×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

" It's my party and i cry if i want to..."
                  Lesley Gore
 
De eerste verjaardag die we hier mogen vieren is de mijne.
We vieren dat het mijn 42e levensjaar is dat ik hier op aarde mag doorbrengen.
Leeftijd noemen doet er voor mij niet toe, want je bent zo oud of jong als je je voelt. Het is maar getal.
We mogen blij zijn dat we op aarde zijn en dat elk jaar dat je gezond en met de nodige uitdagingen op je pad hebt weten te volbrengen, een zegening is.
Wat doet leeftijd er dan toe...
 
Al een paar dagen voor mijn geboortedag gevierd zal worden, komt het lied in me op waarvan de titel bovenaan de blog staat.
Het lied zullen de meesten van ons wel kennen, een oude klassieker.
Ik voel aan dat het een dag, anders dan anders gaat worden.
Niet meer in het bijzijn van familie, niet meer zoals je het gewend bent te vieren:(
Het vraagt om het openstaan voor een andere energie op deze dag.
 

We wilden op deze dag van de gelegenheid gebruik maken om mensen uit te nodigen die ons geholpen hebben tijdens de hurricane en tijdens de rest van het stormachtige begin hier. Om met hen het leven te vieren dat hier voor ons is begonnen.

Het vuur aan te steken waarmee we de overblijfselen van  Hurricane Irma zouden verbranden.

En deze keer dus niet de feestelijke en lekkere voorbereidingen voor mijn familie en vrienden in Europa,
maar voor onze nieuwe vrienden hier in Florida.
Dat voelt wel heel dubbel!
In de nieuwe inspiratietekst lees je dat mijn verjaardagsvoorbereidingen zich niet alleen beperken tot het doen van boodschappen en taart maken. Hier lees je dat ik ook andere dingen onderneem om de belangrijkste dag van je leven te eren.
 
En in die week vooraf, vond ik drie dagen voor mijn verjaardag een kaartje op ons terras (de zaklamp die nog buiten stond was er bovenop gezet).
Neergelegd door de postbode, waardoor ik wist dat hij aan de deur had gestaan om te proberen een pakketje af te leveren.
De dag erop ging ik naar het postkantoor om het pakket af te halen, dat was verzonden vanuit Millingen aan de Rijn.
Tot grote vreugde van de familie, omdat ze al vurig hoopten dat het cadeau op tijd aan zou komen!
Daar was mijn verjaardagsgeschenk, dat ik deels zelf uitgezocht/bedacht had, omdat het boekjes met vragen bevatte die ik voor mijn ouders en beide zussen had gemaakt. Voor de hele maand augustus, de maand van ons vertrek, had ik hen elke dag bestookt met een vraag, waarop zij met pen antwoord op konden geven. Mijn leesvoer kwam eraan!
 
 
                                                                     Ook dit was een deel van de voorpret.
 
En toen kwamen de tranen....
op 30 september, de dag zelf, bij het ontbijt,
na het uitpakken van het pakket, waarbij onder andere een prachtige fotocollage tevoorschijn kwam van mijn familie.
En een mooie ketting die meteen om mijn hals werd gedaan.
De leesboekjes nog onaangeroerd, te speciaal om meteen gretig ter hand te nemen.
Tranen die bij de geschreven teksten zouden vloeien, moesten even wachten. Eerst moest dit gevoel even doorleefd worden.
Aan de ontbijttafel te zitten in de wetenschap dat je familie vandaag niet zal komen......
 
De familie is desondanks bij elkaar gekomen. Mijn lieve moeder heeft desondanks een appeltaart gemaakt.
Onder het genot van een drankje en een hapje, hebben zij de iPad ter hand genomen en een groeps-facetime moment gecreerd om "bij me te zijn" deze speciale dag. Daar ben ik heel dankbaar voor.
En ook ik heb twee grote appeltaarten, naar hollands en moeders recept gemaakt, om de Amerikanen mee te verwennen.
Of zij dit ook zo konden waarderen als de gasten die we normaal gewend waren te ontvangen?
 
De ballonnen aan de mailbox wezen de weg naar ons grondstuk, omdat je ons huisje immers niet vanaf de weg kunt zien. Alle uitgenodigde gasten waren namelijk ook nog nooit bij ons in Reddick geweest!
We waren klaar voor de invasie die zou komen, maar hadden geen idee welke energie dit met zich mee zou brengen.
Van te voren was me duidelijk geworden dat iedereen die uitgenodigd was ook zou komen, wat een flinke groep mensen opleverde.
Ook werd me duidelijk dat je vooral niet moeilijk moest doen op je verjaardag, er zou eten en drinken worden meegebracht .
Op mijn aarzelende opmerking, dat we niet genoeg zitgelegenheid zouden hebben in onze nogal simpel uitgeruste mobile home, werd met vreugde gereageerd en er werd gezegd dat men wel eigen campingstoelen mee zou brengen. Dat zijn ze immers gewend te doen!
 
Terwijl de ene helft de campingstoelen in een halve cirkel opzette, verspreidde de andere helft van degasten  zich over het riante grasveld, om een blik te werpen op het ontstoken vuur, maar vooral om te doen wat Amerikanen graag doen: Sporten en spelen!
Geen mobiele telefoon (een enkele misschien) is er deze dag ter hand genomen.
Een trend die ik de laatste jaren op verjaardagen in Nederland steeds meer zag toenemen en zeer betreurde.
Als er iets is dat ik niet heb gemist, dan is het dat.
De foto's in album 8 onderaan de blog, geven een impressie van de sfeer.
 
Andere opmerkelijkheden die ons opvielen en waar we op het feest zelf achter kwamen:
* er werd geen koffie gedronken, althans...er werd niet om gevraagd.
  Er was water, sap, fris en sommige mannen hadden zelfs speciale biertjes meegebracht (o.a.Hoegaarden!) in een koeltasje.
* er word begonnen met het meegebrachte en zelf gemaakte eten, de taart wordt echt als toetje gegeten (en de twee grote appeltaarten zijn helemaal opgekomen! met hier en daar het verzoek of het recept verspreid kan worden)
* alles gebeurt spontaan en iedereen mengt zich met iedereen.
  Volwassenen die meesporten, een helpende hand bieden in de keuken, een easy way of life.
* bij het afscheid word je omhelsd en word er nogmaals " happy birthday" gewenst.
* ouders die hun (jongste)kinderen stimuleren om je een hand te geven, in de ogen te kijken en te danken voor het feest.
  Oudere kinderen bij wie dat er al helemaal vanzelf inzit komen je ook nog eens een kuffel geven.
* en er was een luide, vreugdevolle, jubelende energie.
 
Wij dachten dat we wel wat gewend waren met de familieverjaardagen in Nederland...
 
Het feest leverde ook nog spontaan drie " sleep-overs" op. Twee meiden voor Nele en een vriend van Nelson.
Dat de kinderen het naar hun zin hebben gehad deze dag was overduidelijk.
 
De feestenergie zat er laat op de avond nog goed in en de avond werd dan ook afgesloten met een kussengevecht in de kamer van de meiden.
Zelfs de lerares Spaans, die ook uitgenodigd was met haar gezin op het feest, kon het niet laten om zich hier in te mengen en even mee te doen...
 
Wat een energie en een enerverende dag.....
 

Fotoalbum 8

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 

 
Schrijf reactie (7 Reacties)

 

Terwijl wij hier in de warme zon onder een blauwe hemel de draad weer oppakken na hurricane Irma, lezen we dat er in Nederland stormachtig weer is, met code oranje aan de kust. De herfst heeft intrede gedaan... Die zullen wij dit jaar voor het eerst gaan overslaan en mogen genieten van een langere zomer. We voelen dat we dat verdiend hebben!
 
We weten dat veel lieve mensen de afgelopen weken met ons hebben meegeleefd en aan de andere kant van de oceaan in angst en zorgen hebben gezeten.
We weten dat ze nauwlettend CNN live hebben gevolgd om op de hoogte te blijven van de koers van Irma. Er zijn veel sterkte wensen, positieve gedachten en krachten middels gebeden het universum ingestuurd. Ook zijn er veel berichtjes via social media binnengekomen om te checken of alles nog wel goed en veilig was bij ons.
 
Omdat we heel dankbaar zijn voor dit sterke meeleven, neem ik jullie mee in de belevenissen van de afgelopen weken en schrijf een wat uitgebreidere blog voor die, die benieuwd zijn wat zo'n orkaanbelevenis allemaal met zich meebrengt.
Ik zou zeggen....neem even wat tijd, pak een kop koffie of thee en ga er maar lekker voor zitten. Gun jezelf nu (of op een later moment) dit moment voor ons verhaal.
Ook de inspiratie is deze keer weer gekoppeld aan deze blog....al met al dus veel nieuws.
 
Zo'n twee weken geleden, toen Irma in de verte op komst was, zaten we aan tafel voor de planning van Olivers nieuwe werktrip met als eindbestemming Chicago, Illinois.
Daar zouden nieuwe klanten op hem wachten, die zijn werk nog niet kenden. Dit zou de derde keer worden dat hij voor een weekje weg was van het gezin.
Aangezien ik tijdens de eerste twee trips al voor wat uitdagingen was komen te staan (een auto die niet meer wilde starten, stroomuitval in het hele huis....), voelde ik al aankomen dat we deze keer ook een uitdaging zouden krijgen....en wel:  IRMA
           
We hadden samen goed overlegd....we besloten dat Oliver zou gaan met de geruststellende wetenschap dat we hier nu genoeg mensen kennen die hulp en steun zouden kunnen bieden in geval van nood. Daar vertrouwden we beiden volledig op.
In het hele begin volgden we Irma's route op t.v en voor een aantal dagen leek het zo te zijn dat de hurricane via de oostkust richting Georgia en S. Carolina zou trekken. Op de foto hieronder zie je bij de wijsvinger waar onze woonplaats is en de voorspelling die ze het " spaghettimodel" noemen.
Het zou voor ons dus wel meevallen met deze prognose. We zouden wat meer wind voelen en wat meer regen, and that's it.!         
 Pas kort voor de hurricane, volgens voorspelling, bij Miami aan land zou gaan, werd duidelijk dat Irma een beweging naar het westen liet zien.
Hierdoor zou de orkaan juist aan de westkust, de golf van Mexico, zijn intrede aan land doen!! Zo'n beetje bij de pols van de hand op de foto. Precies op de plek waar wij in 2012 op vakantie waren. Het spaghettimodel liet nu draden zien die precies door het midden liepen. Een krachtige orkaan die dus ook centraal Florida zou treffen.
We zagen daaropvolgend  ook berichten dat Disneyworld  en themaparken in Orlando voorbereidingen moesten gaan treffen om te gaan sluiten.
 
Deze voorspelling was weer ten nadele van ons, hoewel we ons ervan bewust waren dat de mensen aan de kust veel ergere omstandigheden zouden staan te wachten. Dit zou Irma's pad zijnen daar moesten wij ons nu toch echt ook gedachten over maken.
 
Meteen zagen we allerlei mensen hun voorbereidingen treffen.
We zagen bijvoorbeeld elke dag een toename van auto's op de snelweg. Als we naar school rijden kunnen we namelijk een klein stukje snelweg pakken richting het zuiden en de weg naast ons naar het noorden werd elke dag drukker met mensen op de vlucht.
dat zie je op deze foto goed: Aan onze kant bijna niemand op de weg!
 
Ook school reageerde vrij snel: Er komt meer regenval en windkracht dan verwacht, dus gaan we over naar het hurricaneprotocal.
Dat hield in: De school zou worden gesloten op de vrijdag voor en op hurricanemaandag . Zandzakken werden gevuld en ter voorbereiding voor de klaslokalen gezet. Veel scholen in Marion County (het district waar wij bij horen) werden gebruikt voor opvangcentra.
Daarom zagen we geregeld militair vervoer richting de stad rijden met de nodige voorzieningen.
Het was in die voorbereidingsdagen dat ik ook een berichtje van de directrice (nader Jill genoemd) van school ontving:
Dear Rachel, i was thinking about you and your children.
Have you been thinking about where you are staying? Are you staying in your mobile home?
Hieronder zie je een gedeelte van hoe deze conversatie verder verliep:   
Ze deed ons het onderstaande aanbod en ik kon kiezen of ik er gebruik van wilde maken....
Tot op de vrijdag voor de hurricane duidelijk werd dat alle mensen die in mobile homes wonen een evacuatiebevel kregen. Ik las  dat in een doorgestuurde tekst van Jill, die zij weer van de gemeente had ontvangen. Deze mensen (WIJ DUS!)  moesten uiterlijk op zaterdag 9 september voor 20.00 uur in een veilig onderkomen zijn. Mijn reactie lees je in de tweede foto van onze chat.

 
 Op zaterdagochtend pakten wij langzaamaan wat koffers met spullen voor een week, gezien we niet precies wisten hoe erg de situatie zou worden. Ook moest ik nadenken over al ons etenswaar. De stroom zou met een zekerheid van 100 procent uitvallen en daarmee zou de koelkast en vriezer zijn werk tijdelijk niet meer doen. Dus alles wat kon bederven werd op het laatst nog in koeltassen gestopt.
Ik had de dagen ervoor al boodschappen gehaald die we konden gebruiken in het gastenverblijf.
En wat ben ik blij dat ik op aanraden van nieuwsberichten nog waxinelichten en grotere kaarsen had gekocht.
Op jacht naar water in voorraad, slaagde ik uiteindelijk bij de derde winkel, de ALDI (ja, in Amerika zijn ze daar inmiddels ook fan van aan het worden). Bij de andere winkels zag de watervoorraad er namelijk zo uit:                                                                                              deze foto is genomen in de Walmart
IMG 0576
Soms zag je zelfs bij het binnenkomen in de winkel al een bord staan met:
OUT OF WATER/ BATTERIES/GAS.
Ook de tankstations plaatsten al gauw stickers OUT OF GAS, waardoor er bij andere tankstations weer rijendik files ontstonden.
 
Op zaterdagnamiddag nam het verkeer beduidend af, toen wij richting de familie Romine reden.
Vanwege de kinderen, de honden, de bench en de koffers, tassen met etenswaar, reed ik de rit van 30 minuten heen en terug twee keer.
Tijdens de laatste rit, het was toen bijna 20.00 uur, had ik het gevoel door een spookstad te rijden. Het normaal zo drukke en vloeiende verkeer was gewoon weg! Een heel gekke gewaardwording. En ergens genoot ik van deze "stilte voor de storm".
In de rust, gingen mijn gedachten uit naar de laatste voorbereidingen die we rondom het huis hadden getroffen om de boel veilig achter te laten.
Losse elementen, zoals een ladder die nog bij het huis lag en de basketbalpaal die op ons grondstuk in het gras staat, hadden een veiligere plek gekregen. De basket hadden we  met touw vastgebonden aan de palmboom ernaast.
Tot slot, voor we in de auto stapten, sprak ik nog een kort gebed hardop dat alles goed zou mogen gaan met dit fijne plekje op aarde en dat ons huisje ongeschonden zou blijven.
 
En toen gaven we ons gewoon over aan de gezelligheid van het bij elkaar zijn op een ander adres!
Het brengt je als mens dichter bij elkaar als samen iets moet doorstaan.
De kinderen hadden een geweldige klik met de kinderen van Jill en Dax.
Er werd samen gegeten, gespeeld, getekend, geknutseld, gepraat, tv gekeken en gegamed
(nu deed de stroom het immers nog!).
We sliepen die zaterdagnacht goed en pakten bewust deze rust, omdat we wisten dat de zondagnacht met grote zekerheid veel onrustiger zou gaan worden.
In die nacht , van 10 op 11 september, zou Irma namelijk precies over OCALA trekken.
 
Zondag overdag was er nog vrij weinig aan de hand bij ons, maar we volgden natuurlijk zo af en toe berichten over hoe erg de schade al was bij de Florida Keys. We zaten allemaal met spanning af te wachten wat er bij ons zou gebeuren. Ondertussen nam de wind wel wat in kracht toe en regende het aan een stuk door, maar niets verontrustends.
De afspraak was, als je `s nachts geluiden hoort van bomen die omvallen, of het breken van glas (ramen), ga dan naar de ruimte in huis waar geen ramen zijn. De zgn SAFE ROOM.
Oke, dat zou dan ons badkamertje zijn.....
 
Zondagavond werd de wind nog wat sterker en iets in mijn intuitie zei dat het gauw gedaan zou zijn met de stroomkabels.
Ik stak wat waxinelichten verspreid door het huisje aan en nog geen minuut later hoorden we een ongekend harde knal.
Nelson stond verstijfd naast me, in het donker bij het kaarslicht, met zijn handen op zijn hart.
Met deze knal, veroorzaakt door kortsluiting in een transformator die ergens in de straat aan een stroommast hing,  leek het alsof we midden in een oorlog waren beland, alsof een bom was gevallen.
Vrijwel direct daarna stond Dax in ons gastenverblijf met een zaklamp om te checken of we oke waren.
Dit geluid, wisten we, zou niet meer zo snel uit onze gedachten gaan. Dagen daarna zouden we nog over dit moment praten.
En `s nachts, zouden we nog meer transformatoren horen knallen, verder weg in de stad.
 
Die avond zonder stroom werd verder heel gezellig. Er werd lego gebouwd met een zaklamp en allerlei woordspelletjes gedaan om de engelse taal goed te leren. Nele leerde Lola (dochter van de Romines) in het Nederlands van 1-10 tellen en af en toe liepen we met de honden en zaklamp in de pikdonkere straat om ze even uit te laten zo lang het nog zou kunnen. Er was nog geen angst te bespeuren bij de honden of bij onszelf.
 
Omstreeks 22.30 vonden we het welletjes en wilden gaan slapen. We wilden dat het over zou zijn en de dag gauw zou aanbreken.
We moesten gaan slapen met de wetenschap dat het hoogtepunt van de storm ongeveer om 2.00 uur ` s nachts zou zijn.
Zo gedacht, zo gedaan en we verdeelden ons over de bedden. Mex in de bench en Mo op de grond.
 
De kinderen werden 's morgens rond een uur of acht wakker, enigzins teleurgesteld dat er geen nachtelijk gevlucht plaats had gevonden!
En hoe ik de nacht hebt beleefd, lees je in Inspiratie van Rachel.
 
Die maandag is vooral een dag van samen praten over de nachtelijke ervaringen, rondlopen in de buurt en ons  gezegend voelen als we zien dat er in de omgeving vele bomen zijn omgevallen die de straat blokkeren. De schade aan de huizen in dit deel van de stad is beperkt gebleven.
We horen geen verhalen van gewonde mensen, wel van een omgevallen boom die in de slaapkamer van een familie terecht is gekomen, waarvan de kinderen ook op onze school zitten. Gelukkig zaten zij op dat moment veilig op een andere plek in huis.
 
Die maandag is ook een dag van wennen aan een tijdelijk leven zonder stroom, leven met beperkt gebruiken van leidingwater (niet mogen douchen en geen toilet mogen doorspoelen ivm de wateroverlast in de riolen) en creatief bezig zijn zonder social media.
Wat dat laatste betreft, kan ik ieder gezin een paar dagen leven zonder stroom aanbevelen!!!
 
Ja, zo'n hurricane brengt niet alleen een hoop (schade) teweeg,
ze brengt daarnaast ook heel veel mooie dingen met zich mee!
Namelijk...oprechte, liefdevolle verbinding tussen mensen.
Het is onbeschrijflijk bijzonder hoe men hier elkaar helpt.
Zowel voor als na de storm, wanneer iedereen met de grote opruimklus moet beginnen.
 
Ik dank jou/jullie voor het met aandacht lezen van mijn verhaal en de eventuele reacties die daarop volgen.
                Want dat hoort zeker ook in het rijtje van mooie dingen thuis.
 
 
foto's van de dagen rondom de hurricane vind je in het fotoalbum hieronder.

Fotoalbum7

 
 
 
Schrijf reactie (5 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in