een vooroordeel.

Kijk ook gerust in het album van deze blog. Je vind er foto's van onze nieuwe hond, maar ook wat andere foto's waarin de kleur BLUE ons heeft geinspireerd. Mooie blauwe kiekjes...daarvan vind je in Florida genoeg. Om te beginnen met de lucht....

Fotoalbum 24

 

Schrijf reactie (5 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in