×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

Eind van deze maand , is het alweer een half jaar geleden dat we ons boeltje pakten en het vliegtuig ons over de oceaan heeft gebracht naar daar waar we nu zijn.
 
Toen ik dit onlangs tegen de kinderen vertelde, dat er al bijna 6 maanden om zijn was de reactie van Nele:
" Echt? Al een half jaar? Wat gaat de tijd snel!"
 
Ik vroeg me af of onze achterblijvende familie dit ook zo ervaarde? 
Vinden zij ook dat de tijd ,zonder ons in hun midden, voorbij is gevlogen?
 
De ingeving die daarop volgde heeft geleid naar deze speciale blog.
Ik vond het namelijk tijd dat mijn gezin, mijn ouders en beide zussen, eens in de spotlights kwamen te staan.
Mensen reageren namelijk meestal op ons en informeren naar hoe het met ons gaat, maar de emigratie heeft ook een behoorlijke inpact (gehad) op mijn familie.
Hun eigenbelang en toekomstig gemis van ons vier naar de achtergrond "drukkend",  zijn zij ten alle tijde positief en steunend geweest naar ons toe.
Zonder deze support was het emigreren zeker een heel stuk lastiger geweest.
 
In deze blog lezen jullie achtereenvolgens de belevingen ,in hun eigen woorden gevat, van mijn ouders Jos en Marian, van mijn oudste zus Emily en van mijn tweede zus Esther. Waarbij de woorden van Esther deze keer de plaats innemen van Inspiratie van Rachel.
Voor een keer noem ik die blogtekst met genoegen en met recht, Esther's Inspiration!
Lieve familie, mijn eeuwige dank voor jullie bijdragen...Ik hou van jullie!
 

Jos Lorx

IMG 7896
Ja, een half jaar alweer in Amerika/Florida/Reddick.
Met gemengde gevoelens aan gehoord dat jullie de stap gingen maken,met gemengde gevoelens de eerste weken ervaren.
Facetimen is iets heel moois, maar in het begin toch ook moeilijk. Je zag exact hoe jullie je voelde,daar is natuurlijk menig traantje gevallen en terecht, want het is nogal een stap die jullie genomen hebben.
Je laat nogal wat achter. Van lieverlee ging ik het facetimen steeds leuker vinden.
Je ziet dan Nelson en vooral Nele met de week opbloeien en jij Rachel jij hebt ook al aardige contacten op gebouwd in Reddick.
En dan naast jullie de rots in de branding: Oli.
Het gaat lukken daar zijn we van overtuigd. Het goede gevoel en de trots van mij t.a.v jullie gaat het misschien overdreven zorgelijke overheersen en dat is een heerlijk gevoel.
Binnenkort gaan we jullie bezoeken en kunnen dan horen en zien wat jullie allemaal gepresteerd hebben
.Echter het belangrijkste is dat we met jullie weer eens een keertje ouderwets kunnen HUGGEN!!!!
 
                                                                                                                       
        een artikel in het Plus magazine. Opa werd geinterviewd en naar zijn belevingen gevraagd over Afscheid is ook een Nieuw Begin!

Marian Lorx

Nadat ik de week voor het vertrek heb genoten van een zeer bewust afscheid (eerst samen met de hele fam. ontbijten bij de Gelderse Poort,de barbecue bij Esther in de tuin, de laatste brunch met je zussen, papa en mij in je ouderlijk huis) is er een pijnlijk gat gevallen. 

Heb menig traantje gelaten omdat ik jullie miste. Tegelijker tijd besefte ik wel dat ik het los moest kunnen laten. Heb daar toch wel moeite mee gehad.

Van jou kreeg ik de mooie spreuken (of gezegdes) van Nelson Mandela over loslaten.
Ik heb het ingelijst en het hangt op onze slaapkamer. 
Kijk er regelmatig op, en zie dat de woorden van hem heel toepasselijk zijn.
Om los te laten is liefde nodig! Loslaten is machteloos toegeven, hetgeen betekent dat je het resultaat niet in handen hebt.
Een prachtig mens die Nelson Mandela.
Jullie verblijven inmiddels al bijna een half jaar in een nieuwe wereld, hier bij ons oude wereldje gaat het zijn gangetje.
Nele en Nelson zullen al een duidelijk verschil kunnen zien, van hoe ze hier in Nederland en Duitsland hun belevenissen hebben gehad.
Fijn dat ze een prachtige familieband mee naar Florida hebben kunnen nemen.
Ze zullen tot een paar prachtige mensen opgroeien daar, met dank aan zulke fantastische ouders die de oversteek hebben durven maken.
 

Emily Kievits

Tja en dan is het in één keer 1 augustus 2017, de dag waarom mijn jongste zusje met haar gezin naar Florida emigreert.

Zelf zijn we op dat moment in Oostenrijk op vakantie en hebben ruim voor deze tijd al vele keren afscheid genomen van elkaar; eerst met een heerlijk zondagochtendontbijt bij De Gelderse Poort, dan op verzoek van Nelson in die week nog heerlijk bij Esther in de tuin gebarbecued met z’n allen en dan op de laatste dag voor ons vertrek naar Oostenrijk een fijne lunch met papa en mama, Esther, jij en ik. 
Er vloeien wat waterlanders en er zijn lieve en sussende (of is het zussende) woorden, maar we gunnen jullie dit spannende en mooie avontuur van harte.

Op zo’n moment weet je nog niet hoe de tijd na jullie vertrek zal gaan aanvoelen of hoe wij en jullie het allemaal gaan beleven. Ik merk bij mijzelf al gauw een soort berusting; ons gaat het immers goed, jullie gaat vergaat het ook prima, dan kunnen we natuurlijk verdrietig zijn, maar ik tel dan liever mijn zegeningen en berust in de gedachten dat we verdriet beter kunnen bewaren voor meer ernstige zaken.

En dan zijn we krap 4 weken verder en raast orkaan Irma over St. Maarten en koerst recht op Florida af. Tja dan gaat de berusting wel over in ongerustheid en wordt de verre afstand en het gevoel van onmacht ineens voelbaar; ik heb me die dagen voor de tv verschanst en voel ik mij inmiddels “huricane specialist”. Gelukkig is dit voor jullie goed afgelopen! Jammer dat ik toen niet even aan kon wippen om zelf te kunnen zien, dat jullie allemaal ongedeerd waren.

Ook op familiefeestjes en tijdens de feestdagen zijn we ons ineens veel meer bewust van het feit dat jullie er niet zijn, maar ook hier laten we ons niet kisten en zetten jullie middels de, inmiddels beroemde IPad van mama, en via Facetime gewoon midden in onze kring, zodat we toch, zij het digitaal met elkaar feest kunnen vieren.

Fijn was het dat we Oliver wel persoonlijk konden omhelzen zo vlak voor Kerst, helaas was dit dan wel weer onder verdrietige omstandigheden, maar ik denk dat het goed was dat we samen met Oliver de uitvaart van zijn vader konden bijwonen.

Zo zijn er de afgelopen 5 maanden al heel wat gebeurtenissen voorbij gekomen, die we niet lijfelijk konden delen, maar ik denk dat, ondanks de grote afstand, en dankzij Facetime we er toch een soort van “social time” met elkaar van hebben kunnen maken, dat sterkt mij ook in de gedachten dat wij het contact nooit met elkaar zullen gaan verliezen en het verlangen naar een weerzien alleen maar groter maakt.

Wij zijn enorm trots op de stap die jullie hebben durven zetten en zijn heel blij dat het zo goed gaat in Reddick. We vinden het ook super zoals Nele en Nelson zich in een vreemd land met een vreemde taal staande weten te houden. Wij zijn benieuwd naar de verhalen van papa en mama wanneer ze terugkomen van het bezoek aan jullie.

 

(lees verder oder de button...Inspiratie van Rachel)

Schrijf reactie (3 Reacties)

Laat ik deze blog beginnen met jou/jullie het allerbeste toe te wensen voor het nieuw aangebroken jaar!
Met heel mijn hart hoop ik dat jullie allen terug kunnen kijken op een gezellige kersttijd en een geslaagde oud en nieuw viering.
 
Voor ons voelden de feestdagen in 2017 aan als ' gewone' dagen.
Dat had niet zozeer te maken met het klimaat waar we ons in bevinden, maar meer door de bijzondere omstandigheden die vlak voor kerst hun intrede in ons gezin deden.
Naar kerst toeleven zat er niet echt in, omdat we als gezin niet compleet waren en de griep op "onze deur klopte".
 
Mensen die mijn vorige blog gelezen hebben, weten dat Olivers vader in de week voor kerst is overleden. Om die reden was Oliver een week in Nederland/Duitsland. Zijn terugvlucht was op eerste kerstdag. Zo kon hij op die namiddag en avond, voor een beetje kerst weer bij ons als gezin zijn.
 
In de week dat Oliver weg was, kreeg eerst Nele hoge koorts en brak bij haar het griepvirus uit.
En een dag voor kerstavond was het mijn beurt.
Ik was blij dat ik met de kinderen van te voren toch nog wat traditionele kerstdingetjeshad gedaan, zoals deze overheerlijke kerstkoekjes bakken.
Een geleend kerstboompje optuigen, naar een kerst balletuitvoering kijken en naar ons kerkje gaan voor de kerstviering...
 
Zo is kerst en oud en nieuw niet geheel voor ons in het water gevallen.
We hebben er het beste van gemaakt.
PLUS er stonden de kinderen een tweetal leuke verrassingen te wachten,
twee geheimen waar Oliver en ik al een poosje mee rondliepen.
Hiermee dachten we onszelf een goed begin van een HAPPY NEW YEAR te creeren.
 
Hoe dichter kerst naderde, hoe meer we moesten oppassen dat we onze mond niet voorbij praatten.
Wat was ik blij toen het vliegtuig was geland op de 25e. Weer bij elkaar zijn was nu voor ons het belangrijkste.
En samen kunnen vertellen wat we al een tijdje voor ons hielden.
Mijn man - driving home voor Christmas, oh I cant wait to see those faces- verheugde zich ook op deze onthullingen.

Verrassing 1: Q !

Even na aankomst van de vliegreis, gingen we met zijn vieren naar de paardenfarm van vrienden van ons.
Riverstone, de naam van de farm, is in bezit van Kim en Caroline. Kim is de man die Oliver heeft geholpen bij het opstarten van zijn business twee jaar geleden.
Deze inmiddels heel goede vrienden/nieuwe familie, hebben aan ons een prachtpaardje verkocht!
De naam die dit paard voluit draagt  is: Quick Study (omdat hij snel leert). Echter, omdat hij zo schattig is,  werd hij algauw Cutie genoemd door Caroline.
Afgekort...Q( spreek uit: kjoew ;)
 
Na een in scene gezette actie door Kim en Caroline voor de kinderen, zou voor Nele worden onthuld dat het paard waar ze nu al een tijdje rijles op heeft, bij ons op het erf komt te staan!  Met andere woorden...er komt voor de tweede keer gezinsuitbreiding.
Caroline deed alsof het een traditie was met kerst alle paarden in hun stallen te verwennen met een appel en een wortel. Dus nadat we met de hele groep bij elkaar , in de koude donkere avond , de andere paarden hadden voorzien van deze lekkernijen, kwamen we bij de stal van Q aan waar een grote rode strik bij hing.
De kinderen hadden nog steeds niets door ....!
Je krijgt er ook niet zomaar even een paard bij, althans...niet in ons gezin:;)
Nadat het duidelijk was dat Q toch echt een kerstcadeau is voor ons allemaal, volgden tranen en was Nele de hele avond sprakeloos, stil en in gedachten verzonken...
 
Een lang gekoesterde droom en wens kwam uit op deze avond.
Een mooi donkerbruin paard, dat vanaf 2015 voor ons familie -vision- board uitgeknipt en opgeplakt is door Nele, staat begin 2018 in onze tuin.
Ik moet daar persoonlijk nog even aan wennen, ik ,die totaal geen ervaring heeft met het verzorgen van paarden!
Maar wel een nieuwe uitdaging om dit te leren. En wie weet wat dat weer allemaal met zich meebrengt.
 

Verrassing 2: We krijgen bezoek uit Nederland!

Eenmaal weer thuis, na een heerlijk avondmaal en wat cadeautjes over en weer op Riverstone, mochten de kinderen nog een verrassing verwerken.
Tijdens de dagen voor kerst, vonden de kinderen steeds puzzelstukjes in de adventzakjes aan de muur.
Op kerstavond was deze puzzel af en zagen ze drie fotos tevoorschijn komen. Op deze fotos stonden, naast wijzelf als gezin, ook opa en oma.
Jos en Marian, ouders van Rachel.
Bij deze foto's waren op de puzzel ook letters verschenen:
HAPPINESS IS BEING TOGETHER
Ook nu hadden de kinderen nog niets door...
Tot  we de boodschap die bij deze puzzel hoorde vertelden.
OPA en OMA komen in JANUARI twee weken naar ons toe!     Van 22 januari tot en met 5 februari zullen ze ons komen bezoeken.
Terwijl Nelson een vreugdedansje in de kamer deed en jubelde dat hij een aftelkalender ging maken, was Nele voor de tweede keer die avond sprakeloos blij.
Vol indrukken en met allerlei gemengde gevoelens namen we vrij vlot afscheid van deze avond en van kerst. Het was allemaal enerverend genoeg deze weken...
---------------------------------------------------------------------------------
Tweede kerstdag wordt in Amerika niet gevierd.
Maar voor ons blijft het altijd een feestdag.
IT'S NELSONS BIRTHDAY!
12 jaar werd onze zoon deze dag.
Een ontbijt met echte Hollandse Kaas (meegekomen met Oli na zijn bezoek aan Europa), was een erg welkom cadeau voor Nelson ( en ook Nele had dit enorm gemist)!
 
Ook deze dag voelde een beetje aan als een " gewone" dag,
want we moesten door ziekte in huis de uitgenodigde visite helaas afzeggen.
Na een rustige dag dus, gebeurde er 's avonds toch nog iets heel wonderlijks....

Verrassing 3: een pakket!

We wisten dat onze lieve familie in Nederland een kerst/verjaardagspakket had samengesteld, en we wisten ook dat dit al op 9 december op de post was gedaan. Echter track and trace liet ons weten dat het pakket op 20 december Amerika was binnengekomen maar daarna bleek het ergens "vast te zitten". We vonden geen verdere status informatie, dus hadden we Nelson er al op voorbereid dat zijn overzeese cadeautjes waarschijnlijk niet op tijd aan zouden komen.
Totaal nietsvermoedend zaten we in de vroege avond rustig in de kamer toen Oli ineens van de bank afsprong en riep:
"He...wat is dat nou!?  Kijk eens wat daar aan komt?"
Kwam er toch daadwerkelijk, in het donker net na zessen, een auto ons grondstuk opgereden.
Daar stapte een zeer vriendelijke vrouw uit die met een Amerikaans enthousiasme in haar stem riep dat ze een pakket voor ons had!
 
Deze verrassing was dus voor -the 4 of us-! Daar hadden we nu echt niet meer mee gerekend.
Wat een leuke, bijzondere wending aan een -anders dan andere- verjaardag.
Door alle kaarten en cadeaus, Nederlandse lekkernijen (waarvan de pot Speculoos de reis in de doos het helaas niet heeft overleefd) voelde onze familie weer even heel dichtbij aan. En voelde het als de zoveelste keer hier aan als: "het werk van God". Precies op het juiste moment komt er een ' geschenk'.
 
De dagen daarna stonden in het teken van genezen en  brachten we weer meer tijd door in het gezelschap van anderen.
Een gezamenlijk tiener/bowlingfeest voor het basketball team van Nelson en nog drie andere jarige jongens.
En tot slot oudejaarsavond temidden van druk gezelschap voelde goed aan na al het eenzame thuisblijven vanwege de griep.
 
En hoewel we het nieuwe jaar zijn ingegaan met een zieke Nelson die nu met koorts op bed ligt, voelen we ons gezegend dat er zoveel mooie dingen blijven gebeuren tussen alle minder prettige dingen en dat we ogen hebben om dit te blijven zien en er dankbaar voor te zijn.
in die zin sluit ik deze blog af met:
Een Happy New Year krijg je in de meeste gevallen niet cadeau, een Happy New Year creeer je zelf!
graag deel ik met jullie daar  mijn gedachten en ervaringen over in: Inspiratie van Rachel.

Fotoalbum 13

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.
Schrijf reactie (2 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in