×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

Lieve lezers,
deze blog is grotendeels geschreven door mijn man en onze kinderen, maar ik kan het toch niet laten om een kleine inleiding te schrijven;)
 
Nog maar twee weken school en dan staat ons een nieuw avontuur te wachten.
We komen weer naar Nederland !
Een groot gedeelte van de zomervakantie zullen we doorbrengen in de landen waar onze "roots" liggen en waar we voorlopig afstand van hebben gedaan om het grote avontuur van het emigreren aan te gaan.
Het afgelopen jaar was een grote en vooral rijke belevenis en zo tegen het einde van hun eerste schooljaar hier, blijven de uitdagingen en avonturen op ons af komen.
Zo mocht ik onlangs met de klas van Nele en Nelson mee naar een educatief uitstapje dat plaatsvond in de University of Florida.
We wisten niet dat we daar werden uitgedaagd om een grote vogelspin te aaien!
Oliver mocht afgelopen weekend mee als begeleider naar een kamp voor de Middle School kinderen van de Ambleside school.
over het laatste avontuur gaat deze blog.
 
 
Dat dit jaar, met al zijn avonturen veel heeft gedaan aan onze karaktervorming, lees je in Inspiratie van Rachel en Nele!
 
Dan is het nu de beurt aan Oli en de kids om hun kamp- avontuur te beschrijven...

Middle School retreat.
een avontuur beleefd door Oli:
 
Het is vrijdag 4 mei en voor het eerst in lange tijd ben ik voor de kinderen alleen verantwoordelijk.
Niet thuis, tussen de bekende vier muren waar smartphones en televisie op de loer liggen als afleiding, nee we zijn op kamp.
Schoolkinderen in de leeftijd tussen 9 en 14 jaar op vrije voeten. Tel daar een paar volwassen kinderen bij op als " oppas".
In het begin zijn er regels: wanneer, waar, hoezo en waarom, met wie wel en wie niet...
Dan barst het avontuur los onder de noemer Teambuilding in de breedste zin van het woord en dit concept werkt direkt vanaf het begin.
Niet alleen bij diegenen waar het kamp voor is georganiseerd, maar ook voor begeleiders, die er weliswaar naast staan maar ergens ook midden in.
En dan valt me op hoe mijn beide kinderen ineens gegroeid zijn de afgelopen maanden.
Zomaar ineens neemt Nelson de groep over , regelt en stuurt  kinderen aan en met Neles hulp bedenken ze samen hoe ze een reuzegrote wipwap staand in balans kunnen brengen.
Nelson neemt ook het commando over zeven kinderen die samen op lange balken staan en zich al langlaufend  synchroon moeten voortbewegen.
En als ik voorzichtig tips probeer te geven bij de uitdaging om met twee planken een afgrond te overbruggen, terwijl de planken niet lang genoeg zijn, worden er geen pijnlijk schamende blikken naar me geworpen,(zoals je eigen tienerkind nog wel eens kan doen).  Nee, ik word als heel vanzelfsprekend geaccepteerd als teamlid!
Er is een mooie harmonie tussen de kinderen en mij.
 
Wat ik dit kamp ook voel is  trots, trots zijn op hoe beiden zijn gegroeid in hun zelfvertrouwen.
Dat geeft meteen ook antwoord op alle vragen die ik mezelf zo vaak heb gesteld.
*Kunnen ze wel hun weg vinden in een wereld die niet altijd vriendelijk, beschermend en eerlijk is?
*Hebben ze de juiste uitrusting om de uitdagingen die voor hen klaar liggen aan te gaan?
*Kan ik ze met een goed en rustig geweten "los laten", hun eigen weg laten zoeken?
Het antwoord is: JA!
Ook al ben er bewust van dat ik als ouderhelft degene ben die moeite heeft met het "loslaten", dit daarom ook twijfelachtig doe, weet ik:
ALLES KOMT GOED.
Het besef komt bij me binnen dat wij als ouders toch niet zo verkeerd bezig zijn en wellicht helemaal niet zo anders als onze ouders het deden...
 
Een avontuur beleefd door Nele (14 jaar)
Een paar weken geleden voordat we naar het kamp gingen, werd het naturlijk ter sprake gebracht door een paar vrienden.
Ze waren er zeker van dat ze NIET zouden gaan ( omdat het geen verplicht kamp was)! Ze vertelde me al de verschrikkelijke verhalen over het kamp. Zoals; de bedden zijn zanderig, er is geen airconditioning op de plek waar je slaapt en je kan helemaal niets leuks doen!
Ik nam dus NIET het initiatief om thuis te zeggen: “ Laten we daarheen gaan!”
Mama begon er een dag later ook over en ik dacht bij mezelf: “ Nu is het te laat, ze weet er al van”. Ik had er vervolgens veel discussie over met pap en mam, maar toen hoorde ik dat meerdere vrienden gingen. Toen wilde ik zelf ook wel gaan.

We kwamen aan en de plekken waar we gingen slapen werden verdeeld.
Ik zat bij twee van mijn vriendinnen en nog wat andere mensen.
Toen moesten we naar een gebouw, waar we eerst over wat regels heen gingen.
De eerste was de buddy-rule, dat betekende dat je niet alleen mocht zijn op het terrein en we mochten ook niet met met iemand van het andere geslacht alleen zijn, maar natuurlijk wel in gemengde groepen verblijven.
Ik zelf vond dat een beetje overdreven, maar oke.
Toen we over de regels heen waren gegaan, mocht iedereen vrij zijn om iets te gaan doen.
Een heleboel kinderen die het kampterrein al kenden, lieten mij alles zien. Het was er heel rustig.
Later in de namiddag hadden we een feest met muziek verzorgd door DJ Walter voor de kinderen van 8th grade.
Ik mocht daar ook bij zijn omdat we volgend jaar allemaal naar Highschool gaan.
Daar maakten we foto’s.
   Later in de avond gingen we naar de popcorn plek waar we rondom een kampvuur zaten.
   Vooral de momenten die we vrij waren vond ik leuk.
   Zo ging ik zwemmen met Beth, Jacob en Seth en hebben we ook nog een Nature Trail gelopen die    uitkwam bij een meer.
   We speelden tafeltennis in de Snak Shak.
    Slapen deden we op harde bedden, maar dat was nog wel uit te houden.
     Ook al keek ik niet echt uit naar het kamp, ik heb echt een leuke tijd gehad.

Het avontuur beleefd door Nelson (12 jaar):

Toen we aan waren gekomen hadden we de tassen alvast uit de auto gehaald. We kregen onze plekken voor het slapen te horen.
Ik sliep met mijn vader en mijn beste vriend  Gage (die de dag erop jarig zou zijn) en nog een paar andere jongens.
We droegen de tassen naar onze ‘cabin’.
We hadden Hallo! gezegd tegen de andere mensen in onze hut en hadden ons bedje opgemaakt.
Toen ik de eerste keer op het matras ging liggen was het pijnlijk omdat het heel hard was. Ik dacht bij mijzelf,” dit kan wel voor een nachtje.”
Ik had mijn laken plus slaapzak over het bed gehangen en was de boel aan het verkennen.
Ik liep wat rond ik zag heel veel mooie planten, bloemen, en bomen.
Gage had mij  in een "shortcut" verteld  over het kampterrein, omdat hij hier al vaker was geweest.
Al wandelend kwamen we bij een minigolf baan uit. Ik zei tegen Gage dat ik het heel leuk vind om te minigolfen. Gage en ik gingen een rondje minigolfen maar naar de derde of vierde baan stopte we er alweer mee.
We gingen een gebouwtje binnen waar ping pong tafels, airhockey,en voetbal tafels waren.
Toen het tijd was om te gaan eten, verzamelden we en mijn Rekenleraar deed een gebed vooraf. Toen mochten de meisjes eerst naar binnen om eten de halen en toen de jongens. Tijdens het eten hadden we leuke gesprekken. Op een geven moment bedacht een vriend van mij een grap. We zouden bij de tafel gaan klappen wanneer niemand het door had. Onze hele tafel was aan het klappen en iedereen begon met ons te klappen :) .
Toen we klaar waren gingen we lekker spelen, papa had lekker gezwommen en ik had nog lekker met Gage buiten gespeeld.
Papa en ik waren even terug naar ons hutje en hadden een lekkere douche genomen. We hadden even kleren aan gedaan en bug spray opgedaan. Papa en ik liepen samen gezellig in het pikkedonker naar het kampvuur omdat we daar popcorn gingen eten. Een paar kinderen hadden geen bugspray meegenomen maar die konden wat lenen. We waren klaar met popcorn eten en gingen even bij de snack shack naar binnen. Gage en ik hadden ping pong gespeeld totdat iedereen weg was. Daarna liepen we terug naar ons hutje en gingen we onze tanden poetsen. 
Iedereen ging lekker slapen op de harde matrassen en we waren klaar voor de volgende dag.

May 5, 2018
Iedereen in onze hut was wakker en het eerste wat ik deed was gefeliciteerd zeggen tegen Gage. Hij was eindelijk 13 geworden! We waren een beetje vroeg wakker geworden dus we gingen nog even naar de snack shack. Daarna hadden we onze klasgenoten ons geroepen voor het ontbijt. We renden erheen en ik zag allemaal slaapkoppies. We werden naar binnen gehaald voor het ontbijt en het was zeer smakelijk.
De tweede (en laatste) dag hadden we verschillende activiteiten.
De 8th grade mocht als eerste en wij waren als tweede.
Een van de activiteit was ‘roping’. Mijn favoriete stuk was waar we door een gat moesten springen of kruipen en als we door een gat hadden gekropen mocht je daar niet meer door heen. Gage en ik waren als laatste en hij deed een salto door eentje maar ik dacht bij mijzelf,” Hey, ik hoef mijn nek niet te breken,” dus ik sprong er doorheen als een keeper die duikt.
 
Toen we klaar waren met roping, gingen we ijs eten. We verzamelden ons en  zei ik tegen mijn directrice dat het wel leuk zou zijn om " Happy Birthday"  te zingen. Ik zei tegen iedereen dat ze mee moesten zingen. Op een geven moment waren we allemaal aan het zingen alleen Gage was er niet. Toen kwam hij eraan lopen in het midden van het lied en iedereen moest lachen. Na het ijs eten hadden we onze hutten opgeruimd en gingen we weer op weg naar huis. Toen we eenmaal bij school aankwamen hadden we een andere vriend van mij thuisgebracht omdat hij dichtbij woont. Papa ik en Nele gingen lekker naar huis en knuffelden mama heeeeel veel.
 

Fotoalbum 20

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 

Schrijf reactie (2 Reacties)

In de week vooraf aan Olivers 46e verjaardag, begin ik deze nieuwe blog.
Een paar weken geleden, na het plaatsen van de "pasen-blog", keken we uit naar de volgende feestelijkheid( Oli's verjaardag dus) en kreeg ik al snel het idee dat het voor de lezer wel leuk zou zijn om wat meer te weten over het werk van Oliver, dat er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat we hier zijn.
 
 
Een blog waarin we Oliver eren voor alles wat hij hier voor ons, en natuurlijk ook voor hemzelf, doet.
Waarop we trots zijn en waar Oliver waardering voor verdient.index
Een blog gewijd aan hem, dacht ik zo, zou een leuk verjaardagscadeau zijn.
Als je als partners al zo lang bij elkaar bent, wordt het steeds moeilijker om te bedenken wat je de ander voor verjaardagcadeau zult schenken.
Het blijft een uitdaging om elkaar te verrassen en te verwennen na bijna 18 jaar huwelijk, daarmee niet alleen doelend op de verjaardagsmomenten!!!
Dat je samen verantwoordelijk bent voor zo nu en dan een verrassende en verfrissende energie in je (lange) relatie, 
komt in de blog: Inspiratie van Rachel terug. Met leuke en handige tips die ons door ' in-de-sleur-tijden, of uitdagende tijden' helpen.
 
Door middel van interviewkaartjes met vragen, hebben Nele, Nelson en Rachel, Oli eens goed aan de tand gevoeld over het werk en het leven dat hij hier ervaart.
Tussen de eerste vraag: " Hoe ga je te werk als je voor het eerst bij een klant komt?" en de laatste vraag: " Wat is je levensmotto?", ontstond een verrassend gesprek. Een gesprek dat niet alleen ons drieen nieuwe kennis opleverde, maar ook bij Oli zelf een soort van verheldering bracht, al reflecterend op wat hij doet.
 
Zoals de meesten van jullie weten, werkt Oliver met paarden.
Mensen die dit voor het eerst horen en een beetje uitleg krijgen, reageren meestal met de zin:
Oh, is hij een soort paardenfluisteraar of zo?'
Degene die Oliver aan het werk hebben gezien, weten dat het geen fluisteren is wat hij doet, maar dat hij wel behoorlijk begaafd is om met de energie van paarden om te gaan.
De juiste benaming van zijn huidige werk hier is: Paardenosteopathie.
Klanten die Olivers hulp nodig hebben, zijn meestal beroepsmatig met paarden verbonden.
Dat kunnen mensen zijn die dressuur beoefenen, met paarden springen (jumpers of hunters), of met paarden racen.
Ook heeft hij klanten die paarden bemiddelen, kopers en verkopers.
Ook die willen natuurlijk dat hun paard in goede en gezonde staat verkeert, voordat het verkocht wordt.
 
 
Daarom is het belangrijk voor Oli, als een nieuwe klant hem benadert, dat hij weet  welk 'verhaal' achter de hulpvraag zit.
Gaat het om rugpijn, nekpijn, stijfheid of blokkades aan de lendenen, hinken of mank lopen....Er kunnen uiteenlopende dingen aan de hand zijn met een paard. Een eerste gesprek en een blik op de gang van het paard verschaffen hem de nodige informatie.
 
Oliver gaat naar de klanten toe. Veel klanten zijn in de omgeving van waar we wonen.
Maar zijn reputatie heeft zich verspreid naar andere staten en daarom reist hij ook per auto of vliegtuig naar bijvoorbeeld;
Kentucky, North Carolina, Illinois, Texas, Alabama, New York, New Yersey, Vermont. Daar verblijft hij dan een aantal dagen.
Oli geeft in het interview aan op een vraag van Nelson, dat hij geen voorkeur heeft waar hij paarden behandeld, maar dat hij het wel lastig vind als het een staat is waar er zeer koude temperaturen heersen. Met skikleding aan, staat hij dan in de stallen paarden te behandelen.
Ondanks dat het ook daar erg koud kan zijn, vind Oli de mooiste staat:  Vermont.
Vanwege het bergachtige landschap en de prachtige natuur.
Het ligt aan de grens bij Canada.
Hij heeft inmiddels al duizenden mijlen afgelegd op deze manier en veel paarden  kunnen helpen aan een beter functioneren/ gezondere staat van zijn en veel eigenaren geholpen aan nieuwe inzichten hoe ze beter om kunnen gaan met het paard.
 
Het onderzoek bij een paard verloopt meestal op dezelfde manier. Maar naar hetgeen wat Oliver tijdens het onderzoek tegenkomt, wordt de eigenlijke behandeling afgestemd.
Hiervoor gebruikt Oliver hoofdzakelijk zijn gehandschoende handen, twee behandelings"stiften" en ook acupuncuurnaalden.
 
Tijdens of ook na een behandeling geeft Oliver altijd tips en adviezen en spreekt hij meestal een vervolgbehandeling af.
De tijd die tussen twee behandelingen zit is ook weer afhankelijk van de klacht.
Bij een gezond paard, dat in feite alleen een onderhoudsbeurt nodig heeft is de tijd die ertussen verstrijkt meestal 6 weken.
Zijn bevindingen schrijft hij op in een notebook,omdat hij inmiddels al zoveel paarden kent dat je het kunt vergelijken met een verzameling dossiers van een fysiotherapeut.
Soms is het een probleem dat Oliver niet kan verhelpen en waar eerst de dierenarts naar moet kijken.
Hij heeft een fijne connectie met een dierenarts in onze omgeving, waar een vriendschappelijke samenwerking uit is voortgevloeid.
 
Op de foto zieje een van de vele technieken die word toegepast tijdens de behandeling van een paard.
Het mag vanzelf spreken dat je eigen energie van rustige aard moet zijn om het paard ook kalm te krijgen of houden.
 
 
 
 
 
Daarnaast moet je als behandelaar ook zekerheid uitstralen, het paard laten weten dat jij degene bent die het voor het zeggen heeft op dat moment. Paarden zijn zeer fijngevoelig en spiegelen als geen ander jouw energie.
Als je dus onzekerheid uitstraalt, zal het paard dit gaan vertalen naar onrustig lichaamsgedrag of zijn eigen zin doorzetten.
Vooral als het paard een moeilijk karakter heeft.
Het komt daarom ook wel voor dat Oliver uit het gedrag van een " moeilijk paard" de conclusie kan trekken dat er ook iets mis gaat in de communicatie tussen eigenaar en paard.
Dan helpt hij ook de eigenaar aan nieuwe inzichten en werkt zo eigenlijk een beetje op psychologisch vlak.
In die zin "fluistert" er wellicht toch iets en dat is het energetische stuk wat men niet altijd direct ziet, maar wel bewust van gemaakt kan worden.
 
De eigenaar, of een stalhulp,  staat er bijna altijd bij om het paard vast te houden met een touw.
Iedereen die betrokken is (ook ik die erbij staat om foto's te maken of te filmen) bij de behandeling, moet alert of op zijn hoede zijn voor onverwachtse bewegingen die een paard kan maken.
Soms is de sfeer bijzonder relaxed en zie je dat het paard heel kalm blijft, zelfs als er andere dieren rondlopen in de stal.
 
Meestal zijn klanten erg enthousiast over hun paard na een (eerste) behandeling van Oli.
Het is al vaker voorgekomen dat springers veel beter presteren met hun paard vlak na een behandeling.
Het is ook al voorgekomen dat ze een eerste plaats halen tijdens een wedstrijd.
Dat koppelen ze ook terug naar Oli. En zo hier en daar wordt hij dan ook met veel lof bedankt met een tekstberichtje of een post op facebook.
Op een vraag naar wat het meest bijzondere is, dat hij tijdens een behandeling heeft meegemaakt, zegt Oli zonder lang na te denken...
Het mooiste resultaat  was tijdens een behandeling in North Carolina. Daar mocht Oliver een jonge merrie behandelen, die nog niet berijdbaar was op dat moment. Het paard liep op alle vier benen mank en kon nog niet eens een stap recht vooruit zetten.
Na de behandeling waren de klachten weg en het paardje liep prachtig op alle vier de benen.
Oliver zegt zelf..." als mij iemand dit verhaal had verteld, had ik het zelf niet geloofd. Hadden we er toen maar een video van gemaakt!"
 
Onderweg zijn, reizen naar andere staten, brengt voor Oli dubbele gevoelens met zich mee. Zijn spullen pakken en het moment van weggaan is altijd even een omschakeling. Maar in het gesprek benoemt hij ook dat hij ervan heeft leren genieten om even alleen te zijn.
Het is een mooie afwisseling. Je hebt wat tijd voor jezelf tijdens het reizen van de ene plaats naar de andere en je verheugt je ook weer op het samenzijn van het gezin als je terug komt van een trip.
 
En als Oli dan weer thuis is, voegt hij zich even makkelijk weer in het ritme van Rachel en de kinderen, school en vrije tijdsinvuling.
Dan heeft hij weer de kans om die dingen te doen waar hij minstens net zo van geniet;
* Kids ophalen van school/ vrienden meebrengen.
* Naar voetbalwedstrijden of trainingen van Nelson kijken.
* Met Nele ons eigen paard verzorgen en berijden, toekijken hoe er op ons grondstuk les wordt gegeven aan Nele op Q.
* De ezel Sam een scheerbeurt geven:)
* De hoefsmid uitnodigen om paard en ezel van een hoevenbehandeling te voorzien.
* Het grondstuk verzorgen, gras maaien, werken aan het uitbreiden van paddocks op het grondstuk...
* Samen naar ouderavonden gaan,of geprekken op school over de vorderingen van de kinderen.
* Een avondje uit gaan, quality time met zijn vrouw;)
 
Wij zijn trots op deze bezige bij, die een steeds meer uitgebalanceerd leven aan het leiden is!
 
Op dit moment van schrijven is Oliver een langere periode thuis.
Is er stilte na een drukke tijd van behandelen in en rondom Ocala/ Reddick.
Ruim tijd dus om andere zaken aan te zwengelen en te verdiepen in waar nieuwe uitdagingen liggen.
Een van de laatste vragen in het interview was ook: " Waar ben je nog meer nieuwsgierig naar in het leven,in je huidige werk?"
Wel, een nieuwe uitdaging zou voor hem kunnen liggen in het meer te weten komen over paarden en zijn kennis uit te breiden naar het niveau van een dierenarts.
Om die reden is hij het voorgaande weekend naar de University of Florida gegaan om zich te orienteren op de 4 jarige opleiding tot dierenarts. Een gesprek staat gepland en wie weet wat dit voor nieuwe avonturen met zich mee gaat brengen.
Maar ook het halen van een vliegbrevet staat op zijn " nog te ontdekken -lijstje".
 
Mensen die Oli iets beter kennen, weten dat hij altijd op zoek is naar nieuwe uitdagingen. Dat is een kant aan hem die ik persoonlijk zeer waardeer.
Met Oli samen leven is alles behalve saai.
Zijn optimisme klinkt door als ik hem hoor zeggen:
" Ik word nu pas 46, dan ben ik 50 als ik met de opleiding klaar ben! Genoeg tijd om dan nog een paar jaar als arts te werken" .
En, hij is nieuwsgierig naar of hij nog tot studeren in staat is. 
Ook nieuwsgierig en onderzoekend of het mogelijk is om ook naar klanten te vliegen met een eigen prive-vliegtuigje!
Ik gniffel van binnen als ik hem zo hoor en moet onmiddelijk aan een uitspraak van Pippi Langkous denken die zegt:
 

                                         " Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!"       

Zijn levensmotto: Without Passion, Life is Nothing.... sluit hier naadloos op aan.
En alle ondernemingen in zijn leven tot nu toe bewijzen dat hij zijn levensmotto ook durft te leven.
 
Lieve Oli, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Wij hopen dat we nog lang van al je passies en ondernemingen mogen genieten en dat je daarmee een lang, gelukkig en voldaan leven mag leiden!
 

Fotoalbum 19

 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 
 
Schrijf reactie (3 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in