×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

Hier dan het beloofde vervolg op de eerste week dat Jos en Marian ons bezochten....

Inmiddels alweer aangekomen en goed geaard in het koude en kleine Nederland, kijken de twee Amerika reizigers terug op geslaagde twee weken.
Het is altijd acclimatiseren als je vanuit een ander klimaat en een andere (veel wijdsere) omgeving komt.
Wat lijkt je thuisland dan opeens klein en druk...
Een fijne bijkomstigheid is dat er geen jetlagverschijnselen zijn opgetreden op de terugweg, terwijl die er duidelijk wel waren na de heenreis.
 
Toen week 2 hier aanbrak, waren de meeste jetlagverschijnselen wel overwonnen.
Het lichaam had zich aangepast. Er werd weer beter doorgeslapen 's nachts en  de normale ' naar toilet gaan tijden' , keerden ook weer terug;)
Jos sprak de woorden: " Zul je zien, hebben we ons net lekker aangepast, moeten we weer terug naar huis!"
Oliver hamerde er daarom vaker deze week op dat een volgende bezoek gewoon veel langer moet duren om er het meest van te kunnen genieten.
Meteen een tip voor anderen die zo'n verre reis willen maken....
Gun jezelf minimaal drie weken, als je vakantierooster het toelaat.
Met Jos en Marian hebben we besproken dat een periode overwinteren hier helemaal een zalig vooruitzicht kan zijn.
Als gepensioneerden heb je immers meer vrijheid om te kiezen wanneer en waar je vrij tijd wilt doorbrengen!
 
De vrije tijd in week 2 brachten we onder andere door in een paar van de vele mooie natuurparken die hier zijn.
Om flora en fauna te aanschouwen, om van stilte te genieten en dieren(geluiden) waar te nemen, terwijl we allen een stapje terug deden en ons ervan bewust waren dat we deze momenten met elkaar nog ten volste moesten genieten in onze laatste 'samenzijn- week'.
 
Marian Lorx:

Nadat we Nele en Nelson van school hebben gehaald,zijn we met een goedgevulde picknick mand(door Rachel)naar het Tuscawillapark midden in Ocala gereden. Mooi schoon park met een tennisbaan waar je zomaar gratis op mag,om een balletje te slaan. Er zijn diverse mooie schommels en sport toestellen waar je plezier aan kunt beleven. Zelfs en basketbal veld voor de jongeren. Hier hebben we in een stralend zonnetje gepicknickt.

Ook bezochten we het Rainbow Springs State Park. Daar tref je ; watervallen, slangen ,eekhoorntjes en krokodillen aan,zelfs een gedeelte waar Nele en Nelson een duik in het helder blauwe water hebben gemaakt, je mocht daar namelijk ook zwemmen. Een prachtig park om door te wandelen en te kanoen.

Ook het Sholom Park was bezienswaardig.
Een gedeelte met paden die je moest bewandelen,en tussendoor teksten lezen die invloed kunnen hebben op je leven.
Een mooie laan met olijvenbomen, prachtige perken met bloemen,die van de zomer in hun volle glorie zullen staan. Echt een park om met een club mensen yoga te gaan doen.
 
 
En tot slot is het Homosassa Park ook een bezoek waard geweest.
Allemaal inheemse dieren,uitgezonderd het beroemde Nijlpaard dat in de tv serie Daktari nog heeft meegespeeld.
Is nu 58 jaar oud,terwijl ze ongeveer maar 50 jaar worden.
We zijn er met een boot heengevaren,en ook weer terug.
Mooi natuurschoon,al met al was het fantastisch dat Rachel al deze parken met ons wilde delen.
Naast het bezoeken van deze parken hebben we in deze tweede week nog meer vreugdevolle momenten mogen beleven.
 
* Momenten waarbij we hartelijk gelachen hebben om de communicatie met hier en daar wat gebrekkig Engels tijdens shoppen en samenzijn met kennissen/vrienden.
* Momenten waarop we  gejuichd en aangemoedigd hebben bij een spannende basketbalwedstrijd, verwondering hebben ervaren toen de kinderen  hun eerste rapport ontvingen die week.
* Momenten van inspanning en overdenking (onze dank gaat uit naar Jos!) tijdens het afmaken van een klus op het grondstuk. En dat terwijl Marian momenten van ontspanning beleefde tijdens een heerlijke voetreflexbehandeling in de Mall.
* Momenten van afscheid nemen, toen het uur van vertrek naderde....
Maar....het allesoverheersende gevoel hierbij, was een vredig gevoel.
Een gevoel van: het is goed zoals het is...
Hierover lees je meer in Inspiratie van Rachel

Fotoalbum 16

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.
 
 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (1 Reacties)

Op deze blog , dat weet ik bijna zeker, hebben veel mensen zitten wachten...

Het is zowat niemand ontgaan dat Jos en Marian, ouders van Rachel, ons hebben bezocht hier in Reddick/Ocala- Florida.
Een spannende reis die Emily, Esther en Rachel mogelijk hebben gemaakt door hen te verrassen met vliegtickets ter ere van hun 50 jarig huwelijksjubileum!
 
Uiteraard zijn jullie als lezers, familieleden, vrienden en kennissen, nieuwsgierig naar hun belevenissen.
Dat willen we dan ook graag delen.
 
Natuurlijk waren we al dagen van te voren bezig met hun komst.
Nelson had een aftel kalender gemaakt waar elke dag weer zorgvuldig een vakje werd doorgestreept.
En Nele ruimde in het weekend voor hun komst haar kledingkast leeg omdat Oma en Opa de eerste week in haar kamer zouden slapen.
MAAR, we waren niet alleen bezig met HUN komst....er kwam immers nog meer familieuitbreiding, zoals ik al in een eerdere blog schreef....
 
Maandag 22 januari arriveerden Jos en Marian
Dinsdag 23 januari arriveerde Q (Quick Study)- ons eigen huispaard- op het grondstuk
Zaterdag 27 januari arriveerde Sam- onze kleine huisezel-en maakte die dag kennis met een heleboel mensen!!!
 
Voor Q en Sam moest uiteraard een omheining komen. Met andere woorden, een Paddock.
Hoewel Oli het meeste werk heeft verrricht, hebben we er in December en Januari samen als gezin van genoten hier aan te klussen.
Je ziet het op de eerste fotos onderaan de blog.
De Paddock was klaar en Oli was ook al met de bouw van een inloopschuur begonnen toen Jos en Marian arriveerden.
De vreugde van het weerzien na zes maanden was groot.....
Na een goede vlucht, helaas wel met vertraging van drie uur !! vanaf Schiphol, stapten twee moedige (met de nadruk op moe;) senioren  bij ons in de auto.
Vanaf Orlando Sanford is het een uur en vijftig minuten rijden naar Reddick, dus we hadden alle tijd om rustig bij te kletsen voordat de kinderen opa en oma in de armen zouden vliegen. En ook de mentor van Nele heeft al direct die avond kennis met hen gemaakt, omdat ze zo lief was om bij de kids te blijven na schooltijd toen wij nog onderweg waren....
Nadat zij weer was vertrokken was het tijd om de allerbelangrijkste spullen uit de koffers tevoorschijn te halen...
Er stonden  een paar typische Hollandse produkten op het wensenlijstje van de kinderen en ook oma's befaamde zelfgebreide sokken mochten niet ontbreken
Door de vertraging kwamen Jos en Marian in het donker aan op ons grondstuk en was de verrassing des te groter toen ze 's morgens wakker werden en de wijdsheid van het grondstuk met eigen ogen konden aanschouwen.
 
Voor het eerst in Amerika, voor het eerst met eigen ogen zien waar het alledaagse leven van je kleinkinderen en hun ouders nu afspeelt.
Alleen Jos en Marian kunnen dat gevoel beschrijven en dat hebben ze dan ook veelvuldig gedaan deze twee weken.
Uitspraken als:
 
" Wat is het toch fijn en mooi om het nu eens in het ECHT te zien hoe het er hier uitziet."
" Wat hebben jullie in die korte tijd al veel werk verricht en geinvesteerd, daar zijn we enorm trots op".
" Wat weten jullie de weg hier overal al goed, want het is zo wijds dat alles wel op elkaar lijkt!"
" De honden hebben het hier helemaal fantastisch, zoveel vrijheid".
" Wat een ruimte, die rust en verschillende vogelgeluiden...je wordt hier helemaal ZEN"
" Het is zo fijn om zelf te mogen ervaren welke mensen tot jullie vriendengroep behoren en ze zijn allemaal zo hartelijk".
" Ik had nooit verwacht dat de school, de klas van de kinderen er zo uit zou zien, wat een speciale, liefdevolle omgeving".
" Als ik de kinderen al zo vloeiend Engels hoor praten, krijg ik gewoon een brok in mijn keel"
 
Het leukste is het natuurlijk als ze zelf aan het woord zijn hierover, dus als je na deze en de volgende blog nog steeds met nieuwsgierigheid zit...schroom niet om ze eens te bellen, een mailtje te sturen of gewoon even op de koffie/thee te gaan. Ze zullen met veel plezier over hun belevingen willen vertellen.
 

Fotoalbum 14

 
 
 
Schrijf reactie (0 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in