×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 
Na een goede vlucht, grotendeels vol met mensen die Florida als vakantiebestemming hebben, zijn we weer goed aangekomen in ons thuisland.
Persoonlijk voelt het nog een beetje vreemd om het ons thuisland te noemen, aangezien we hier pas een jaar hebben mogen wonen…. MAAR, voor het eerst mochten we ons aansluiten in de rij van legale inwoners in plaats van die van toeristen, met het gevolg dat we binnen een minuut of 10 door de douane heen waren in plaats van de wachtrij van een uur.
 
Al vanaf dat we op de trein stapten in Nijmegen begon het terugkijken op een geweldig leuke en rijke tijd in Neder- en deels Duitsland.
Afscheidstranen vulden ongeveer de eerste 5 tot 10 minuten van de treinreis, waarbij ieder gezinslid heel goed begreep dat we elkaar even in stilte en met rust moesten laten om dit tijdelijke afscheid te verwerken. Eenmaal in de tumult en de voorwaarste energie op Schiphol waren de ergste emoties als een wolk weggedreven en waren er weer andere vooruitzichten aan de horizon.
De kinderen spraken erover hoe zeer ze weer uitkeken naar het weerzien van ons vee en de vrienden die we in Florida achter hadden gelaten.
Maar wat vooral bovenaan stond in het rijtje van gemiste dingen waren wel onze geklimatiseerde vertrekken in de Mobile Home.
We dachten namelijk wel wat verkoeling te vinden in Europa, maar Vadertje Zon dacht daar anders over. Slapen in een verhit Nederland zonder airco in huis deed ons herbeleven hoe we zonder stroom zaten na hurricane Irma en toen tijdelijk geen airco hadden. Gelukkig hadden we in Nederland wel stroom om een ventilator draaiende te houden.
 
Het voelde goed om de vertrouwde omgeving van palmbomen langs de snelweg weer te zien. En het landschap oogde zo ongelooflijk groen!
Lang leve de dagelijkse tropische regenbuien hier. We hadden namelijk de vergeelde grassen en de dorre akkervelden nog op ons netvlies.
Ook leek op sommige plekken in Nederland, met oranje -bruin gekleurde bomen en blaadjes de herfst al te zijn begonnen.
Een groot contrast met waar we nu weer tegenaan kijken.
De heuphoge bananenplantjes die we achterlieten in de maand juni, leken wel geexplodeerd. Boven ons hoofd uitgegroeid prijken ze naast het terras.
IMG 3199
Een typische tropische regenbui met fiks onweer kregen we ook op ons dak toen we terugreden van het vliegveld.
Koffers achterin de truck uiteraard kletsnat (gelukkig bleef de inhoud droog;).
De oprit was bijna in zicht toen Oli ons waarschuwde voor wat daar te wachten stond. Oli was namelijk al een paar weken eerder terug gevlogen vanwege werk en had gezien wat al die regenval had gedaan.
Hij zei: " Houd je goed vast....
we zullen onze oprit met high speed af moeten leggen omdat…. de vele regen er namelijk voor heeft gezorgd dat er een flinke modderpoel is komen te staan op onze oprit.
Ergens in de buurt was een vijverplas overstroomd en een aantal aangrenzende buren hadden daar wateroverlast van.
Dagdromend dacht ik aan de tegenstrijdigheden op aarde. Hier hebben we meer dan water genoeg, waar de boeren in Europa op dit moment maar wat blij mee zouden zijn.
Maar goed....de modderpoel…
Zouden we niet met een grote vaart door die plas heen gaan, dan zouden we niet ver komen.
En zo zorgde de oprit opnieuw voor een avontuurlijke, hobbelige start in ons tweede jaar hier.
En al racend, ogen dichtknijpend, crossend door de plas vroeg ik me af...welke avonturen staan ons nu toch weer te wachten in hoofstuk 2 van dit emigratieverhaal?
 
Nu is onze oprit niet bepaald kort, naar Nederlandse maatstaven;), dus hebben we even moeten sparen om de oprit te gaan laten fixen.
Tot die tijd moest onze truck dan maar al die hobbels en dat modder trotseren.
Nu, we hebben dan wel een truck die veel aankan, maar niet snel na onze aankomst zou toch het onverhoopte gebeuren....
 
Op de tweede dag hadden we de honden net van hun vakantieverblijf opgehaald (arme beesten…met high speed door de modderspetters en hobbels&bobbels). We waren blij dat we weer goed door de oprit heen waren gekomen.
Maar we hadden nog geen boodschappen gedaan en dus gingen we weer met cross-speed door die enorme waterige modderkuil.
Wederom spannend, maar...Hoera, weer geluk(t)! Elke keer voelde het aan alsof we op Jeep Safari waren.
 
Een uur verder en dankbaar op de weg terug naar huis met vier zeer volle tassen en een zware doos met 4 gallons water, was het inmiddels donker.
(een verschil met Nederland...hier is de zon rond half negen 's avonds al weer onder)
Bovenaan de oprit aangekomen, grepen we de handels al vast,  inmiddels uit automatisme...en.....had ik nog wat zorgen om de eieren....
Maar enkele seconden later hadden we andere zorgen.
Halverwege de kuil kwamen we vast te zitten….. in het donker, met alle boodschappen op de achterbank. Ettellijke pogingen waarbij de wielen zich alleen maar meer dieper in het slijk draaiden, bleken niet echt vooruitgang te boeken en dus zwaaide Oli de spreekwoordelijke witte vlag. We gingen over op plan B. Aangezien Oli de enige was met cowboyboots aan en wij allen gympen aan de voeten hadden, nam hij ons om de beurt “Huckepack”- op de rug - om ons naar het droge stuk te brengen. Daarna kwam hij lief alle boodschappentassen aangeven. In total 10 keer heen en terug door de modder in het donker.
Even stelde ik het me voor alsof ik het van bovenaf zag gebeuren, of alsof je naar een film kijkt waar je hartelijk om moet lachen als dit iemand anders overkomt. En ergens had het ook wel iets hilarisch…
 
Met het zaklampje van de telefoon aan en op de zanderige weg voor ons gericht, veel te zware boodschappentassen die in onze vingers sneden lieten ons af en toe  pauzeren om de armen en handen te laten rusten. Ja, dan kom je wel tot het besef hoe fijn het is als een auto je ook echt van A naar B brengt.
Gelukkig had Oli na binnenkomst al meteen een kennis geregeld die de truck de volgende ochtend eruit kon slepen.
En na dit avontuur zou het werk aan de oprit dan eindelijk beginnen. Dezelfde man die de truck eruit sleepte, coordineerde ook de 8 vrachtwagenladingen zand en de 12 ladingen limestone. Hij zelf verdeelde het geheel met een shovel en een wals.  !God bless Danny!  Hij heeft fijn werk geleverd:)
Helaas kwam ook de vrachtwagen een keer vast te zitten met het achterwiel en was het nog een riskante actie om deze er weer uit te krijgen.
De foto’s hieronder in het album geven onder andere een indruk van het opritavontuur.
 

Fotoalbum 22

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.
Nou…we zijn er weer. Hoofdstuk 2 is begonnen.
Terug in het land van onbegrensde mogelijkheden, waarin men altijd klaar staat om elkaar te helpen. We hebben het weer eens aan den lijve ondervonden.
We genieten nog even van wat vrije dagen voor school weer begint.
Zoeken wat verkoeling in het prachtige Rainbow Springs park met het kraakheldere bronwater  en de vele schaduwrijke bomen.
Treffen vrienden en bekenden weer in de kerk en bij hen thuis.
We delen her en der wat meegebrachte Hollandse souverniertjes uit,  en smullen van de Hollandse kazen die meemochten in de handbagage.
Helpen ook een handje mee op school om alles weer startklaar te krijgen voor het nieuwe schooljaar dat van start gaat op 15 augustus.
en tot slot...een nieuwe hangmat zorgt voor een klein schaduwparadijsje tussen de palmbomen, waar ik graag mijn gedachten laat gaan over het schrijven van deze blog en inspiratie krijg voor de column: Inspiratie van Rachel.

 

Schrijf reactie (2 Reacties)

Lieve lezers,

We hebben de eindstreep van ons eerste emigratiejaar hier bijna bereikt. De kinderen genieten nu al twee weken van hun zomervakantie.
Na een mooie afscheidsviering voor alle 8th graders en een prachtig toneelspel gebaseerd op Shakespeare's Much ado about nothing is het eerste schooljaar op Ambleside glansrijk afgesloten.
 
Terwijl zoetjesaan de voorbereidingen van start zijn gegaan voor de reis naar Nederland, wordt ook deze voorlopig laatste blog voor jullie gevormd. En hoe leuk is dat, dat een aantal van jullie hier aan hebben bijgedragen. Onze dank is groot voor alle leuke inzendingen die we hebben gekregen. Niet alleen de vragen waren leuk om te ontvangen, maar de gesprekken die daar in het gezin op volgden waren leuk en zijn van grote waarde geweest. Een week lang hebben we elke dag een of twee vragen centraal gesteld en besproken aan tafel tijdens of na het diner.
Op deze wijze werden we door jullie tot introspectie gebracht. Een naar binnen gaan en reflecteren op hoe we elke vraag vanuit een eigen visie konden beantwoorden. We beleefden gevoelens, gebeurtenissen van voor en tijdens het Amerika verblijf opnieuw en het maakte ons bewust van dat maar een ding werkelijk telt en dat is: IT'S ALL ABOUT THE JOURNEY
Op de laatste dag heeft ieder gezinslid ook nog eens de rol van jurylid aangenomen om te stemmen over welke vraag nu de originaliteitsprijs verdient.
Dat leverde ook weer een leuk gesprek op.
Ik heb besloten om de vraag die heeft gewonnen, in de Inspiratie van Rachel-rubriek te verwerken.
Hieronder lezen jullie de vragen die wij mochten ontvangen. Sommigen waren aan het hele gezin gericht en enkele vragen alleen aan onze kinderen. Dat is erbij vermeld.
Lieve lezers, hartelijk dank voor de tijd die jullie hebben willen steken in het bedenken van een leuke, zinvolle, diepe,  grappige, originele vraag.
Veel plezier bij het lezen van de antwoorden!!!
 
 
Vraag 1. van Rita van Haren uit Millingen aan de Rijn
Waar zag je tegenop voordat jullie het grote avontuur in Florida begonnen en wat heeft het je uiteindelijk gebracht?
Was dat verrassend?

Oliver:  Ik zag op tegen een langere tijd samen in een trailer (mobile home) wonen. Ik heb immers twee jaar alleen deze woning bezet en ook geleerd om van een bepaalde rust te genieten. Ik was wat huiverig voor de beperkte ruimte en de geluidscoulisse en de ‘rommel’ die vier mensen plus een hond zouden gaan veroorzaken. Nu we bijna een jaar verder zijn, is het 100 % meegevallen en geniet ik juist van het intieme, dicht bij elkaar zijn. Zelfs toen mijn schoonouders overkwamen en bij ons in de trailer sliepen vond ik het niet benauwd worden.  Verrassend fijn vind ik de uitkomst die een koptelefoon kan bieden bij het tv kijken als er huishoudelijke apparaten aan het werken zijn, zoals de (af)wasmachine, die uiteraard allemaal dichtbij elkaar staan!”

Rachel: “Mijn twijfels en zorg gingen het meest uit naar de afgelegen plek waar we zouden komen te wonen. Ik hou wel van een winkel op loopafstand en een klein fietstochtje naar de stad. Ik wist dat ik hier alles met de auto zou moeten doen. Toen onze mountainbikes overkwamen met het schip, was ik daarom ook intens gelukkig dat ik weer op de fiets kon stappen.
Het heeft zeker een paar maanden geduurd, voordat ik een beetje aan de auto-cultuur was gewend en ik merkte dat ik het autorijden helemaal niet erg vond. De fietstochten zijn er alleen maar regelmatiger door geworden en voel ik me rijk gezegend dat ik door prachtig heuvelleandschap kan crossen.

Verrassend vind ik dat ik tijdens de autoritten naar school en naar huis met de kinderen de leukste gesprekken heb. Ik hoor altijd meteen hoe hun dag was en ik kan ‘s morgens ook helpen om een positieve toon te zetten voor de dag. Dat bevalt me heel goed! Ik combineer boodschappen of het rijden naar massageklanten altijd met het wegbrengen of ophalen van de kids. Het thuiskomen is dan extra fijn, omdat ik weet dat ik er dan niet meer uit hoef".

Nele: “ Ik wist dat we naar een private school zouden gaan waar het dragen van uniformen verplicht was. Ik zag daar wel tegenop. Ik wist ook dat deze school minder vrij zou zijn dan het NSG waar ik een jaar heb gezeten. Het duurde wel even voordat ik gewend was aan de strengere disciplines op deze school, maar het heeft veel goeds opgeleverd. Ik heb heel veel liefde en echte aandacht ervaren en ik heb me nog nooit zo goed kunnen concentreren en leren focussen als op deze school" .

Nelson:Ik was bezorgd dat ik mijn familie heeeeel erg zou gaan missen. Ik had in het begin ook wel verdrietige momenten, maar ik werd heel goed opgevangen door lieve mensen op school waar ik gewoon echt even bij mocht uithuilen. Omdat we hier zoveel aardige mensen hebben leren kennen, voelt het aan alsof we een tweede familiegroep erbij hebben gekregen.

Dat hadden we allemaal nooit gedacht, dus dat was wel heel verrassend!" 

 

Vraag 2. van Leonka Wijnhoven uit Beek bij Nijmegen
Hoe heeft het emigratieproces jullie als gezinsleden in contact met elkaar veranderd? 

Deze vraag was snel beantwoord en ieder gezinslid was het eens met Oli die als eerste op de denkbeeldige knop drukte om deze vraag als eerste te beantwoorden! Oliver gaf aan dat het woord: INVINCEBLE in hem op kwam. ONOVERWINNELIJK.

Hiermee bedoelt hij dat we als gezin altijd al wel een sterke band hadden in het aangaan van (nieuwe)uitdagingen, maar de emigratie onderneming heeft daar een flinke schep bovenop gedaan.

We praten uiteraard ook meer met elkaar over wat deze nieuwe omgeving met ons doet, de nieuwe school, de nieuwe groep mensen. Er is daardoor een gestegen tijdsinvestering en interesse in elkaars wel en wee ontstaan. Zorg hebben voor elkaars ziel door tijd te nemen voor gevoelskwesties.

We uiten onze zegeningen meer en uiten zowel onze dankbaarheden alsook (zorgen) gedachten elke dag in een gezamelijk (avond)gebed. Spiritualiteit wordt bewuster ervaren in het gezin. Ook als we met andere gezinnen gaan uit eten, wordt er regelmatig een gebed uitgesproken waarbij elkaars handen worden vastgehouden. Het geeft een warm en verbonden gevoel.

Sinds we hier zijn, gaan we ook wat bewuster om met de opvoedkwaliteiten van het gemiddelde Amerikaanse gezin. Wat betekent, dat Nele en Nelson kinderen iets meer klusjes  (chores) op hun bord krijgen dan ze gewend waren in Duitsland. Het brengt een dynamisch samenleven en een groei in verantwoordelijkheden.  Oliver geeft  met deze groei aan dat de gesprekken die we samen aan en om tafel hebben een meer volwassen karakter hebben gekregen.

Verder zijn we allemaal natuurlijk veel meer samen buiten vanwege het klimaat en worden er meer sportieve activiteiten ondernomen. Zo zorgt de zorg en het berijden van het eigen paard ook voor verbinding.

Vraag 3. van Peter van den Brink uit Millingen aan de Rijn
Hebben jullie nieuwe soorten van eten (in het algemeen) ontdekt die wij niet kennen
en wat missen jullie het meeste van Nederland qua voeding?
 
Wat kennen we tegenwoordig niet in onze westerse cultuur waar de afhaalchinees op de hoek zit, de Italiaan ernaast en de American-product-weeks bij de Aldi verderop weer worden aangekondigd. Via recepten op het internet leer je hoe je vegetarisch en/of Oosters kunt koken met producten die je bij de plaatselijke toko haalt... Met deze zin wil ik alleen aangeven dat er niet zo heel veel verrassingen meer zijn als je in een ander westers land komt. Toch zijn we hier op enkele produkten gestuit die we voorheen niet aten of niet zo kenden.
In Florida zie je invloeden terug van de latijns-Amerikaanse keuken. Zo hebben we ontdekt dat we de gele rijst in combinatie met een zwarte bonen recept wel lekker vinden! Ook de Amerikaanse Coleslaw met bijbehorende dressing, alsook de Ranch-dressing of Relish zijn streekgerechten. Een ander produkt met de herkomst uit Zuid Amerika is de Plantain. In Nederland wel bekend als de bakbanaan. Gedroogd gegeten is het een gezonde variant op chips.
    We zijn nog aan het uitproberen/ontdekken wat we met dit gezonde zusje van de banaan allemaal kunnen maken.
 
Tijdens kampvuur momenten hebben de Amerikaanse kinderen aan onze kids uitgelegd wat 's mores zijn.
Je roostert een marshmellow boven het vuur, haalt het met twee kleine kaneelcrackers van het stokje af en duwt er een stukje Hershey's chocolade tussen. Hoewel ik persoonlijk niet zo'n fan ben van de zoete plakkerige spekjes, moet ik toegeven dat deze traktatie mij aangenaam heeft verrast!
En als we dan toch bij de zoet afdeling zijn aanbeland.....De Key Lime Pie (herkomst: Key eilanden onder in Florida) is een heerlijk verfrissend stukje taart!

Als we straks weer in van Nederlandse en Duitse produkten kunnen genieten geeft aan heel blij te zijn met: goed brood en Hollandse belegen kaas  ( genoemd door Oli), hagelslag (genoemd door Nelson) melkchocolade vlokken en knakworstjes en bugels met kaas erin en al het Nederlandse snoep van het kruidvat.(genoemd door Nele). Een Duits broodje, appeltaart van (O)ma Marian met een kopje cappucino! (genoemd door Rachel). Omdat we hier niets te kort komen, wordt het niet echt gemist, maar wel erg gewaardeerd!!!

Ons is ook ter ore gekomen dat we via een website van een Hollandse Produktenwinkel in Michigan (van der Veen Dutch Store), dingen als hagelslag en appelstroop kunnen bestellen. Dit hebben we echter nog niet uitgeprobeerd

Vraag 4 en 5. van fam. Gorter uit Boven Leeuwen
4.Welke voeding / drank vinden jullie nu erg lekker? Zijn er veranderingen gekomen in jullie eetgewoontes?
 
Het eerste dat ons al meteen opviel was: we drinken hier veel meer water of sap met water gemengd. Het klimaat nodigt je daar uiteraard toe uit.
Qua suikerhoudende drank zijn de huisregels onveranderd gebleven. Hoewel de kinderen hier  meer met soda (priklimonade) worden geconfronteerd, mogen ze dit alleen in het weekend. Nelson heeft ontdekt dat hij cream soda erg lekker vindt en ,net als Nele,  suikervrije waters met een smaakje met bubbels.
 ½ and ½ /Ice tea and lemonade is ook erg in trek . 
Daarnaast de verfrissende Frappuccino van Starbucks gemaakt met sojamelk. 
Rachel geniet graag van een Chai Latte Tea van “Starbucks” of  hetzelfde drankje bij “Chelsea Coffee”. En Oli...die blijft gewoon onveranderd trouw aan zijn koffie! Maar drinkt als dorstlesser graag verdunde cranberry/appeljuice!
 
Qua voeding kunnen we hetvolgende antwoorden:
We eten hier minder zwaar voedsel, vanwege het klimaat. Als er door Oli en de kinderen vlees wordt gegeten dan genieten ze van bacon bij de roerei of de Duitse worstjes die je hier gewoon bij de Aldi kunt krijgen onder het label: Authentic German Food. Heel soms kiezen we van deze lijn ook de zuurkool of rode kool.
En als Nelson in een restaurant vlees kiest, dan zijn het meestal burgers omdat hier de keuze uit verschillende burgers meer is dan in Europa.
Nele geeft aan wat vaker fruit of ijs te kiezen in plaats van snoep, vanwege het warme weer. We genieten heel erg van de volle smaak van de  mango’s hier en ander fruit.

Ik sluit me bij mijn dochter aan doordat ik kan aangeven dat er vaker een watermeloen in mijn boodschappenkarretje ligt. Dit lusten we allemaal erg graag en is een goede dorstlesser. Frambozen en bramen kunnen we hier het hele jaar door krijgen, dus daar genieten we dan ook extra van. Als vegetarier duurde het even voordat ik doorhad welke vervangende producten ik kon gebruiken voor het diner, maar uiteindelijk heb ik gezien dat ook hier een ruime keuze is aan voeding voor vegetariers en veganisten.

Andere opvallendheden aan het eten:

We houden ons nog steeds aan tijd nemen voor een goed ontbijt.  De gemiddelde Amerikaan is al snel klaar met een bakje cereal of een smoothie en we hebben al verschillende keren grote ogen gezien van logeetjes als we dan in het weekend voor het ontbijt heel uitgebreid de tafel dekken. Ze komen allemaal graag terug!:)

Verder gaan vaker uit lunchen of dineren. Dat is hier een sociale gewoonte bijv. na de kerk op zondag. Meestal met een andere of meedere gezinnen, lekker ongedwongen. En op alle feestjes die we hebben gehad, brengt iedereen wel een salade, ovenschotels of fruitschaal mee. Dat is heel relaxed en je proeft veel van andermans kookkunsten.

5. Dromen jullie nu allemaal in het Engels/Amerikaans?

Alleen Nelson kan zich herinneren aan een droom waarbij hij duidelijk de Nelderlandse en Engelse taal heeft “gesproken”. In deze droom bracht hij een Amerikaanse vriend mee naar Nederland. Nelson begon Engels tegen hem te praten en merkte dat zijn Amerikaanse vriend ook Nederlands kon!

De rest van de familie is droomloos! Nee hoor, dat niet, maar we kunnen ons niet herinneren of we Engels horen in de droom. Wel onze eigen moedertaal. We zijn er extra op gaan letten nadat deze vraag binnen kwam. Leuk!.

 

Vraag 6 van Elvira Verhoeven uit Millingen aan de Rijn

Na lang getwijfel besloot Elvira de volgende vraag toch onze kant op te sturen.
Hoe wordt er gereageerd op jullie achternaam “ DICKS” in Amerika?
Elvira schrijft ons: Ik ben heel benieuwd of er grappige of gênante momenten zijn geweest bij het voorstellen van jullie zelf.
Of werd de achternaam gelaten aangenomen en is er geen reactie op geweest.

Tja Elvira, daar waren we zelf ook wel erg nieuwsgierig naar en de kinderen waren er zeker ook een beetje huiverig voor. Bang dat ze gepest zouden worden. Misschien was dat op een public school ook wel het geval geweest, maar op de huidige school van Nele en Nelson is het nooit, maar dan ook nooit een probleem geweest. Nelson heeft er zelf een positieve, grappige draai aan gegeven door te zeggen dat hij vernoemd is naar de grote Sportgigant die in Amerika (en ook hier in Ocala) als keten verspreid is:                                            Dick’s Sporting Goods.  

  dicks sportinggoods

Om problemen te voorkomen voor Nelson, hebben we in zijn basketbalseizoen, niet zijn  achternaam, maar zijn voornaam op zijn wedstrijdshirt en tas laten zetten. Nelson is hier ook een vaak gehoorde achternaam, dus ...slim gedaan, dachten wij.

Oliver zegt altijd bij het voorstellen van zijn naam dat het in Duitsland, waar we vandaan komen, een heel fatsoenlijke naam is en dat de naam 400 jaar terug gaat in de geschiedenis.  " In Germany, it's a decent name!" En wordt het altijd met gezonde humor opgepakt.

Een iets pikantere anekdote kunnen we ook delen met jullie:). Oliver heeft voor zijn werk een facebook profiel en veel klanten geven dan aan dat ze zo tevreden zijn met zijn diensten. Uiteraard wordt hij dan met voor en achternaam genoemd.
Nu is het zo dat een van Olivers clienten in Texas, de inmiddels door de pers ook in Nederland bekende, Stormy Daniels is. Hij heeft in het verleden haar paarden behandeld. Stormy Daniels is niet alleen vanwege haar affaire met Trump bekend geworden, maar was al bekend in de porno-wereld.

De naam Oli Dicks werd door de kennissengroep van Stormy gezien op facebook. Dit werd al gauw als grappige naam opgemerkt en Oli anticipeerde daarop met het idee om zijn naam te veranderen in Oily Dicks. Dit is met veel humor opgepakt en Stormy reageerde met de woorden: Mic drop, you win!

Ach...het is alleen een reden meer waardoor mensen onze naam beter onthouden:)!

Vraag 7. van Marian Lorx uit Millingen aan de Rijn
Zijn jullie van plan om in Amerika te blijven wonen en is er ook een kans dat jullie binnen Amerika nog zullen verhuizen,
bijv, meer naar het noorden?

We gaan zeker de vijf jaar (waarvan er al 1 jaar verstreken is) volmaken in Amerika. Omdat de kinderen hier nu qua onderwijs goed op hun plek zitten en de farm zich begint te ontwikkelen, is het slim als we gewoon op deze plek blijven. Wanneer de kinderen ouder zijn en hun studierichting gaan kiezen, kunnen wij ons heel goed voorstellen dat er een tweede woonplek bij gaat komen. Als we voor Amerika blijven kiezen, trekt ons het hogere noorden ook, de bergen, het intense herfstlandschap en weer een koude winter meemaken of juist overwinteren in Florida. Maar wie weet komt een ook het verlangen om terug te gaan naar Europa. We zullen zien wat het plan van God voor ons zal zijn…

 

Vraag 8. van fam van de Velde uit Millingen aan de Rijn
Wat en of wie  gaan jullie missen van Amerika als jullie weer terug zijn in Nederland?

Op deze vraag wordt eenstemmig geroepen: Ons Vee! Paard, ezel en de honden zullen we zeker missen. Verder geven de kinderen aan dat ze de Familie Owens, de Familie Bohorquez en de jeugdgroep zullen missen. Als Rachel aangeeft dat de zondagochtenden fijn worden gestart hier met een bezoek aan het kerkgebouwtje en dat ook wel zal missen, geven de kinderen aan dat ze het ook fijn vinden om hier te zijn. Hier zien jullie twee foto's van de gezinnen waar we een speciale band mee hebben opgebouwd en waar we naar uitkijken om straks ons Europa-verblijf weer mee te kunnen delen.

Family Owens                                                  Family Bohorquez
 

 Vragen voor Nele en Nelson:

Vraag 9. Vraag van Jos Lorx en Emmy Driessen uit Millingen aan de Rijn

wat leuk dat we deze vraag-op dezelfde dag via de mail binnengekomen-dubbel mochten ontvangen
Jos en Emmy,  broer en zus,  waren niet op de hoogte van elkaars idee!
Nele en Nelson, wat vinden jullie nu de voordelen en nadelen van het wonen in Amerika?

Hieronder een samenvatting van een gezinsgesprek waarbij alleen de kinderen aan het woord zijn geweest en wij als ouders hebben geluisterd en waar nodig om verduidelijking hebben gevraagd.

Wat er als eerste in Nele opkomt, zonder twijfel, is dat Nele zich hier meer gehoord voelt. De volwassenen  die we hier hebben leren kennen,  geven haar het gevoel echt tijd voor haar te nemen als er een gesprek ontstaat.  De vriendelijkheid, positiviteit en oprechtheid naar haar toe,kan ze heel erg waarderen. Als moeder heb ik haar dit het afgelopen jaar vaak horen zeggen.

De groep kinderen waar Nele zich mee heeft verbonden is heel hecht, mede door de kleine schoolcommunity en door de Youth Group waar ze twee keer per maand op vrijdagavond aan deelnemen. Ze hebben haar het gevoel gegeven dat ze er helemaal bij hoort. Toch is het voor haar ook dubbel, want een kleine school brengt ook een nadeel met zich mee. Dat lees je hieronder.

Verder vind Nele het warme klimaat een fijn voordeel (alle gezinsleden stemmen toe) en dat er veel ruimte is voor mensen en dieren. Dat er veel ruimte is om een eigen paard en een ezel op het grondstuk te kunnen houden.

Ook heeft ze het gevoel  dat er in Amerika veel meer kan. Veel meer vrijheid is en mogelijkheden qua werk. Mensen helpen elkaar hier veel meer.
Ook Oli’s karaktervorming wordt als voordeel beschreven. Haar papa is hier, naar haar woorden, minder MOODY;) dan hij was in Duitsland.

 Neles nadelen:

Zoals hierboven al is genoemd, een kleine school heeft ook nadelen. Je hebt niet zo veel kinderen om uit te kiezen en daardoor MOET je wel met de kinderen die er zijn leren omgaan. Op een grote school zoals het NSG had je meer keus om te kijken met wie je een klik hebt.

Ook aan het volgende nadeel zit voordeel, zegt Nele: We zijn als gezin veel meer samen dan ooit. Dat vind ze zeker wel fijn, maar ze geeft ook aan dat er weinig kinderen in de directe buurt zijn waar ze spontaan even naar toe kan om haar ouders te “ ontvluchten”?

Nelsons voordelen:

Nelson geeft als eerste aan dat ze zo’ n fijne school hebben. Hij geniet enorm van het familiaire karakter dat de school heeft en geeft aan dat hij veel leuke contacten heeft gekregen. Zelfs ook met de jongste kindjes van de school (kleuters en 1e klassers die hem achterna rennen op het schoolplein)

Een groot voordeel vind hij dat papa zoveel thuis is en daardoor happier is.  En dat papa hier zo goed zijn werk kan doen. Hij vind het fijn dat hij meer tijd met zijn kinderen doorbrengt en dan leuke dingen bedenkt.

 Je hebt hier meer vrijheid als kind om spannende dingen uit te proberen zoals,  dirtbike (een sort cross motor) rijden op je eigen grondstuk en een groot grasveld maaien met een grote benzine grasmaaier!

 Nadelen van Nelson:

Uiteraard wordt als eerste “ het gemis van familie en de gezamelijke verjaardagen” opgenoemd. Terwijl Nelson dit vertelt komen er even allerlei leuke herinneringen naar boven van “ belletje lellen in Duffelward” tijdens verjaardagen bij ons oude thuis. Nele en Nelson liggen dubbel van het lachen als ze verschillende situaties herbeleven in hun herinnering.

Als ik Nelson weer herinner aan dat we bezig waren om nadelen op te noemen zegt hij eerst: Ik heb geen andere nadelen, maar vrij vlak daar achteraan zegt hij: OJA, dat ze hier zo weinig voetbalschoenen verkopen.

Tja, Amerika is nu eenmaal niet zo’n “ Soccerland” zoals Nederland dat is, dus daar kunnen we hem in volgen!

Vraag 10. van Esther van den Brink aan Nele en Nelson: ( zus van Rachel, tante van Nele en Nelson)
Ik zou jullie willen vragen een naamgedicht te schrijven. Ga eens rustig bij jezelf na wie of wat op jou de meeste indruk heeft gemaakt tijdens dit jaar en schrijf daar een naamgedicht over.

Op Nele heeft haar leeftijdgenoot Jacob Bohorquez veel indruk gemaakt. Hij is een erg goede vriend, (gevoelsmatig geadopteerde broer) heeft Nele veel steun gegeven en ze kan over veel dingen met Jacob praten.

Hier zie je een foto van hen samen en het naamgedicht dat ze over hem heeft gemaakt.

                                                                    Jacob

 Ja, lachen dat doen we samen veel

 Altijd de persoon met wie ik vanalles deel

 Charmant is hij ook, zeker te weten

 Onze leuke momenten, zal ik niet snel vergeten

 Bedankt altijd netjes, als hij bij ons mag blijven eten

                                                                       (geschreven door Nele)

Tussen Nelson en Gage Owens was er van het begin af aan meteen een klik. Gage was namelijk de enige jongen uit de klas die bij een voetbalclub zaten was erg blij toen hij zijn passie met iemand kon delen op school en inmiddels ook bij de voetbalvereniging.  Deze twee zijn inmiddels zeer  goede vrienden van elkaar.

Mede door Gage aangrijpende medische geschiedenis en de beperkingen waarmee hij moet leven is er al snel een intense band ontstaan tussen hem en Nelson, Gage zijn familie en de rest van ons gezin.

Hier onder de twee voetbal-vrienden/ sportvrienden en het naamgedicht.

                 Gage

 Grappen maken doet hij meer en meer

 Aanvallen in voetbal, dan gaat hij pas lekker tekeer

 Gage doet alles met heel erg veel moed

 Een hartelijke lach en een vrolijke snoet.

                                                                                          (geschreven door Nelson)

 

Fotoalbum 21

 

Schrijf reactie (1 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in