×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

Met een lege paardentrailer, geleend van een klant van Oli, gingen we op 2 november j.l op weg naar Tampa, Florida.
Een rit van ruim anderhalf uur heen en ook weer terug om onze spullen op te halen die een lange weg via de Atlantische Oceaan hadden afgelegd.
Het heeft heel wat voorbereiding gekost en ook wat pech, verderop lees je waarom, maar uiteindelijk is het dat allemaal waard geweest.'
 
   
 
Het begon natuurlijk al in de maand juni van dit jaar.
Toen we nog in Duitsland woonden begonnen we met het uitsorteren van wat mee zou gaan op het schip
en wat we zouden verkopen of naar goede doelen zouden brengen.
We wilden zo min mogelijk laten verschepen en alleen onze dierbaarste spullen inpakken.
Persoonlijk vond ik dat een heel leuke tijd.
Je gaat ineens erg beseffen dat je met zoveel minder kunt leven dan je de afgelopen jaren bij elkaar hebt vergaard.
Een regel die we bij het uitsorteren hanteerden was:
wat ik een jaar lang niet heb aangeraakt of bekeken, kan beter een andere plek van bestemming krijgen.
Je leest in " inspiratie van Rachel", meer (tips) over Leven met Minder!
 
En nu...na ons vertrek op 1 augustus,  zijn we alweer drie maanden verder en mogen we ons weer met deze mooie spullen verenigen.
De inhoud uit de dozen halen, voelt als cadeautjes uitpakken aan.
Ook al zorgt dat nu voor een tijdelijke "rommel".
We zijn er dankbaar voor.

Thanks for this mess, ....after living with less

(and here is why we had a little stress....;)

Oliver was op 31 oktober met diezelfde paardentrailer naar Tampa gereden (ruim anderhalf uur hier vandaan).  We hadden immers de mail gekregen dat onze spullen op de afhaalplek waren aangekomen! YES!
Met goede zin reed hij onze spullen, opeengestapeld op drie pallets, wachtend op ons in een loods, tegemoet.
 
Bij aankomst bleek hij dubbel pech te hebben.
Allereerst kwam Oliver, enigzins beweet van het gemanouvreer met een paardentrailer, aan bij het pakhuis.
De eerste ervaringen met het wenden en keren van zo'n gevaarte achter je auto vraagt nogal wat van innerlijke rust, focus en geduld...
Gelukkig ging daarmee niets mis, maar toen de auto en trailer eenmaal geparkeerd waren, kwam Oli er achter dat men daar net aan een middagpauze was begonnen van ruim een uur lang. Je snapt...enigzins teleurstellend,
maar ach...we wachten nu al best lang op de spullen dus dat ene uurtje maakt dan ook niet meer uit!
 
Toen het uur voorbij was en Oliver enkele minuten verder in gesprek was met mensen van het kantoortje in het pakhuis, bleek dat hij een speciaal formulier nodig had dat van het transportbedrijf in Duitsland nog ontbrak.
Hem werd verteld naar " Customs" te rijden om te kijken of ze hem daar verder konden helpen. Customs zorgt voor al het papierwerk en daar zou dit missende document er voor moeten zorgen dat onze spullen vrijgegeven zouden worden.
Dit gebouw zit op zo'n vijf minuten rij afstand van het pakhuis, dus Oliver reed daar, met hoop op het verlossende document, naar toe.
De hulp daar was heel vriendelijk en men heeft geprobeerd Oliver aan alle kanten te helpen aan dit formulier MAAR...
..door het tijdsverschil van 6 uur, bleek uiteraard het Duitse kantoor al dicht te zijn.
 
De dag daarna was een feestdag in Duitsland (1 november: Allerheiligen), dus werd het nog een dag later dat we het juiste formulier konden aanreiken bij het loket van Customs. We voelden ons gezegend dat we het weer veilig en zonder ongemakken en zonder file naar Tampa hadden gered met de trailer...
 
Na aanname van het papier, hebben we nog zo'n 20 minuten mogen wachten op de handtekening en stempel
waarmee we dan officieel onze spullen konden ophalen. Oliver keek regelmatig op zijn horloge, want hij wist natuurlijk precies wanneer de middagpauze zou beginnen bij het pakhuis waar we nog naar toe moesten rijden!!
 
We waren werkelijk net vijf minuten voor middagpauze in het kantoor met het ondertekende en gestempelde formulier.
 
Onder het toeziend oog van een alligator die tegenover de loods in een vijver lag te genieten van de zon, werden onze spullen met een steekwagentje naar buiten gereden. De spullen, ingewikkeld in zwarte folie, zodat het nog een raadsel was wat er zich onder bevond. De man die onze spullen naar buiten reed vertelde dat de alligator een beetje zijn "pet" (huisdier) was, omdat dit beest schijnbaar al van kleins af aan in die vijver is opgegroeid.
 
Onze twee mountainbikes, verpakt in speciale dozen, werden als laatste naar buiten gereden. Ondertussen had Oliver al met zijn hand over het zwarte folie gevoeld en het grote buddhabeeld herkend aan de neus die het folie een kleine puntige bobbel gaf.
 
De vriendelijke medewerker gaf ons een stanleymes om de folie te verwijderen, zodat we alles konden uitpakken en in de trailer konden laden. Toen het hoofd van buddha vrij kwam drong er een muffige schimmellucht in mijn neus. Het Buddha beeld had namelijk in Duitsland altijd buiten gestaan en daardoor een beetje mos op zijn puntige hoofd verzameld. Dat was natuurlijk gaan drogen en dat konden we ruiken! Alles was verder intact en niet beschimmeld, dus wij waren in ons element.  Het zware beeld moest wel met de steekwagen in de trailer worden geschoven, te zwaar om te tillen.
 
Toen we weer in de auto zaten en de alligator nog even gedag hadden gezwaaid, gaven we elkaar herhaaldelijk een high five! DANKBAAR voor de goede zorgen van onze spullen die met zorg door verschillende handen zijn gegaan!      
 En het gevoel van: JA! Ook dit hebben we weer overwonnen.                                                                                              
Nee...ons leven is alles behave saai hier. Opwindend genoeg met al deze te ondernemen stappen.
 
Na het sjouwwerk door de volwassenen, hebben de kinderen de taak gekregen al het kleins uit te pakken. Ook een leuke belevenis voor Jacob, die we op sommige dagen uit school mee naar huis nemen. Hij was ook een goede hulp en we konden hem meteen uitleggen en laten proeven wat : HAGELSLAG /HOLLANDSE DROP / EN MUISJES zijn.
"ein bisschen Heimat" is nu weer bij ons!

Fotoalbum 10

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 
 

 

 
 
 
 
 
Schrijf reactie (1 Reacties)

In deze tijd is de herfstvakantie weer in volle gang voor de Nederlandse kinderen.
Dat krijgen onze kids natuurlijk nog allemaal mee via neven en nichten en via social media.
Deze vakantie moeten zij nu voor het eerst overslaan en nog even geduldig wachten op hun eerste weekje vrij sinds de start van school.
Dat zal in November zijn.
Dan krijgen zij hun -o-zo-welverdiende Thanksgiving-Break week.
 
Omdat Nele en Nelson nu al ruim twee maanden naar de Ambleside school gaan, hebben we inmiddels een aardige indruk van het reilen en zeilen op deze school gekregen. We krijgen ook veel vragen vanuit familie en vrienden uit Nederland en Duitsland.
Allen zijn zij nieuwsgierig naar de belevenissen van de kids op de Amerikaanse school.
Om deze "kijkersvragen" te kunnen beantwoorden schrijf ik deze blog.
Die dus gaat over de school(gemeenschap) waarvan wij nu deel mogen uitmaken.
Wil je meer weten over waarom wij deze school hebben gekozen, lees dan de inspiratieblog!!
 
   
 
En dan hier de meest gestelde vragen:
 
vraag: Op wat voor soort school zitten jullie kinderen nu?
In Amerika kun je kiezen voor een public school ( een openbare school) of een priveschool.
De Ambleside school , een school waar wij bewust voor hebben gekozen, is een priveschool.
Een school waar er niet meer dan 16 kinderen in een klas zitten.
Ambleside scholen zijn verspreid over de hele wereld en is gebaseerd op de pedagogiek van Charlotte Mason.
 
 
vraag: Hoeveel kinderen zitten er op school?
Deze klassen zijn aanwezig: Kindergarten (kleuterschool) tot en met 8th grade.
6th/7th en 8th grade zijn de klassen die behoren tot de Middle school,
maar ze zijn samen onder een dak met de kleine kinderen.
Nele en Nelson zitten dit jaar samen in de 7th grade.
Van elke klas is er op deze school een groep aanwezig.
In totaal dus: 144 kinderen.
Vanaf volgend schooljaar start de Ambleside Highschool voor het eerst.
Dan komt de  9th grade en elk jaar daarop ook 10th/11th en 12th grade bij.
 
vraag: moeten ze speciale kleren aan?
Ja! Op deze school worden er schooluniformen gedragen.
Op maandag en woensdag gaan ze in hun  PE kleren* naar school. Dit is een favoriet setje kleding geworden van ze.
Op dinsdag en donderdag in hun schooluniform.
Op vrijdag mogen ze nog iets chiquer naar school omdat ze dan starten in de schoolkapel.
Nelson houd van zijn stropdas!
 
vraag: Wat vinden zij/jullie van die kleding?
Natuurlijk is het even wennen....
Nelson was er al meteen helemaal gek op, terwijl Nele er nog even over deed om er een prettige relatie mee te ontwikkelen.
Dat duurde echter niet lang.
Wij zijn in iedergeval blij dat de stress wegvalt van:
" Help mam, mijn broek die ik voor morgen aan wil is niet gewassen!"
" Ik heb niks (leuks) om aan te trekken!"
" Ja, maar iedereen heeft Nike schoenen aan" . 
Het scheelt wasgoed, maar bovenal staat ons het idee erg aan dat er op school geen afleiding is van hoe je eruit ziet.
Dat er geen druk is van of je er wel bij hoort.
Schooluniformen: een geweldige uitvinding!!!
En...de eigen kleding wordt ineens veel meer gewaardeerd als het weekend eraan komt! Joepie!!
 
vraag; Mogen er mobiele telefoons mee naar school?
Nee. Die zijn niet toegestaan. In bijzondere gevallen mag er best een mee, maar deze wordt dan bij de "office" afgegeven en na schooltijd opgehaald. School kan altijd naar huis bellen en ouders mogen de leerkracht altijd een tekstmessage sturen als er tussendoor iets aan de hand mocht zijn.
 
vraag: Wat vinden ze leuk op school, welke vakken krijgen ze?
* PE = Physical Education is wel favoriet. Lekker een half uurtje buiten op het schoolplein conditietraining en spellen doen.
* Music,  Art en Handcraft  = de artistiekere vakken zijn altijd al wel in trek geweest bij onze kids. Nele blinkt duidelijk uit in Art, zegt de juf.
* Science =  Wetenschapskennis. Nelsons favoriete vak, maar Nele interesseert zich absoluut niet voor hoe een computer werkt en de technische achtergronden van een computerprogrammering.
* Grammar = de Engelse grammatica onder de knie krijgen. Dat is best pittig voor ze, sommige oefeningen doen ze op niveau van 5th/6th grade.
* Math/Algebra = wiskunde. Elke vrijdag word de klas getoetst op de stof van die week. Wij krijgen de toets op donderdag al mee zodat we eventuele taalhobbels alvast kunnen nemen en over de vragen heen kunnen kijken. Nele krijgt eindelijk een beetje plezier in de stof;) Ze doen ook enkele minuten aan " mental Math"  aan het begin van de les.
* History = dit jaar gaat de leerstof over de geschiedenis van Amerika. Ze vinden dit beiden moeilijk, maar ook interessant. Wij als ouders leren meteen ook een heleboel mee.
* Citizenship = letterlijk vertaald  Burgerschap. Maatschappijleer is denk ik een woord wat hierbij dicht in de buurt komt.
* Geography = aardrijkskunde en kaartkennis. Tot nu toe niet veel anders dan in Nederland op school.
* Nature Study = kennis van de natuur. Hier wordt ook bijv. heel aandachtig een blad van een boom bestudeerd en nageschilderd.
Dit vinden beiden interessant en leuk om te doen.
* Composer Study = kennis van notatie/noteren. Zowel muziek als taal leren de kinderen te ordenen in handschrift.
Aandachtig handwerk wordt hier neergezet. Prachtig om te zien hoe de school tijd en aandacht besteed aan geschreven werk met een goed potlood.
Het stimuleert rust en geduld bij de kinderen en laat hen ervaren hoe rustig je daarvan in je geest wordt.
(dit in tegenstelling tot het snelle getik op computers of telefoons)
* Picture Study = kijken naar schilderingen/tekeningen van beroemde schilders uit de geschiedenis.
Dit jaar staat Vincent van Gogh centraal. Er is ook al een bezoek aan een museum geweest.
* Literature = " levende boeken" staan centraal. Samen lezen ze verhalen van grootheden uit de geschiedenis of bijzondere mensen van nu. Dit om de kinderen te stimuleren dat er veel creatieve breinen zijn( geweest), die er voor hebben gezorgd dat de maatschappij een nieuwe, positieve wending kreeg of die van invloed zijn geweest op hoe we nu, vandaag de dag, leven. Omdat dit vrij pittige verhalen zijn, lezen we dit thuis samen als gezin ook.
* Poetry =kennis over beroemde dichters, gedichten worden uit het hoofd geleerd of met sierlijke letters overgeschreven.
Ook worden er toneelstukken gedaan die gebaseerd zijn op teksten van o.a Shakespear.
* Bible = er wordt veel waarde gehecht aan bijbelteksten en deze worden dan besproken of samengevat en vertaald /gespiegeld naar wat dit voor het leven NU kan betekenen. Ook deze teksten zijn in het oude engels vaak vrij pittig, dus deze bereiden we meestal thuis voor, voor de dag erop.
 
En last but not least:
 
* Spaans = dit speekt voor zich. Beiden genieten van de taal en van de lerares (die ik jullie al in een eerdere blog en inspiratie heb voorgesteld;).
Een leuke bijkomstigheid is dat de Spaanse lerares maar 10 minuten van ons vandaan woont en Nele en Nelson tegenwoordig altijd s morgens meeneemt naar school!
Alleen op vrijdagochtend niet....dan brengen we de kinderen graag zelf.
Dan zijn ouders namelijk welkom om de start van de dag bij te wonen in de schoolkapel. Wat hier gebeurt is in onze ogen prachtig en de moeite waard om in een nadere blog wat dieper op in te gaan. Deze houden jullie dus nog even te goed van mij.
 
Buiten het dagelijkse schoolprogramma om is zijn er ook zo nu en dan excursies.
Die worden hier Field Study genoemd.
En na schooltijd zijn er ook allerlei buitenschoolse activiteiten. Zo is dit schooljaar ook voor het eerst een school basketball team gestart voor de jongens van 7th en 8th grade. Nelson doet hier ook aan mee en mag in over ongeveer twee weken zijn eerste wedstrijd spelen.
 
aan het eind gekomen van deze " volgersvragen" , willen we zelf graag nog dit toevoegen:
Wij zijn trots op de kinderen als we zien hoe hard ze werken om alles mee te krijgen, op te pikken. We zijn trots op alle kinderen hier op school, gewoon omdat ze zo zijn opgevoed dat het is gelukt om onze kinderen een welkom en veilig gevoel te geven.
Er zijn moelijke momenten geweest voor zowel Nele als Nelson en dan stond er altijd wel een kind klaar (ook uit andere jaarlagen) om steun te geven. Je kunt het t beste vergelijken met een grote familiegemeenschap. Groot en klein gaat allemaal samen en steunt elkaar alsof het je eigen broer(tje) of zus(je) is.
Een troostend woord, samen een blokje om het schoolplein als er verdriet omhoog komt,  een hartelijke, stevige knuffel van leerkrachten en kinderen, ...
misschien is dat nog wel het allerbelangrijkste vak op school.....

 

 

Fotoalbum 9

 
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (8 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in