×

Fout

[SIGPLUS_EXCEPTION_DEPENDENCY_MISSING] The sigplus module must be used in conjunction with the sigplus content plug-in. The latest version of the sigplus distribution is available from BitBucket. The plug-in must be enabled for the module to work.

 
We zijn alweer enige tijd in het nieuwe jaar "geland".
Op het moment van dit schrijven zitten de eerste twee weken erop en is iedereen die we spreken en appen alweer in het gewone ritme na de feestdagen van 2019.
Het is grappig om te lezen en te horen hoe verschillend men hiermee omgaat.
De een vind het heerlijk en kan niet wachten om het dagelijkse (werk)ritme weer op te pakken, de ander heeft duidelijk moeite om weer te wennen aan vroeg opstaan, de draad weer op te pakken.
Sommigen doen alle kerstdecoratie in een dag de deur uit, anderen kiezen ervoor de lichtjes nog even te laten hangen voor de gezelligheid.
(Ik behoor tot de laatste categorie ;)
 
Ook hier in huis word het terugkomen in het ritme ook verschillend ervaren.
Vooral na een jetlag en een heerlijke tijd die we in Europa mochten beleven tijdens de feestdagen.
De flow van het leven vraagt van ons dit nu weer achter ons te laten en de blik op 2020 te richten.
Zowel de familie in Millingen en Kleve, als ook wij, gaan even door een wat leeg en stil gevoel heen in de dagen van transitie.
Echter, we zijn allen vervuld van mooie en warme herinneringen aan ons samenzijn.
In deze blog deel ik een paar leuke herinneringen naar aanleiding van de reis die we hebben gemaakt in de kerstvakantie en staat de titel Coming Home centraal die vanuit diverse standpunten bekeken word.
In de inspiratie die er deze keer weer eens bij zit, lees je hoe “coming home” extra speciaal aanvoelt als het om een ‘verloren’ huisdier gaat.
Al een aantal weken voor onze geplande reis naar Schiphol Amsterdam en vandaar uit met de trein naar Nijmegen en de auto naar Millingen, waren Jos en Marian al bezig met de voorbereidingen voor een gespreid bedje in hun herberg.
Toepasselijk rondom de tijd van Advent, maakten zij hun ‘wachttijd’ gezellig door het inrichten van een zoldervertrek.
Elke keer als hen spraken via Facetime werd even benoemd wat er gekocht was of gemaakt was om zowel de logeerkamer en het zoldervertrek knus en huiselijk te maken voor Nele en Nelson.
Op een gegeven moment zei ik dat ze maar moesten stoppen met het nog gezelliger maken,
omdat ik bang was dat de kinderen anders niet meer met ons mee naar huis zouden willen in Amerika!;)
 
Parallel werd er door Rodger, Oliver’s jongere broer, druk geklust aan zijn huis in Kleve (Dld). Het huis waar hij en zijn broers zijn opgegroeid.
Rodger was al enkele maanden druk aan het renoveren om het huis naar zijn stijl en smaak in te richten en daar hoorde ook een gastenkamer bij.
Oliver en ik waren van harte uitgenodigd hier gebruik van te maken
Het is dus mede dankzij twee geweldige grootouders en Rodger dat Coming Home de titel moest worden van deze blog.
 
     
 
Terwijl opa en oma en Rodger bezig waren met de laatste voorbereidingen voor onze “thuiskomst”, begaven wij ons in de auto op weg naar het vliegveld.
Uit het niets begon Nelson over het gevoel van ergens thuis voelen en ergens op vakantie voelen. Zijn woorden waren deze:
“ Nu heb ik voor het eerst het gevoel dat we op vakantie gaan naar Nederland!
De vorige keer voelde het nog als ‘naar huis gaan’, maar nu is het andersom en heb ik het gevoel dat we ons huis verlaten om op vakantie te gaan”.
 
Rijdend door de natte, grauwe straten van Nijmegen voelde het voor mij alsof ik er vorige weer nog had gereden (in werkelijkheid was het anderhalf jaar geleden).
Het grijze weer, de wind en de kou op deze aankomstochtend brachten mij direct weer in verbinding met dit thuisland en de koffie/thee en taart
(broodje met kaas voor Oli), lokten ons na wat warmer te zijn geworden in de auto van Jos.
Wat voelde het toch weer vertrouwd aan om terug te rijden naar de Schubertstraat.
Dit voelde voor mij persoonlijk als ‘coming home!’
 
In de dagen die daarop volgden kregen we van bijna elk persoon dezelfde vraag te horen, soms een beetje verpakt in andere woorden.
“En, hoe voelt het om weer terug te zijn?”
“Is het niet raar?”
“Voelt het nu aan alsof je weer thuiskomt of heb je dat juist niet?”
“Waar voel je je nu meer thuis?”
En zo ging het nog wel even door.
Het blijkt dat het onderwerp emigratie toch bij vele mensen leeft en velen ons geinteresseerd blijven volgen in dit avontuur.
Veelal gaf ik hetzelfde antwoord, soms ook in andere woorden verpakt.
“ Het is zo vertrouwd”
“Je merkt dat hier toch je roots liggen, dus blijf je je thuis voelen”
“Als we met ons gezin zijn of met familie zijn, dan maakt het niet uit waar we zijn, dan voelen we ons thuis”
 
Ook het weerzien van vrienden, kennissen, oud collega’s en zelfs oud leerlingen van mij, gaven dat heerlijke vertrouwde gevoel van ‘weer even thuis zijn’.
Jos gaf op een gegeven moment aan dat hij NIET het gevoel had dat we bij hen op vakantie waren.
Als Oliver en ik hun huis verlieten om naar Rodger’s huis te gaan dan gaf hem dat het gevoel dat wij gewoon naar ons huis in Duffelward reden.
 
En inderdaad zijn we een keer naar Duffelward terug gegaan.
Een voormalige achterbuurman had ons uitgenodigd hen te vergezellen bij het jaarlijks Gluhwein drinken. Een gezellig groepje mensen dat zich op straat verzamelt bij de vuurkorf op de avond voor 24 december.
Ons hele gezin nam hier aan deel en het was erg leuk om over de laatste updates in Binnenfeld te horen en gesprekken in het Duits te voeren.
Nelson heeft zelfs nog een kleine piano-show weggegeven in het huis van onze voormalige buren.
Heel fijn om te ervaren dat we nog steeds van harte welkom waren en de deuren van de buurtjes nog steeds openstonden voor ons;)
 
Ook de deuren van mijn zussen Emily en Esther stonden ook liefdevol open, zodat we er heerlijk samen konden zijn met kerst en om er samen Nelson’s veertiende verjaardag te vieren. Deels gebeurde dit ook bij Rodger thuis.
 
       
Voor het eerst beleefde ik de ontspanning van ergens thuis zijn, maar niet de rommel hebben achteraf van alle feestelijkheden!
Wat een luxe;)
 
We hebben gemerkt dat hoe langer we weg zijn uit het vroegere thuisland, hoe meer de contacten die overblijven intenser en waardevoller worden.
Het is een natuurlijk proces, een natuurlijke schifting zou je kunnen zeggen, waarbij sommige contacten van het toneel verdwijnen en anderen juist meer betekenisvol worden.
Van deze laatste categorie mensen hebben we heus niet iedereen live kunnen bezoeken in de 18 dagen van ons verblijf.
We weten gelukkig dat ons dit niet kwalijk word genomen. Contact vind immers ook op diverse andere waardevolle manieren verplaats en FaceTime is daar een prachtig hulpmiddel bij.
 
Toen we de kinderen voor de zomer aankondigden dat we in de kerstvakantie naar Nederland zouden gaan, werden er al direct plannen gesmeed.
Hoe dichterbij de datum kwam, hoe langer de lijst werd die Nelson in zijn hoofd had gemaakt van voedsel en gerechten waar hij zich weer op verheugde;
-oma’s kip-kerrie rijst, - een broodje knakworst,- de Duitse broodjes met kaas, -een hollands patatje,- oliebollen...
(enkele voorbeelden van waar hij op afstand al bij watertandde).
Nele had het over de traditionele oudjaarswandeling die elk jaar met een grote groep mensen word uitgevoerd.
Daar wilde ze graag aan meedoen.
Een impressie hiervan zie je in het fotoalbum.
Het was een groot genot om de kinderen zo in hun voorpret mee te mogen maken:)
 
Omdat er zoveel plannen leefden bij de kinderen, hebben Oliver en ik de kinderen dan ook bijna niet gezien gedurende onze tijd bij familie!
Een half uur na aankomst in Millingen, zat Nelson al op de fiets van oma om even ene rondje door het dorp te gaan.
Wat had hij dit gemist!
De kou, wind en regen deerde hem daarbij niet.
Vrienden bezoeken, logeerpartijen, mee naar een kerstmarkt, schaatsen, een feestje van de oude klas, stadten in Nijmegen, nog meer logeren, kerst vieren met de familie inclusief een mis op eerste kerstdag en Nelson’s verjaardag op tweede kerstdag, naar de bowlingbaan en de bioscoop maakten van deze 18 dagen de meest veelzijdige vakantie ooit voor hen.
 
Toen Oliver en ik op een van deze prachtige dagen samen naar de sauna gingen, telden we onze zegeningen van al het moois dat is gebeurd of is overgebleven na onze emigratie. De sauna is altijd al een fijne plaats geweest voor ons om bij te praten, met elkaar te verbinden. Tel daarbij op dat de wintertijd sowieso een tijd is van bezinning en introspectie en je hebt de juiste ingredienten voor een goede gesprekken.
 
Waar ik in deze blog mee naar een afronding wil werken is dat er naast al dit moois en alle zegeningen, toch ook op bepaalde momenten gemixte gevoelens blijven.
Gemixte gevoelens die vooral komen als de tijd nadert dat je je vertouwde familieleden en omgeving weer moet gaan verlaten.
Gedachten over waar het nu beter wonen is ( vergelijking blijft vaak toch een menselijk dingetje waar ik vast niet alleen mee worstel).
 
Deze gevoelens verdwenen echter weer als sneeuw voor de zon, toen we de eerste mijlen via de Interstate/Turnpike van Florida bereden.
De zon, de palmbomen een zalige temperatuur en de rust die de omgeving uitstraalt gaf direct een ontspannen en blij gevoel.
Een gevoel van: “het is goed zoals het is”.
Vergelijkingen werden door mij overboord gegooid en ik besloot alleen nog maar in mijn hoofd plaats te maken voor de positieve aspecten van elk thuisland.
Er zijn gewoon op dit moment twee plaatsen waar voor mij het “Coming Home” gevoel heerst. 
Nawoord:
Bij aankomst thuis in Reddick, werd ons ook bewust dat het ook heel belangrijk was voor Amerikaanse vrienden dat we weer thuis kwamen.
Terwijl we vermoeid onze koffers binnenrolden in ons huisje, viel ons direct een groot “Welcome Home” bord op dat als verrassing boven het keukenraam was gehangen.
Vrolijk versierd, bloemetjes op tafel.
Niet veel later na deze leuke ontdekking en met het plan in mijn hoofd water in de ketel op te zetten voor een kop thee, hoorden we ineens een paar luide knallen en hoge fluitgeluiden.
“Vuurwerk?, wie doet dat nu nog op 6 januari !” was mijn gedachte.
Maar toen we tegelijkertijd koplampen op ons erf zagen verschijnen, begrepen we dat ons welkomstcommitee nog niet klaar was met hun verrassingen.
Terwijl Anamaria het inmiddels donkere erf opreed, was Jacob uitgestapt om zijn vreugde over onze thuiskomst met wat overgebleven vuurwerk te vieren.
Anamaria die vervolgens binnenstapte en zo lief was om ons een paar boodschappen te brengen “omdat we vast niets in huis zouden hebben”
En terwijl Jacob de kamers van Nele en Nelson in dook waar vervolgens hoge geluiden van pret en vreugde uit klonken, dronken wij aan tafel een glaasje ( thee) op onze thuiskomst met onze lieve vriendin.
Ja, ook dit draagt bij aan een heerlijk gevoel van “Coming Home”.
 

Bekijk alle foto's 

Schrijf reactie (5 Reacties)

Lieve lezers.
Een nieuwe blog met een wat aparte titel.
Je vraagt je misschien af of ik The 4 OF us wellicht te snel heb getypt, maar nee...
over enkele regels zal de titel zich vanzelf verklaren!
 
Op de eerste plaats wil ik even kwijt dat ik het fijn vind om weer eens achter de pc te kruipen voor JULLIE!
Het is alweer een tijd geleden dat ik jullie meedeelde dat de blogs elkaar minder frequent zouden opvolgen.
We zijn inmiddels alweer in de donkere maanden van het jaar aanbeland en dat betekent dat ook in Florida het klimaat voelbaar is veranderd.
Jawel, hier is de winter ook in aantocht.
Op het moment waarop ik deze blog begin is het 11 graden an dat vinden wij behoorijk fris.
Op weg naar de winkel vandaag voor boodschappen, kreeg ik ineens spontaan zin in warme chocolade melk.
Dat overkomt me niet snel hier;)
Hoewel het niet op mijn boodschappenlijstje stond, belandde de Nesquick toch in het winkelkarretje inclusief de mini marshmellows voor topping.
En wat heb ik daar bij thuiskomst van de winkel van genoten!
 
Waar we de afgelopen tijd ook van hebben genoten en bijzondere ervaringen mee hebben beleefd, zijn 4 F’s.
 
De 1e F staat voor Family.
De 2e voor Flying
De 3e voor FAFO
De 4e voor Friends having FUN.
Laat ik bij het begin beginnen en jullie een kort verslag uitbrengen over het familiebezoek dat we mochten ontvangen afgelopen maand.
In oktober bezochten Emily (Rachel’s oudste zus) en Bruno (haar man) onze woonplek en leefomgeving.
Zij hebben dit erg goed aangepakt, want ze hadden dit gecombineerd met een weekje cruisen op de Carribean.
Hoe luxe! Maar dit hardwerkend tweetal had het dan ook MEER dan verdiend!
Van beide kanten keken we erg uit naar dit weerzien.
Met een huurauto vanaf Fort Lauderdale ( net iets boven Miami gelegen), deed ons familiebezoek eerst nog even de Florida Keys en de plaats Naples aan de westkust aan, voordat zij zich naar het noorden begaven richting Reddick.
 
Voor de eerste keer sinds familie bezoek, zouden we niet naar het vliegveld in Orlando te hoeven rijden om hen op te halen.
Wat een apart gevoel was het om familie gewoon hier in Reddick op te wachten.
Emily was zo slim om hun “Live Location” via de google Maps app te delen, zodat ik hun auto kon volgen tot vlak voor ons huis.
Het blauwe stipje dat zich voortbeweegt over de gedigitaliseerde weg, kwam een ineens tot stilstand op een straat vlak voor onze weg.
Het was me duidelijk dat dit aan de slechte verbinding lag en dus moest ik , al buiten in de stilte van de natuur wachtend, afgaan op het geluid van de auto die onze lange oprit op zou komen rijden.
De vreugde van weerzien was uiteraard groot.
 
Regelmatig hoorden we uit de monden van Emily en Bruno hoe mooi ze het vonden om in deze streek rond te rijden.
Bruno maakte zelf de vergelijking met een mooi stukje Nederland en riep enthousiast: “ het lijkt hier wel Berg en Dal, maar dan 2.0!”
Hun onderkomen hadden ze niet ver van ons vandaan geboekt, dus zaten er 6 dagen lang van deze traktatie-ritjes in als zij bij ons kwamen ontbijten.
Van nog meer natuurschoon genoten we samen in de mooie parken.
De foto’s in het album geven jullie een impressie.
Familie over de vloer, vooral als je elkaar niet meer regelmatig live ziet, geeft altijd een bijzondere sfeer.
Je gaat extra veel leuke dingen doen met elkaar, maar er is ook veel , heel veel tijd om in rust bij te kletsen.
Naast wandelen, tennissen, sporten in de YMCA, uit eten gaan, winkels en de high school bezoeken was er vooral veel tijd om te lachen met elkaar en met ons vee te knuffelen. De honden genoten ook zichtbaar van al deze extra aai-aandacht!
 
En was het niet vanwege een grove, administratieve fout die de vliegschool had gemaakt, dan had Oliver met grote waarschijnlijkheid Emily en Bruno ook nog mee kunnen nemen naar het vliegveld om daar zijn nieuwste aanwinst te laten zien.
Dit zat er helaas niet meer in en gaven we Emily en Bruno des te meer reden om ons nog eens te komen bezoeken in de toekomst.
 
Hiermee kom ik bij de 2e F aan.
In de vorige blog schreef ik, om even jullie geheugen op te frissen, dat Oliver op het punt stond zijn praktijkexamen in het lesvliegtuig af te leggen.
Terwijl hij op deze belangrijke dag bezig was met de standaardprocedure van invullen van zijn gegevens, kwam de vliegschool er met grote schaamte achter dat er een bepaald formulier ontbrak dat van een derde instantie af moest komen.
Deze instantie (TSA) is verantwoordelijk voor een ‘background-check’ van elke piloot in wording, inclusief vingerafdrukken en inwonerstatus van de persoon in kwestie.
Eigenlijk had dit formulier al verwerkt moeten zijn, VOORDAT Oliver met ALLE VLIEGTRAININGEN begon, toch hebben zij dit over het hoofd gezien!!@!!#!>
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (7 Reacties)

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in