×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

Tijd voor deze tweede blog, vind ik in het weekend waarin de vrouwen over het huis in Reddick heersen.
 
De mannen zijn een weekend in de buurt van Tampa en wonen daar een groot voetbaltoernooi bij.
Nelson en zijn team spelen daar wedstrijden, waarna ze aansluitend gezamelijk dineren en in een hotel overnachten.
Even een sportief uitje, vader-zoon band verstevigend terwijl moeder en dochter aan tafel zitten, ...druk aan het werk voor school en deze blog.
   
Ongeveer een week na ons laatste avontuur, waarbij jullie hebben kunnen lezen en zien hoe het met onze oprit is vergaan,
is de school voor Nele en Nelson weer begonnen.
Net als hun vrienden die ze mochten weerzien in Nederland, is het dagelijkse ritme van school en huiswerk weer een feit.
In deze blog lezen jullie dat studeren niet alleen voor de kinderen op het programma staat.
Op de een of andere manier studeert iedereen hier in huis op dit moment.
OK, behalve onze oude hond MO. Die is uitgestudeerd en mag genieten van zijn oude dag;)
Maar Mex, onze kleinste rakker, is wel met een intensieve studie begonnen! Daarover lees je verderop in de blog.
 
De meesten van jullie zijn ervan op de hoogte dat Nele is begonnen met de High school.
Voor haar uiteraard een spannende stap, maar ook voor ons als ouders.
Ze slaat een klas over en zit dus niet meer bij Nelson in de klas dit jaar.
Zal ze het aankunnen? Zal het niet te veel vergen van haar?
 
Natuurlijk hebben deze vragen onze mind bezig gehouden, maar we zagen ook dat Nele het als een uitdaging zag.
Vol vertrouwen hebben we de beide kinderen op de eerste schooldag achter gelaten en al meteen na die eerste schooldag wisten we en voelden we dat ze beiden op precies de juiste plek zaten.
Volle tassen met zware boeken werden bij het ophalen na de eerste dag op de achterbank gehesen en na enig geklaag over dat er al meteen HEEL VEEL huiswerk werd gegeven, kwamen beide kids toch met enthousiaste verhalen thuis.
 
Er werden boeken uitgestald op tafel, waarbij werd uitgekermd: “moet je kijken wat we moeten lezen dit jaar!”
En wij als ouders bekeken uiteraard al het nieuws waar de kinderen ons mee bedolven.
Net als vorig jaar, verheug ik me er persoonlijk op dat ik weer met de kinderen ‘ mee mag leren’.
Hoewel ze steeds meer zelfstandig kunnen als het gaat om Engelse teksten of begrippen, gaan ze toch weer een level hoger en dus is de stof ook weer wat uitdagender.
Het leercurriculum is weer heel rijk voor beiden.
Omdat het stof is die ik op school nooit heb ontvangen in deze vorm, voel ik me ook weer een beetje student.
 
Nelson is inmiddels met zijn klas gestart met het lezen van een boek,  waarvan de auteur een Nederlandse dame uit Haarlem is die de tweede wereld oorlog heeft overleefd. Onder welke barre omstandigheden, leest hij in het boek:
The Hiding Place van Corrie ten Boom.
Hij voelt zich vereerd als hij in de klas alle Nederlandse woorden mag uitspreken die voor zijn klasgenoten en leraar nogal een uitdaging zijn (zoals: de  Barteljorissstraat  )
Dit is de manier waarop de school het aanpakt. Ze vertellen niet zomaar over een ingrijpende gebeurtenis uit de geschiedenis.
Ze lezen er samen over vanuit het gezichtspunt van iemand die er zelf bij was.
Ze ervaren iets vanuit het bewustzijnsperspectief van een ander.
Dit gaat onder je huid zitten en op deze wijze leer of onthoud je veel meer van een bepaald onderwerp.
Dat heb ik in de zomervakantie ervaren toen ik dit boek zelf heb gelezen...je reflecteert hierdoor meer op je eigen leven en kunt de dingen veel beter in persectief plaatsen.
Zo zei ik tegen Oli toen ik het boek uithad: " Wij hebben nooit meer het recht om te klagen in deze huidige tijd!"
   
Met kinderen die school nooit echt als hun favoriete of zinvolle tijdsbesteding zagen,
vinden we het wel een opmerkelijke omslag dat ze beiden zijn gefascineerd door de lesstof en de wijze waarop wordt lesgegeven.
Ze komen er uit zichzelf thuis vaak op terug. Tegenwoordig gaat er geen avondmaal voorbij of we praten wel over nieuwe inzichten.
Bijna dagelijks is er een rubriek: “Wist je dat-jes” bij gekomen als we natafelen.
            Enkele wist-je-datjes van onderwerpen die ons op dit moment boeien, delen we met jullie onderaan deze blog.
 
Daarnaast merken we ook dat Nele de fase van: “ Kom maar op, ik hou wel van een goede discussie” is binnen getreden.
Misschien ligt dat enerzijds aan de leeftijd, maar we denken ook dat de Highschool daar een bijdrage aan levert.
Elke vrijdag wordt namelijk de normale lunchtijd van een half uur verlengd naar een uur en een kwartier.
Dit wordt dan “ Lunch-discussie-tijd” genoemd. Hiervoor lezen ze elke week een bepaald artikel waarover ze met elkaar filosoferen en debatteren.
Soms verlaten ze ook de schoolcampus en gaan dan met hun leraar ergens buiten school in een restaurantje lunchen om daar te discussieren met elkaar.
Deze discussie-thema"s hebben altijd iets te maken met “bewustwording over jezelf/ zelfstudie”.
Omdat dit weer een onderwerp op zich is, lees je daarover meer in Inspiratie van Rachel.
 
En terwijl Oliver in afwachting is van de procedure of hij wordt aangenomen tot de Universiteit om voor dierenarts verder te gaan studeren, heeft hij alvast andere boeken gepakt om het gevoel van studeren weer op te pakken.
De foto hiernaast zegt genoeg over het onderwerp waar hij zich op het moment in aan het verdiepen is!
Na het afleggen van een theoretische test en met de goedkeuring van een arts die Oliver's gezondheid de status 'startklaar' moet gaan geven, kan hij de lucht in. Uiteraard houden we jullie hiervan op de hoogte!
Maar het zal voorlopig even duren voordat deze twee dikke pillen zijn doorgewerkt en uitgebladerd....
 
 
Wie ook een tijdje nodig heeft om iets te studeren totdat een bepaalde prestatie geleverd kan worden is Mex!
Maar eigenlijk bedoel ik ook mijzelf daarmee.
Voordat we naar Europa kwamen deze zomer, ben ik met Mex een agility training gestart.
Dit is een gehoorzaamheidscursus waarbij ze diverse hindernissen moet leren passeren.
Je hebt het vast wel eens gezien.
Honden die door tunnels rennen en over een wipwap gaan, over hekjes springen en moeten zigzaggen door stokken die in de grond staan.
Dit is een intensieve training voor haar, maar ook ik ben na een half uurtje intens bezweet en bek-af.
Bovendien is het heel wat voor mijn vergeetachtiger wordende “midlife”-brein die ineens wordt blootgesteld aan “onthouden-concentratie-snelheid-waarnemen en logisch redeneren bij dit nieuwe spelletje.
Behalve dat al dit gestudeer nieuwe paden en verbindingen legt in onze hersenen, maakt dit leren ons blij!
Iets nieuws leren, geeft je altijd weer het gevoel dat je iets hebt gemeesterd.
Dat je weer wat slimmer, wijzer of krachtiger bent geworden. zo blijven we actief deelnemen aan het leven.
Nee.... zo af en toe even uit je comfort zone is helemaal niets verkeerds...
 
Hieronder zijn dan de wist-je-datjes die we met jullie willen delen.
Nele en Nelson delen beide iets over onderwerp: 'waar komt de mensheid vandaan'.
Nele gaat daarbij helemaal terug in de evolutie, terwijl Nelson het in de klas op dit moment heeft over de eerste bevolking in wat nu Europa is.
Oliver deelt wat over het onderwerp vliegen (in de lucht) en over paardenmest.
Ikzelf sluit af met een weetje over de Agility training.
 
* Nele: wist je dat wij als mens afstammen van de groep halfaapjes genaamd: Prosimians.
Zij liggen in de lijn van evolutie het verst van de mens af, maar droegen wel kenmerken van de anatomie en het gedrag van de huidige mens in zich. Je ziet zo'n halfaapje hiernaast op de foto.
 
* Nelson: wist je dat de eerste mensen in Afrika leefden, en vandaar uit mensen zich hebben verspreid over de rest van de wereld? De mensen die daarna het huidige Europa en het huidige Oostcontinent hebben bezet, worden Indo Europeanen genoemd. Het schijnt dat zij allen eenzelfde taal spraken, het proto-indo-europeaans. Vandaar hebben zich verschillende talen ontwikkeld.
verder wil Nele daar nog aan toevoegen dat alle blanke mensen van zwarte mensen afstammen. met andere woorden: de eerste Europeanen waren voornamelijk donker van huidskleur.
 
* Oliver: Wist je dat bij het vliegen de meeste ongelukken gebeuren bij het starten of het landen?
Maar 2% van de ongelukken gebeurt in de lucht, tijdens het vliegen!
 En wist je dat in de staat Pensylvania, paardenpoep gemengd met stro heel graag wordt verkocht aan champignon/paddestoelkwekerijen? Het schijnt een uitstekende bodem te zijn voor paddenstoelengroei.
 
* Rachel: Wist je dat een agilityparcours maar tussen de 30 en 50 seconden duurt voor een hond om af te leggen,
maar dat de hond er ruim drie kwart jaar over doet om een parcours te leren?
We zijn dus nog niet zo maar klaar voor een wedstrijdje!
Alleen het zigzaggen door stokken heen duurt al een half jaar om dit in het systeem van de hond te krijgen!
We hopen dat jullie onze studieweetjes leuk en interesant vonden! En? wist je ze allemaal al?
Dan daag ik je uit om ( na het bekijken van het fotoalbum hieronder), de inspiratieblog te openen.
Deze begint met een testvraag...eens kijken of je daar het antwoord ook op weet!!

Fotoalbum 23

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.
 
Schrijf reactie (1 Reacties)

 
Na een goede vlucht, grotendeels vol met mensen die Florida als vakantiebestemming hebben, zijn we weer goed aangekomen in ons thuisland.
Persoonlijk voelt het nog een beetje vreemd om het ons thuisland te noemen, aangezien we hier pas een jaar hebben mogen wonen…. MAAR, voor het eerst mochten we ons aansluiten in de rij van legale inwoners in plaats van die van toeristen, met het gevolg dat we binnen een minuut of 10 door de douane heen waren in plaats van de wachtrij van een uur.
 
Al vanaf dat we op de trein stapten in Nijmegen begon het terugkijken op een geweldig leuke en rijke tijd in Neder- en deels Duitsland.
Afscheidstranen vulden ongeveer de eerste 5 tot 10 minuten van de treinreis, waarbij ieder gezinslid heel goed begreep dat we elkaar even in stilte en met rust moesten laten om dit tijdelijke afscheid te verwerken. Eenmaal in de tumult en de voorwaarste energie op Schiphol waren de ergste emoties als een wolk weggedreven en waren er weer andere vooruitzichten aan de horizon.
De kinderen spraken erover hoe zeer ze weer uitkeken naar het weerzien van ons vee en de vrienden die we in Florida achter hadden gelaten.
Maar wat vooral bovenaan stond in het rijtje van gemiste dingen waren wel onze geklimatiseerde vertrekken in de Mobile Home.
We dachten namelijk wel wat verkoeling te vinden in Europa, maar Vadertje Zon dacht daar anders over. Slapen in een verhit Nederland zonder airco in huis deed ons herbeleven hoe we zonder stroom zaten na hurricane Irma en toen tijdelijk geen airco hadden. Gelukkig hadden we in Nederland wel stroom om een ventilator draaiende te houden.
 
Het voelde goed om de vertrouwde omgeving van palmbomen langs de snelweg weer te zien. En het landschap oogde zo ongelooflijk groen!
Lang leve de dagelijkse tropische regenbuien hier. We hadden namelijk de vergeelde grassen en de dorre akkervelden nog op ons netvlies.
Ook leek op sommige plekken in Nederland, met oranje -bruin gekleurde bomen en blaadjes de herfst al te zijn begonnen.
Een groot contrast met waar we nu weer tegenaan kijken.
De heuphoge bananenplantjes die we achterlieten in de maand juni, leken wel geexplodeerd. Boven ons hoofd uitgegroeid prijken ze naast het terras.
IMG 3199
Een typische tropische regenbui met fiks onweer kregen we ook op ons dak toen we terugreden van het vliegveld.
Koffers achterin de truck uiteraard kletsnat (gelukkig bleef de inhoud droog;).
De oprit was bijna in zicht toen Oli ons waarschuwde voor wat daar te wachten stond. Oli was namelijk al een paar weken eerder terug gevlogen vanwege werk en had gezien wat al die regenval had gedaan.
Hij zei: " Houd je goed vast....
we zullen onze oprit met high speed af moeten leggen omdat…. de vele regen er namelijk voor heeft gezorgd dat er een flinke modderpoel is komen te staan op onze oprit.
Ergens in de buurt was een vijverplas overstroomd en een aantal aangrenzende buren hadden daar wateroverlast van.
Dagdromend dacht ik aan de tegenstrijdigheden op aarde. Hier hebben we meer dan water genoeg, waar de boeren in Europa op dit moment maar wat blij mee zouden zijn.
Maar goed....de modderpoel…
Zouden we niet met een grote vaart door die plas heen gaan, dan zouden we niet ver komen.
En zo zorgde de oprit opnieuw voor een avontuurlijke, hobbelige start in ons tweede jaar hier.
En al racend, ogen dichtknijpend, crossend door de plas vroeg ik me af...welke avonturen staan ons nu toch weer te wachten in hoofstuk 2 van dit emigratieverhaal?
 
Nu is onze oprit niet bepaald kort, naar Nederlandse maatstaven;), dus hebben we even moeten sparen om de oprit te gaan laten fixen.
Tot die tijd moest onze truck dan maar al die hobbels en dat modder trotseren.
Nu, we hebben dan wel een truck die veel aankan, maar niet snel na onze aankomst zou toch het onverhoopte gebeuren....
 
Op de tweede dag hadden we de honden net van hun vakantieverblijf opgehaald (arme beesten…met high speed door de modderspetters en hobbels&bobbels). We waren blij dat we weer goed door de oprit heen waren gekomen.
Maar we hadden nog geen boodschappen gedaan en dus gingen we weer met cross-speed door die enorme waterige modderkuil.
Wederom spannend, maar...Hoera, weer geluk(t)! Elke keer voelde het aan alsof we op Jeep Safari waren.
 
Een uur verder en dankbaar op de weg terug naar huis met vier zeer volle tassen en een zware doos met 4 gallons water, was het inmiddels donker.
(een verschil met Nederland...hier is de zon rond half negen 's avonds al weer onder)
Bovenaan de oprit aangekomen, grepen we de handels al vast,  inmiddels uit automatisme...en.....had ik nog wat zorgen om de eieren....
Maar enkele seconden later hadden we andere zorgen.
Halverwege de kuil kwamen we vast te zitten….. in het donker, met alle boodschappen op de achterbank. Ettellijke pogingen waarbij de wielen zich alleen maar meer dieper in het slijk draaiden, bleken niet echt vooruitgang te boeken en dus zwaaide Oli de spreekwoordelijke witte vlag. We gingen over op plan B. Aangezien Oli de enige was met cowboyboots aan en wij allen gympen aan de voeten hadden, nam hij ons om de beurt “Huckepack”- op de rug - om ons naar het droge stuk te brengen. Daarna kwam hij lief alle boodschappentassen aangeven. In total 10 keer heen en terug door de modder in het donker.
Even stelde ik het me voor alsof ik het van bovenaf zag gebeuren, of alsof je naar een film kijkt waar je hartelijk om moet lachen als dit iemand anders overkomt. En ergens had het ook wel iets hilarisch…
 
Met het zaklampje van de telefoon aan en op de zanderige weg voor ons gericht, veel te zware boodschappentassen die in onze vingers sneden lieten ons af en toe  pauzeren om de armen en handen te laten rusten. Ja, dan kom je wel tot het besef hoe fijn het is als een auto je ook echt van A naar B brengt.
Gelukkig had Oli na binnenkomst al meteen een kennis geregeld die de truck de volgende ochtend eruit kon slepen.
En na dit avontuur zou het werk aan de oprit dan eindelijk beginnen. Dezelfde man die de truck eruit sleepte, coordineerde ook de 8 vrachtwagenladingen zand en de 12 ladingen limestone. Hij zelf verdeelde het geheel met een shovel en een wals.  !God bless Danny!  Hij heeft fijn werk geleverd:)
Helaas kwam ook de vrachtwagen een keer vast te zitten met het achterwiel en was het nog een riskante actie om deze er weer uit te krijgen.
De foto’s hieronder in het album geven onder andere een indruk van het opritavontuur.
 

Fotoalbum 22

Nou…we zijn er weer. Hoofdstuk 2 is begonnen.
Terug in het land van onbegrensde mogelijkheden, waarin men altijd klaar staat om elkaar te helpen. We hebben het weer eens aan den lijve ondervonden.
We genieten nog even van wat vrije dagen voor school weer begint.
Zoeken wat verkoeling in het prachtige Rainbow Springs park met het kraakheldere bronwater  en de vele schaduwrijke bomen.
Treffen vrienden en bekenden weer in de kerk en bij hen thuis.
We delen her en der wat meegebrachte Hollandse souverniertjes uit,  en smullen van de Hollandse kazen die meemochten in de handbagage.
Helpen ook een handje mee op school om alles weer startklaar te krijgen voor het nieuwe schooljaar dat van start gaat op 15 augustus.
en tot slot...een nieuwe hangmat zorgt voor een klein schaduwparadijsje tussen de palmbomen, waar ik graag mijn gedachten laat gaan over het schrijven van deze blog en inspiratie krijg voor de column: Inspiratie van Rachel.

 

Schrijf reactie (2 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in