Zoals de titel van deze blog al aangeeft, hebben jullie even wat geduld moeten opbrengen voor een update via een nieuwe blog.
 
Maar het woord patience (geduld)  is op veel meer facetten van ons (en waarschijnlijk ook jullie) leven van toepassing.
Terwijl heel de wereld collectief wacht op beterschap, herstelling en genezing van het Covid virus, zijn er ook zo persoonlijke struggles waar ‘geduld hebben’ van toepassing is.
 
In deze blog lees je over onze persoonlijke gedulds-testen (is dat een woord?) in combinatie met de vorderingen van onze woonplek.
Behalve dat we GEDULDIG hebben gewacht tot President Trump EINDELIJK van het toneel verdween, waren en zijn er nog vele andere zaken die om 'patience' vroegen

Zo zijn we in ons gezin allen het vorige jaar geindigd en het nieuwe jaar begonnen met het Covid virus.
Net nadat de keukenkastjes waren geplaatst op 23 december en kerst + Nelsons verjaardag achter de rug waren, begonnen de eerste verkoudheids symptomen te verschijnen in huize Dicks.
De enige die er met zeer weinig symptomen vanaf is gekomen, was onze jarige job.
 
 

 

De dagen na zijn verjaardag klonk zijn keel wel wat schor,
maar we hadden al snel door dat dit eerder te maken had met de zogenaamde ‘voice-cracks’.
Ook wel bekend als “ de baard in de keel krijgen”.
Eindelijk waren daar de eerste tekenen van een fase waarop Nelson in 2020 lang op heeft gewacht dat dit EINDELIJK zou gebeuren (jawel...een persoonlijk puntje van geduld voor Nelson).
 

Onze zoon groeit bijna aan me voorbij.  

Hij wordt een boom van een kerel;) 

Ik denk dat degenen die ons de eerst volgende keer in Nederland voorbij zien komen, het feit gaan inzien dat onze jongste telg NIET MEER DE KLEINSTE van het gezin is.
Dat was wel anders toen we naar Amerika vertrokken!
Regelmatig staat hij rug aan rug met zijn zus om te kijken of hij haar al heeft ingehaald...
 
Om nog even bij Nelson te blijven...deze fijne knul heeft de afgelopen maanden zijn liefde voor de golf sport ontdekt.
Naast voetbal spelen, is hij nu ook regelmatig met zijn vader op ‘het green’ om 18 holes te spelen.
In september en oktober mocht hij voor het High School team spelen,  waar hij echt de smaak te pakken kreeg.
Maar ook deze sport vroeg vooral in het begin -je raad het al- veel GEDULD om de slag te pakken te krijgen.
 
Daarnaast werd Nelson twee keer voor een quarantaine periode van 14 dagen naar huis gestuurd van school.
Gezond en wel als hij was, hij kon een risico zijn omdat hij dichtbij iemand in de klas had gezeten die positief getest was op het virus.
 
De derde quarantaine  periode viel voor het grootste gedeelte in de kerstvakantie en was omdat we zelf ziek waren.
 
Opnieuw vroeg dit om geduld, omdat het voor Nelson betekende dat hij ook niet mee mocht doen aan de naschoolse sporten.
Geen trainingen, geen wedstrijden!
We hebben maar het beste van zijn -thuis blijf tijd- gemaakt door hem aan te melden voor de online cursus theorie voor zijn studenten rijbewijs.
Daar had hij nu immers mooi tijd voor!
 
Zodra kinderen hier 15 jaar worden, mogen ze het theorie examen doen, na een uitgebreide online cursus.
Slagen ze hiervoor, dan krijgen ze het studenten rijbewijs en mogen ze gaan oefenen met rijden onder begeleiding van één van de ouders.
 
Zo “cruist” Nele (bijna 17! alweer) al sinds een paar maanden ALLEEN over de wegen.
Ook heeft ze sinds kort een pas waarmee ze de auto op de studenten-parkeerplaats van de High School mag parkeren.
 
Vooralsnog delen Nele en ik een auto samen.
Onze dochter heeft geluk dat ik zoveel aan het huis aan het renoveren ben, dat ik niet vaak van het erf af hoef.
Daarnaast gun ik het haar dat ze veel oefen ervaring in het rijden opdoet.
Maar er zal een tijd gaan komen dat een extra autootje toch wel praktischer word.
Het is in elk geval heerlijk dat ik de kinderen samen op pad kan sturen voor boodschappen.
Elk tochtje dat ze zelf mag maken word uiteraard erg begroet (en het liefst gecombineerd met donuts halen bij de drive through van Dunkin Donuts!)
 
Onderwijl de kinderen dus in een prima vel zitten, zit ik dat de laatste tijd wat minder.
Het werken in het andere huis is fysiek goed te voelen en HET GEDULD dat we bij diverse zaken moeten opbrengen is een ware test.
Dat maakt het velletje soms wat dun en prikkelbaar.
Rustig blijven ademen.....dat helpt. (en soms ook even lekker schreeuwen)
 
Zo werd ons tot drie keer meegedeeld dat de levering voor apparatuur in de nieuwe keuken (besteld in November via de gigant Wayfair) moest worden uitgesteld. Toen we het bericht voor de derde keer lazen, heb ik toch maar even telefonisch contact opgenomen omdat we het gevoel hadden dat we ‘aan het lijntje’ werden gehouden.
Na dit telefoontje met vriendelijke doch directe toon van mijn kant, bleek dat het in plaats van Maart TOCH eind Januari bezorgd kon worden. (????????!!)
Rustig blijven ademen...
 
Via een andere firma was ondertussen al wel het electrische kookveld gearriveerd.
Maar toen we de doos openden...je raad het al, zagen we een behoorlijke kras op een van de kookvelden.
Ook daar moest mee worden getelefoneerd.
Ik weet niet hoe dat in Nederland zo is, maar alle service-desks zijn erg traag op het moment in het reageren vanwege onderbezetting (Covid).
Zo gaat er al gauw weer een week voorbij waarin er niets gebeurt.
Rustig blijven ademen...
 
En dan is er nog Ram....
We zijn nog steeds heel blij met zijn vriendelijke en goede hulp...maar duidelijk communiceren is niet zijn sterkste kant.
Gelukkig staat hij open voor opbouwende kritiek van mijn kant en probeert zijn best te doen beter te communiceren!
Hoe mooi is dat. 
Echter ...met de electricien, die hij zelf had ingehuurd voor de bedrading in het huis, was hij blijkbaar toch weer in de fout gegaan.
 
Nu het keukeneiland was geplaatst en alle bedrading via het beton onder de vloer naar het eiland was geleid...was toch de sterkste stroomkabel VERGETEN die ervoor moet zorgen dat we op het eiland kunnen koken.
Tja, met de vloer dichtgestort , betegeld en al...stond Ram daar toch even met zijn hand in het haar.
Hij was van mening dat hij dat had gecommuniceerd naar de elektriciën.
De elektricien (nee hoofdschuddend) dacht dat er langs de muur gekookt zou worden.
En temidden van dit voorval stond ik...rustig ademend.... te bedenken dat dit niet mijn probleem was.
Zij moesten het maar oplossen.
En dat staat deze week te gebeuren!
 
Gelukkig was er ook iets dat WEL goed lukte!
Oliver en ik waren het namelijk snel eens over een mooi granieten keukenwerkblad dat met een zeer vlot proces op succesvolle wijze werd geinstalleerd.
We zijn erg blij met het resultaat. Je ziet het op de foto's in het album onderaan.
 
Ik ben benieuwd hoeveel geduldsproeven (ah...ik heb het juiste woord gevonden!) ons nog te wachten staan.
Oliver is heel ambitieus begonnen aan het leggen van een nieuwe houten vloer in (5!) kamers.
En ik heb nog heel wat oude lijmresten weg te krabben voordat de vloer overal kan komen te liggen.
 
We zijn blij dat we een gezin zijn dat een oogje blijft houden op elkaar als het op welbevinden aankomt.
Zowel de kinderen als Oli voelen het goed aan als ik even 'mijn space' nodig heb om te ontladen of te relaxen.
En andersom is dat uiteraard ook het geval.
We steunen elkaar door dik en dun en communiceren duidelijk onze 'wants en needs'.
 
De regelmatige facetime belletjes met familie of vrienden helpen ook!
 
Tot slot heb ik ook steun van de woorden op ons krijtbord dat in de cottage  aan de keukenmuur prijkt.
Iets dat ik overigens iedereen kan aanraden, die door een uitdagende periode heen gaat (of herstellende is van Covid)!
 
Ik wens jullie veel geduld met waar jullie doorheen slaan
en ondertussen...
Do more of what makes you happy!
   

 

 

 klik op de foto hieronder om het hele album te bekijken.

 
 
 
 

 

Schrijf reactie (6 Reacties)

 
Om jullie nieuwsgierigheid te bevredigen? is hier een blog met updates rondom onze nieuwe woonplek.
En dan uiteraard met name over het huis dat een grote renovatie ondergaat op dit moment.
De vorige blog ging meer over het aankomen en landen op deze prachtige woonplek.
Het lijkt wel of er na deze aarding en met de start van de renovatie ook iets met ons gebeurt.
Daarover straks meer.
 
Een betere tijd hadden we eigenlijk niet kunnen uitkiezen om te verhuizen en te renoveren.
Allereerst, vanwege de Corona situatie.
Er is en was wat minder (sociaal) contact met de buitenwereld, dus werken aan het huis is daardoor een fijne afwisseling of afleiding van het eenzame gevoel van isolatie dat ons soms bekruipt.
Ten tweede...in huis is het heerlijk koel door de airconditioning.
De zomertijd is niet echt de meest ideale tijd om buiten te zijn vanwege de vochtigheid en de tropische regenbuien.
Binnen werken is juist dan een uitkomst!
 
   
 
Vanaf Juli j.l is Ram Jaimungal door ons ingehuurd als constructeur.
Deze lieve man, die van oorsprong afkomstig is uit Trinindad en Tobago, nam de uitdaging aan om ons te ondersteunen bij het project ‘home improvement’. Op aanraden kwam Ram bij ons binnen en gaf een fijne indruk van iemand die het hart op de goede plaats heeft zitten.
 
Hij was voor ons een nieuw persoon en wij uiteraard ook voor hem, dus dat vroeg om een fase van ‘aftasten’, kennismaken.
We zagen al gauw dat Ram zijn werk met passie benaderd, echter er ook de tijd voor neemt.
Én dat hij graag een praatje houd wanneer we hem zijn thermosbeker met koffie overhandigen.
Dat is natuurlijk gezellig, maar wij hebben stiekem toch ook de mentaliteit van ‘aanpakken en doorwerken‘ in ons systeem zitten.
We zijn nu al een poosje op weg met hem en zijn tevreden over het werk dat hij levert, ook al gaat het misschien wat langzamer dan we in eerste instantie dachten dat het project zou duren.
 
Innerlijk ongeduld komt soms naar boven, verborgen verwachtingen plagen zo hier en daar de mind.
De uitspraak van Oli: ‘dit is geen sprint, maar een marathon’ (zie vorige blog) herhaal ik dan ook regelmatig van binnen,
vergezeld van een diepe, kalmerende ademhaling.
 
De stoffige fase van al het sloopwerk is gelukkig achter ons, dus kan er nu gewerkt worden aan de opbouw.
Het werk dat Ram tot nu toe achter zich heeft is in chronologische volgorde:
  • Afbreekwerk van de keuken en (bij)keukenvloertegels (wij hebben zelf de oude keuken verwijderd en de kastjes gebruikt voor een paar kampvuurtjes ;)
  • Afbreekwerk van de badkamers (er waren 2 badkamers oorspronkelijk)
  • Doorbreken van muren om een derde badkamer te creeren
  • Afvoerbuizen leggen en vernieuwen
  • Stukken beton uitbikken waar grote scheuren zaten in de vloer, deels de fundering verstevingen in de keuken.
  • Waterleiding en electriciteitleiding leggen in de keuken voor een te creeren kookeiland.
  • Schilderen van de keuken, bijkeuken en plafonds (dit wilden we eigenlijk zelf doen, tot Ram aanbood om het met het schilderpistool te doen dat vele malen sneller zou gaan. Hij zou ons niets extra’s berekenen hiervoor, dus lieten we dit graag aan hem over)
  • Nieuwe vloer gelegd in de keuken en bijkeuken.
Naast dit werk kwam er via Ram een electricien om de nieuwe verlichting en bedrading hiervoor in orde te maken.
Ook zijn alle oude stopcontacten en lichtschakelaars vervangen door nieuwe.
 
Ondertussen zijn we met een handelaar in keukenkastjes aan de slag gegaan met het ontwerp van een nieuwe keuken.
Op het moment van schrijven wachten we op de offerte, zodat we daarna over kunnen gaan op het bestellen van ‘de cabinets’.
 
In deze wachttijd, schilderen we muren en plafonds waar we Ram niet in de weg lopen en is er ook nog genoeg te doen aan de buitenkant van het huis.
Niet te vergeten, het gras groeit met al de zomerse regenbuien in versneld tempo, dus zitten we regelmatig ombeurten op de grasmaaier om de velden te kortwieken.
 
Ach, konden we jullie allemaal maar hier naar toe halen onder het motto: ‘vele handen maken licht werk’.
Dan was het project vast al afgeweest !
Toch heeft dit langzamere tempo naast een ietwat ‘pijnijke tint’ ook wel iets heel moois.
 
  • Je geniet van elke kleine of grote verandering die te zien is na een werkdag.
  • We nemen de tijd om de volgende stap bewust te voelen in plaats van doorjagen.
  • Er worden (tot nu toe) geen fouten gemaakt.
  • We leren onze mindset te veranderen van : We work hard, naar We work with love                                                                                        (wil je hier een inspirende korte video over bekijken klik hier!)
 
Bij zo’n groot en wat langduriger project als dit, word er niet alleen materieel gezien maar ook energetisch gezien heel wat in gang gezet!
De verbouwing, in combinatie met het dagelijkse schoolleven dat we weer hebben opgepakt, maakt dat lichaam en geest worden getest aan grenzen.
Wij allen lijken ook wel “een renovatie” te ondergaan.
 
Oli en ik omdat we de midlife aan het passeren zijn.
Nele en Nelson omdat ze zich volop door de tienerfase heen bewegen.
 
Een fase waarin van ons gevraagd word extra goed voor ons “persoonlijke huis”, (ons lichaam wel te verstaan ), te zorgen.
 
Net zoals de verbouwing op het grondstuk, doen ook wij afstand van oude dingen.
Gaat de bezem eens flink door het spreekwoordelijke huis om oude gedachtepatronen uit het brein af te stoffen, en word er gesorteerd wat er nog bruikbaar is, waardevol of wat echt aan vervanging toe is.
Voor een tiener kan het soms dan echt een stoffige boel zijn van binnen, lastig om helder te zien waar het heen gaat in het leven...
Voor de midlifers onder ons is het niet veel anders.
Ook daar kan het thema onzekerheid  en verwarring ineens weer een ding zijn.
(Ik weet zeker dat er nu een paar lezers herkennig voelen en met hun hoofd bevestigend zitten te knikken!)
 
De hormoonhuishouding staat op zijn kop en doet zijn best om alles voor te bereiden voor een nieuwe levensfase waar we onze balans weer hopen terug te krijgen.
Een levensfase waar we rustig kunnen neerdalen en in een heerlijke nieuwe opgeruimde ruimte meer helder dan tevoren aanwezig kunnen zijn.
Home improvement in de meest brede zin van het woord zou je kunnen zeggen, is in huize Dicks momenteel a big deal!
 
Nawoord : wat ik helemaal vergeet naast alle verbouwingsperikelen in huis , is dat Oliver onlangs een niet te onderschatten "mond-verbouwing” heeft moeten ondergaan. Over afstand doen van wat niet meer bruikbaar is gesproken... drie tanden en kiezen hebben zijn gebit al verlaten.
En er zijn nog enkele plekken in zijn mond die deskundige hulp nodig hebben.
Al deze ingrepen maken dat we helaas geen nieuwe meubels meer kunnen financieren:(
Dus...sponsors graag!!
Grapje hoor...maar je man na de behandeling (letterlijk!) moeten ondersteunen en een paar dagen pijn te zien lijden dat was geen grapje!
In middels gaat het weer goed met hem en wacht hij zijn tijd af tot hij in December eigenaar gaat worden van een paar implantaten.
 
Klik hier om de renovatie vorderingen te bekijken.
IMG 7728JPG
 

 

Schrijf reactie (4 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in