×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

De temperatuur daalt 's nachts.
We hebben's morgens al twee keer vorst gehad.
De autoruit was echt bevroren.
Voor heel even genieten we in de ochtend van witte weilanden onder een strakblauwe hemel.
De kinderen vertrekken met een dik vest of winterjas 's morgens naar school.
 
En dan,  rond een uur of 9 a 10 is daar weer die Florida-zon. De weilanden worden voor het oog weer groen en je voelt de heerlijke warmte (vooral achter de autoruit als de kinderen s morgens naar school worden gebracht) al gauw weer terugkomen. Een zonnebril is echt een must, met die lagere winterzon.

 't is the season

Onze eerste winterseizoen hier,
Voor het eerst toeleven naar kerst in de adventstijd.
De stad doet enorm zijn best om mensen in de juiste stemming te brengen.
* "Light Up Ocala", duizenden lichtjes worden aangebracht.
*  Een GiGa kerstboom op het stadsplein.
*  het basketbalveld in het park wordt omgetoverd tot een heuse kunstijsbaan voor schaatsliefhebbers.
*  in datzelfde park word er ook ' s avonds open air bioscoop aangeboden. Met je strandstoel en dekentje naar een kerstfilm kijken.
*  en last but not least, wat wij kennen met carnaval/lichtjesoptocht....hier trekt Santa Claus met een kerstwagen-parade door de stad, waarna hij zichzelf met iedereen die dat wil op het stadsplein laat fotograferen...onder de GiGa Kerstboom!
 
een impressie van de wintersfeer zie je natuurlijk weer in het fotoalbum.
 
Ondanks al deze inspanningen, blijft het kerstgevoel wat we in Europa jarenlang beleefden...hier uit.
Toen we Thanksgiving week in Kentucky waren, voelde ik persoonlijk die "kerstsfeer" veel meer.
De aanhoudende frisse winterkou, de wandelingen langs kale of nog herfstgekleurde bomen en de geur van mijn eigen gemaakte verse cranberrysaus waren de hoofdoorzaak daarvan.
 
Nu hier die uiterlijkheden, zoals we ze gewend waren, wegvallen (kale bomen, grijze lucht die oftewel regen of sneeuw belooft)
beleven we winter en kerst eens vanuit een ander gevoel.
We zijn nog steeds heel veel buiten. We klussen, sporten en spelen onder de zon die nu een aangename warmte uitstraalt.
Alle kinderen van de school staan in een grote kring op het stadsplein uit volle borst kerstliederen te zingen in de warmte die zich onaangekondigd plotseling voordoet als de wolken opengaan en de zon tevoorschijn komt.
Ondanks de ochtendvorst heersen er temperaturen van gemiddeld 20 graden (soms is het 15, soms 25 graden of warmer) overdag.
 

Holidays are coming....

Onze kinderen zetten nog even door, ze houden nog even vol....ze voelen dat de kerstvakantie eraan komt.
En die hebben ze nodig, heel hard nodig.
We leven toe naar de laatste vrijdag op 15 december.
Een verkort rooster met een kerstviering in de klas.
Christmas Carols zingen op het plein voor het gemeentehuis, waar ze zelfs in Millingen aan de Rijn van meegenoten hebben dankzij de FaceTime techniek die er tegenwoordig bestaat.
Terwijl Oliver hier de fotos voor deze blog maakt,
loop ik rond met een omhooggehouden telefoon zodat opa en oma kunnen meegenieten en zelfs meezingen!
 
 
Later 's avonds treffen we elkaar in het kerkje naast de school.
Daar worden stukjes voorgelezen uit de bijbel, maar vooral gezongen en muziek gemaakt.
Erg bijzonder en sfeervol.
Na afloop stroomt het kerkje leeg en loopt iedereen naar het schoolplein.
Hier worden kleine kaarsjes uitgedeeld en vormt zich een grote kring van families bij elkaar.
We steken bij elkaar het vlammetje aan.
Gezinnen, vrienden en vriendinnen staan omarmd, gitaarspel en dwarsfluit klinken op de achtergrond.
en dan ...in de stilte die vooraf gaat aan " Silent Night", is het er opeens toch...
The feeling of Christmas. Het kerstgevoel.
 
Het komt heel dichtbij het gevoel dat eigenlijk altijd omhoog komt als we vrijdags aanwezig mogen zijn bij " Chapel-ochtend".
Graag leg ik jullie daar deze keer meer over uit in het stukje Inspiratie van Rachel.
 
De kinderen mogen aansluitend warme chocolademelk gaan halen, afgetopt met kleine marshmellows.
Uiteraard eerst als alle vlammetjes zijn uitgeblazen.
En met het uitblazen van het kaarsje denk ik kort terug aan de afgelopen weken.
Het uitblazen van het kaarsje voelt als het uitademen van de eerste enerverende maanden die we hier zijn.
Uitademen....
Wat een inspanning hebben de kinderen geleverd tijdens hun eerste examenweek op school.
Vol trots hebben we hun resutaten bekeken, besproken en geevalueerd.
ook voor Oliver en mij was het schoolse inspanning, met het helpen van engelse teksten,grammatica en algebra kwesties.
En daarnaast denk ik ook even terug aan de fijne yogalessen die ik in November en December voor leerkrachten en ouders mocht verzorgen in het schoolgebouw.
 
Uitademen....
deze adempauze hebben de kinderen en ik van school best wel even nodig.
 
Nadat ik deze blog afgelopen zaterdagavond had afgerond, hebben we de zondagochtend erop vernomen dat onze lieve (schoon)vader en opa Norbert met zijn laatste uitademing afscheid heeft genomen van zijn dierbaren.
Om die reden bevind Oliver zich nu op weg naar Duitsland en zal daar de komende week verblijven.
Wij zijn dankbaar voor de lange tijd die hij op aarde mocht zijn en hebben vrede met de reis die hij nu naar het Licht maakt.
 
 

Fotoalbum 12

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.
 
 
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (4 Reacties)

Deze afgelopen week waren we met zijn vieren heel wat mijlen noordelijk van Florida.
Met een truck vol spullen en de honden tussen de kinderen, reden we van Florida door de staten Georgia en Tennessee naar onze eindbestemming
KENTUCKY.
Even met zijn vieren er tussen uit.
Even op adem komen van het eerste schoolsemester.
Er is zoveel gebeurd sinds we hier zijn, waar we enorm dankbaar voor zijn..............
 
Dat wilden we met zijn vieren aandacht geven tijdens deze vrije schoolweek
met in het midden van de week een belangrijke Amerikaanse feestdag:
Onderweg in de auto wisselden we al uit voor welke dingen we nu eigenlijk dankbaar zijn sinds we geemigreerd zijn. Natuurlijk delen we dat graag verderop in deze blog met jullie.
 
We waren welkom als gasten in een zeer ruim appartement boven paardenstallen.
Van een cliente van Oliver , die met haar man zowel een farm heeft in Kentucky, alsook in Florida.
Ze runnen een groot bedrijf genaamd: Kentucky Equine Center.
Een bedrijf dat onderzoek doet naar voeding voor paarden en hoe de energie en gezondheid van paarden geoptimaliseerd kan worden.
Ook onze honden konden fijn mee.
Ze hebben daar, vanwege de immense ruimte, de tijd van hun hondenleven gehad.
 
Grappig weetje: wij reden naar boven naar hun farm, terwijl zij net op weg waren naar Florida om de windertijd daar door te brengen en zich klaar te maken voor de paardentoernooien die rond December in Ocala beginnen.
Veel clienten van Oliver doen dat op deze manier. In de wintertijd met de paarden het aangenamere klimaat opzoeken en in de zomer (rond april als de toernooien weer afeglopen zijn in Ocala) reizen ze weer terug naar hun andere farm. Voor de paarden is het dan in Florida wel heel erg warm.
 
Zodoende waren we - op enkele stalmanagers na en wat paarden die hier zijn gebleven- helemaal alleen met ons gezin op dit indrukwekkende " farmland".
een plek waar je kunt wandelen en bij wijze van kunt verdwalen.
 
 
Onze kinderen waren net als wijzelf, erg verheugd om de sfeer van herfst en winter te voelen.
Kale, in plaats van nog volle groene , bomen.
Een laagje ijs op het gras bij vroege ochtendwandelingen,
Handen diep in de jassen gestoken, koude neuzen en warm, gloeiende wangen na de frisse wandelingen.
De hele week lang werden we getrakteerd op een strakblauwe lucht met hier en daar mooie wolkenformaties en veel, veel zonneschijn.
De droge handen, lippen en het genies als gevolg van de plotselinge klimaatverandering en de verwarming in auto en huis,  namen we maar voor lief.
Alles heeft zo zijn charme...
 
Niemand van het gezin voelde de behoefte om van het land af, de omgeving te verkennen.
Soms kan simpelheid zo vullend zijn. En voel je zoveel rust, geluk en dankbaarheid direct op de plek waar je bent...
Een paar tennisrackets, schetsboek, leesboek, puzzel, gezelschapspelletjes en wat origamiblaadjes, afgewisseld met een film op tv, 
en wat rondrijden op het land in een Kubota  en op de mountainbikes, zorgde voor genoeg vermaak.
Zo leefden we toe naar ons eerste Thanksgiving feest.
Dank-zegging - iets waar ik in mijn inspiratieblog nog meer over deel.
Voor deze speciale dag, hadden we met zijn vieren een menu bedacht waar iedereen aan bij zou dragen.
Een uitstapje naar een winkel om daarvoor de boodschappen te halen en een uitstapje naar de bioscoop waren onze enige - van het farmland af- activiteiten.
 
Wat waren we onder de indruk van het mooie landschap en de prachtige huizen die in deze streek te vinden zijn, tijdens de autorit naar Lexington (bioscoop).
 
 
Eenmaal terug in Versailles op de farm en nog onder de indruk van de film met de titel: WONDER, begonnen we langzaamaan de maaltijd klaar te maken.
Een keuken die uitnodigde om er met het hele gezin in te staan

en elkaar te verassen met zelf uitgekozen lekkers...

Nadat de tafel was gedekt, kwam het moment waarop we ons allemaal verheugden.
We gingen onze dank uitspreken.
Normaal bidden we sowieso voor het avondmaal, of spreken we dank uit. En om de beurt doet iemand van het gezin dat.
Alleen nu kon iedereen zijn dank aan tafel uitspreken, om de beurt, hand in hand verbonden. 
Een gebaar dat ik altijd al prachtig heb gevonden en waarvan ik het jammer vind dat we dat in Europa niet als feestdag hebben. Daarom zijn we het uit onszelf gaan doen,  toen we nog in Duitsland woonden.
 
Nelson:
Ik ben dankbaar voor het samenzijn en het lekkere eten, dat we dat kunnen betalen.
Dankbaar voor de nieuwe vrienden die we hier hebben gemaakt en voor de dirtbikes die we op ons grondstuk mogen rijden.
 
Oliver:
Ik ben dankbaar dat we hier weer meer een familie zijn. een vier-eenheid, omdat we dat in Duitsland niet zo konden beleven.
Dankbaar dat we op deze plek zijn, met elkaar en met de honden.
Dankbaar dat onze kinderen gezond zijn. Dat het ons goed gaat.
 
Nele:
Ik ben dankbaar dat we Mex, onze pup hebben gevonden...of eigenlijk dat ze naar ons is " gezonden".
Ik ben dankbaar voor al het lekkere eten dat we samen hebben gemaakt en de film die we mochten zien.
Dankbaar dat papa en mama al deze leuke dingen met ons ondernemen.
 
Rachel:
Ik ben dankbaar dat we fijne, lieve families hebben, ook al zijn deze nu niet lijflijk aanwezig.
Dankbaar voor de mogelijkheid dat we ze toch kunnen zien dmv Facetime en whats app..
Dankbaar voor de nieuwe families in ons leven die ons ook voor Thanksgiving hadden uitgenodigd.
Dankbaar dat zij aan ons denken en ons bij de gemeenschap willen betrekken.
Dankbaar voor het woord dankbaarheid zelf. Dat er elke dag weer dingen zijn waar je dankbaar voor kunt zijn.
 
Tja...en zo kun je nog wel even doorgaan.
Daarom ben ik sinds kort bezig met een grote dankbaarheidslijst.
Waarom? daarover lees je in inspiratie van Rachel meer, maar hier alvast een voorproefje..
 
Dankbaarheid kan je redden in moeilijke situaties.
Situaties waarin je moet zien te " overleven". Dat geeft kracht, moed en hoop.
Dat is ook wat de oorsprong is van het Thanksgivingfeest.
Een dankbaarheids en overlevings/ eerste oogstfeest die de Pilgrims drie dagen achter elkaar vierden in oktober 1621.
Als colonisten in het jonge Amerika, hebben zij moeten zien te overleven in zelfverzorging. Dat vierden ze met de oorspronkelijke landbewoners: de Indianen.
 
Wij sloten de laatste avond van ons verblijf af met een film op t.v die ook weer een mooie aanvulling op deze dankbaarheidsweek was.
Het overlevingsverhaal van een vrouw op de Titanic. Die zware tijden kende en een geliefde moest loslaten, maar aan het eind alles op somt wat het haar heeft opgeleverd, waar ze dankbaar voor is.
En bij het zien van de film die avond, werden wij tegelijkertijd getrakteerd op een geweldige ondergaande zon.
Helemaal gratis, een prachtig uitzicht, zomaar cadeau.
Kan weer op het dankbaarheidslijstje erbij....
 
 
Wij wensen dat iedereen op een dag de kracht van dankbaarheid verkiest boven zeuren
of kijken naar wat er allemaal mis is of ontbreekt in je leven...
In die zin wensen wij jullie ook een HAPPY THANKSGIVING!
 

Fotoalbum 11

 
 
 
 

 

     
Schrijf reactie (8 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in